განწმენდის რიტუალები

დაიმეგობრე ისინი, აქციე განწმენდის რიტუალებად და გადარჩები. გული სხვაგვარად დაიწყებს ფეთქვას, დედამიწაც სხვანაირად დაიწყებს ტრიალს, გონებაში მოულოდნელად სულ სხვა ფიქრები გაჩნდება და შენც გადარჩები. სული გაგითბება,ოპტიმიზმით გაიჟღინთება,

ტირანის მახეში #13 (+18)

სახეზე ორივე ხელს ვიფარებ,მუხლებში ვიკეცები და ერთიანად მოკუნტული,მგონია საერთოდ აღარ ვჩანვარ,მხოლოდ ტყვიების გორაობა მესმის კაფელზე,რომელსაც გამაწვრილებელი ხმა გასდის და ხელის გულებს ყურებზე ძლიერად ვიჭერ,მთელი სხეულით ვცახცახებ..

კალათბურთელები (ნაწილი3)

- ჭიშკარი მაქსიმალირად ფრთხილად გააღო თიკამ, თავის გრძელ ფეხებზე უმოკლესი გაცრეცილი შორტი ამოეცვა, ზემოთ კო შავი კაპიშუნიანი ზედა, ფეხი კრა ჭიშკარს და შეაბიჯა

სახლამდე (პირველი ამბავი)

- ღრმად ისუნთქე და არ გათიშო - არეულ სახლში სადაც ტანსაცმელები და რამდენიმე დამამშვიდებლის კაფსულა ეგდო, საავადმყოფოს სუნი იდგა - არ გათიშო ნანკა მიყურე - ლეპტოპის მონიტორიდან ქერა ლანდი ჩანდა.

გაჩუქებ ყველაფერს !!

როცა,შენ გნახე გაგიცანი.გოგონა ნაზი სიხარულით და სიყვარულით,აღსავსე მუდამ მაშინ ვცდილობდი,რომ შენ ჩემთვის სახელი გეთქვა მაგრამ,პასუხი დადებითი,არსად არ ჩანდა

კესიკო

-დეგენერატი,გამოტვინებული,უტაქტო,დებილი,შტერი!!რაებს მეუბნებოდა ეგ საერთოდ სრულ ჭკუაზე ხო არის?!ხო გამომაშტერა კინაღამ!-ქოთქოთებდა კესო დაქალთან, ემილი კი ფხუკუნ-ფხუკუნით უსმენდა და დროდადრო

მეც შემიყვარდა (თავი მესამე)

-მიდი ტასო, შენ ამას შეძლებ. -გავამხნევე საკუთარი თავი და მისკენ გავიქეცი. დამინახა თუ არა ადგილზე გაშეშდა. სწრაფად დავფარე მანძილი ფეხის წვერებზე ავიწიე და ხელები კისერზე შემოვხვიე. თავიდან თითქოს დაიბნა.

შენს გვერდით გული ადამიანობს {თავი 2}

ეს თავი ცოტა პოზიტიური იქნება, ამ თავში ყველა დაინახავს ელენას ნამდვის სახეს და შინაგან სამყაროს, ის ნამდვიად იცხოვრებს ბედნიერად , გაიცნობს უამრავ ადამიანს და ცხოვრებას სხვა თვალით შეხედავს.

ნუ ღელავ, ხვალ მზე იქნება...

- თქვენზე მეცინება რაა, წეღან ისე ტკბილად ჭიკჭკობდით, შემოსვლაც კი გადავიფიქრე, მეთქი პირდაპირ წავალ დავწვები, ხელს არ შევუშლი გვრიტებსთქო, მაგრამ გულმა არ მომითმინა და ახლა ისეთი საყვარლად დაბნეულები

იყო გვიანი

გრძნობა-განცდებმა ისე წამლეკეს, სულ შევიშალე, გონმაც დამტოვა, თვალს რომ ვახილე, იყო გვიანი, მთელი სამყარო თითქოს მქოლავდა. საკუთარი თავის გამკვირვებოდა, სხვებზე რაღა ვთქვა, იყო გვიანი...