და დღის მანძილზე დაგროვილ ღიმილს,ღამით სულ ერთად გამოიტირებ...

სევდამ ასწია გრძნობები ცამდე,სიცოცხლის ხაზიც სწორედ იქ სწყდება, გელოდი ისევ ბოლო წუთამდე,ცრემლი თვალიდან ვერა,ვერ ცხრება ვეღარ დაიწყებ უდარდოდ სიცილს,საღამოს რომ ვერ გამოიძინებ და დღის მანძილზე დაგროვილ ღიმილს,ღამით სულ ერთად გამოიტირებ...

უშენობა

შენი სამყარო იდუმალია... ერთი სიტყვისაც კი გეშინია. გული გაჩუქე ნაზი შეფუთვით, არ დაგენანა? რანაირი ხარ...

კვლავ სიცოცხლე მინდა (დასასრული)

ვხვდები რომ დიდი ხანი ვიყავი გათიშული რადგან პატარა ფანჯრიდან ვარსკვავებს ვხედავ. არ ვიცი რა მჭირს... საკუთარ თავს ვეკითხები ხოლმე, მართლა გიჟი ვარ? გავიგე მდინარიდან როგორც ამომიყვანა ბეკამ, პალატაში ნინას უყვებოდა ელენა ალბათ ეგონათ მეძინა.

პირობა 1 თავი

- დაროს დაურეკეთ. _ ისმის მამაკაცის განრისხებული ხმა. - არ პასუხობს. _ თავდახრილი ამბობს ახალგაზრდა გოგო. - არ მაინტერესებს. რაც გინდათ ის გააკეთეთ, დარო სასწრაფოდ მომიყვანეთ. - კი, მაგრამ ბატონო დემნა.

წარსულის კვალდაკვალ თავი 23

-ზეზვა ნუ მაფიქრებინებ რომ შენში შევცდი.ნუ მაფიქრებუნებ რომ ის პატარა,კეთილი და საყვარელი ბიჭი,წლების უკან რომ გავიცანი ყაზბეგში და ყოველთვის ყველაფერში გვერდით მედგა,აღარ არსებობს და სამყაროს ბორიტმა ძალებმა ისიც გულქვა ადამიანად აქციეს.გთხოვ

სხვისი არჩეული საქმრო (თავი 4)

ისე იქცევა ბოლო დროს, თითქოს 40 წლის ქალიშვილი ვეჯდე სახლში. -მაჭანკლებს ფულს ისევ თუ უხდიან, წადი, გამდიდრდი ! - ლამისაა ჩავბჟირდე. დედა მალე ხავსზე მოჭიდებულ დარისპანად მექცევა ! -საოცარი ბიჭია... მისი სული და ხორცი ისე ერწყმის..

მეგობრები

უნივერსიტეტში სწავლობდა ოთხი მეგობარი გოგონა.ისინი მუდამ ერთად იყვნენ.მათი სურვილი იყო სადმე შოს გამგზავრებულიყვნენ ერთად.მაგალითად ლონდონში.ლონდონი ოთხივე მათგანს ძალიან უყვარდათ.მათი ოცნებაც სწორედ ლონდონში გამგზავრება იყო,მაგრამ სწავუნივერსიტეტში

შემდეგ ჰელოუინამდე [ ნაწილი3 ]

_ ერთი შეხედვით საყვარელი არსებები არიან, მიწისქვეშ ცხოვრობენ. გამოირჩევიან საოცრად ჭყიპინა ხმითა და ბუზღუნით. თუმცა, ისინი არც ისეთი მკბენარები არიან, როგორც მაჯლაჯუნები და არც ისეთი ბოროტები, როგორც ველური ვიტრები _ ჩაიხითხითა ზოიმ და

წყვილი ფინჯანი (სრულად)

როგორ? არასდროს დაგიჯერებია მისი ერთი სიტყვაც კი?-ოჰ- გაეღიმა, მხიარულად და თან სევდიანად გაეღიმა- რამდენჯერაც გონდა.ზოგჯერ ისეთი რამეც დამიჯერებია, რაც ვიცოდი რომ ტყუილი იყო.

ეკიპაჟი! (თავი 4.)

წამის მეასედში გაჩნდა ჩემს წინ და შემდეგ კარებზე აკრული მე მის მკლავებში..მთელმა სხეულმა ერთიანად დაიწყო კანკალი, ვერ ვაკონტროლებდი.! დაბნეული თვალებით შევცქეროდი მის დაღლილ თვალებს