სიყვარული არასოდეს დავიზაროთ!

ფიქრმა სადღაც გამიტაცა, მარტოდ მარტო შემალია ყველა დარდი, ყველა წყენა უშენობას ფერები აქვს შავი მარტო.. შენთან ყოფნა, თურმე როგორ მენატრება.. სიო არხევს ფოთლებს ხისას.. ეგ თვალები ჩემს სიცოცხლეს როგორ გიგავს .. გრძნეულების წამი არის თითქოს ყველა..

სხვისი შვილები (VII)

უკვე მეორე კვირა იყო დიდი მონდომებით ცდილობა დამოუკიდებლად გავლას. დემე სიცილს ვერ იკავებდა ანოს შეცბუნებულ სახეზე სანდრის თითოეული წაბორძიკება რომ იწვევდა. ხელებგაშლილი დაყვებოდა ფეხდაფეხ და თვითონ სანდრიზე დიდი აღტაცებით ხვდებოდა მის მყარად

ედელვაისი 5

-ჰო! მე ვფიქრობ რომ ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ აქამდე გასტანს,ჩვენ ერთად მომავალი არ გვაქვს მე კი უკვე ბევრი დრო გადავყარე ფუჭად, უკვე ოჯახის შექმნაზე უნდა ვიფიქრო.ის დრო როცა ასე სპონტანურად უნდა მეაზროვნა მე სწავლას დავუთმე,მაგრამ ახლა ჩემი

ბედნიერება სვანურად (20) (დასასრული)

-მაქსიმეე სადაცაა ბედნიერებისგან გული ამომვარდება. -დაღლილი ლილე ძლივს ამბობდა სიტყვებს. -ასეთია ჩვენი ბედნიერება ლილე! -ბედნიერება როგორ? -ბედნიერება სვანურად! მი სი მალატ! -ბედნიერება სვანურად მი სი მალატ მაქს!

ჩემი რეალობა (მე 5 თავი)

ისტორია ელენეს შესახებ რეალობას შეესაბამება.. არის რაღაცეები ამოღებული და ჩამატებული.. ვერ გადმოვცემ ზუსტ ამბავს თორემ ამ ისტორიას ბევრი შეესწრო და არ მინდა ვინმეს თვალში მოხვდეს..

შარლის ძიებაში

როცა ზამთრის სუსხი ირგვლივ ყველაფერს ყინავს და შენ მაინც არ გცივა : 1. ან კარგი გამათბობელი გაქვს 2. ან უზომოდ ბედნიერი ხარ 3. ან კი,იმდენად ცივი,რომ

არ გაჩვეულებრივდე რა..

ზუსტად ვიცი, თითქმის დარწმუნებული ვარ რომ ზამთარში შემიყვარდი, ზამთრის ნაცრისფერ და საშინლად ცივ დღეებს სიცილში, რომ ვატარებდით, არასდროს მიფიქრია, რომ შეიძლება ზამთარში ვინმე შემყვარებოდა, ერთ ცივ და თოვლიან დილას გავიღვიძე და მივხვდი, რომ

დეკემბრის ცა'მეტი {6}

დამეცავი _სახე დაუკოცნა და გაყინული თითები მკლავებზე მოხვია _ ნეტავ შემძლებოდა შენთვის ყველაფრის მოშორება _ნუ მეუბნები მაგას... პატიებას რისთვის მთხოვ. შენ რა შუაში ხარ... ახლა უკვე არაფერი ვიცი ისიც არ ვიცი დამნაშავე ვინაა და არის თუ არა საერთოდ

შიში პატივისცემა და სიყვარუილი {ნაწილი 2/2}

წასვლამდე ისეთი სიტყვა დაუტოვა ლაშამ.. -მაგრამ ირაკლის ეჩქარება და ეს იცოდე! მხარზე ხელი დაადო ისე უთხრა და გაეცალა..

ეკიპაჟი! (თავი 2)

დილით მშობლებმა დიდი ცერემონიით გამაცილეს აეროპორტისკენ. დედას ერთი-ორი ცრემლიც ჩამოუგორდა. აეროპორტში მისულმა მთელი რიგი პროცედურები გავიარე და როგორც იქნა ნატალიასთან ერთად აეროდრომზე გავედი. იქვე იდგა ჩვენი სილამაზეც და საწვავით ივსებოდა.