არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (13 თავი)

ხმაური შეწყდა და იქვე დროშით ხელში გოგონაც გამოჩნდა. -სამი...ორი...ერთი.-დროშამ ჰაერში აიფრიალა და მოტოციკლები ადგილს მოსწყდნენ.-ხალხის ხმამამ ნელ-ნელა იფეთქა და მე და მიკაც წინ გავიჭერით, თითქმის აღარ ჩანდნენ, მხოლოდ და მხოლოდ პატარა წერტილებიღა

საყვარელი ვენები. III, IV, V და VI დღე

მთელი დღე ჰამაკში ვინებივრე. აკა მორჩილაძის „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები“ წავიკითხე და ვაღიარებ, გამიხარდა 90-იან წლებში რომ არ გავატარე ახალგაზრდობა. პრინციპში, რა მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის. ისეც და ასეც სიბნელეში ვარ. მოწყენილობის დასამარცხებლად

თითქმის დაქორწინებული ( სრულად)

დიტოს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა,როცა ხელში ჩვენი პატარა აიყვანა.. მათი შემყურე დავმშვიდდი,მივხვდი რომ ჩემი ბედნიერება ვიპოვე,მე ჩემი ოჯახი ვიპოვე და მათთვის იმაზე ძვირფასი ვიყავი ვიდრე ოდესმე ვინმესთვის..

ჩემი წესები (3)

ყოფნა, უნდა გავაანალიზო ყველაფერი, დავფიქრდე, მაგრამ რომ მკითხოთ რაზე უნდა დაფიქრდე რა გაქ დასაფიქრებელიო პასუხს ვერ გაგცემთ. ფიქრებში გართული, როგორ ვუახლოვდებით ჩემს სახლს, ვერ ვხვდები, მხოლოდ რობაქიძის შეხებას გამოვყავარ ეიფორიიდან.

პაემანის დღიურები. ეპიზოდი 7. ის, რასაც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი...

ერთი კვირაა ავად ვარ, ლოგინიდან ძლივს ვდგები, საშინელება ყოფილა ავადობა. სიცხეს, ჩახლეჩილ ხმას და მუდმივად გაჭედილ ცხვირს კიდევ აიტანდა კაცი, უმადობასაც და პრესის ექვსკუბიკდამყენებელ ხველასაც, მაგრამ იმას როგორ გადავიტან, რასაც ჩემში დაგროვილი

ნიძლავი!(საცდელი)

ახალგაზრდა პროკურორზეს რომელმაც დადო შეთანხმება ,,ნიძლაი" დაქალებთან რომლის მიხედითაც ერთ კირაში მა სმისი პარტნიორი უნდა ენახა და ერთ დღესაც გადაეყრება მას თუმცა ისეთსიტუაციაშირომ თითქოს საკუთარ თავს განაჩენი გამოუტანა და დიდი თავსატეხიწ მოლოდინშია

სულიერი გამოცდა (თავი 6)

თვალი-თვალში გამიყარა. მეგონა მანქანაში ჩაჯდომას მაიძულებდა, თუმცა არა არ განძრეულა. მხოლოდ რამდენიმე წამის შემდეგ ნელ-ნელა მომიახლოვდა და თავისკენ მიმიზიდა. იმდენად დაბინდული მქონდა გონება არ შევწინააღმდეგებივარ.

საუკეთესო მამის საუკეთესო შვილი (თავი 11)

არ ვიცი ამ ღამით რა მოხდა დემეტრე ისედაც ყველაზე მეტად მიყვარს მაგრამ ჩემი გრძნობები მის მიმართ გაიზარდა მე სიყვარულზე მეტს ვგრძნობდი გული სწრაფად მიცემდა როდესც მას ვკოცნიდი, ვეხუტებოდი ან უბრალოდ ჩემს გვერდით იყო ისეთივე

ანა, ჩემი იისფერი ვარსკვლავი (სრულად)

ბავშვობიდან, ჩემს საწოლში დაწოლა იმიტომ მიყვარს, რომ სანამ დავიძინებ ვარსკვლავებს უნდა ვუყურო. დაბადებულიც კი არ ვიყავი, ჩემმა მომავალმა ნათლიამ და დედაჩემმა დიდი ამბით გამიკრეს ოთახის ჭერზე მანათობელი ვარსკვლავები და მგონი დღესაც, ჩემზე მეტად მათ

როგორ შევუყვარდი მაფიოზს...თავი 15

მოსაცდელში ვიჯექი და ჩემს რიგს ვუცდიდი. ძალიან ვღელავდი. გულის სიღრმეში არც მინდოდა ამის გაკეთება. ჩემს წინ კიდევ ხუთი ქალი იცდიდა. ყველა მათგანი ჩემზე უფროსი იყო. მე მათთან შედარებით ბავშვიც კი მეთქმოდა. საშინელი განცდა იყო. პირველი ვინც შევიდა