სიყვარული თუ შეჩვევა ? ( 1 თავი )

სჯობს სულ თავიდან დავიწყო, არა დაბადებიდან დაწყებას არვაპირებ მაგრამ ჩემი მეხსიერება საიდანაც იწყება არის 4-5წლის ასაკი, ჩემი პატარა და რომ დაიბადა დედა მხოლოდ შედედებულ რძეს ჭამდა, მეტის საშუალება არ გვქონდა და ასე ცდილობდა ახალნამშობიარები რძის

შენზე უფროსია,არ შეეფერებით (თავი 2)

-რას აკეთებ ტაისია , შენზე უფროსია .. ორი დღეც არაა რაც გიცნობს .. დაეში მიწაზე - წაეჩურჩულა საკუთარ თავს.. ტელეფონი მოიმარჯვა და მთელი ღამის განმავლობაშ ხან სქროლავდა ხანაც ფილმს უყურებდა .. ერთი წამიტაც არ მოუხუჭავს თვალი , უკვე ჰქონია მსგავსი

საკუთარ თავთან

მე ვრჩები მარტო საკუთარ თავთან აღარ განვიცდი მარტოსულობას, თუ ვინმე მკითხავს, ვინ ხარ ან რა ხარ მე გავცემ პასუხს მარტო ნულოვანს,

შენზე უფროსია , არ შეეფერებით (თავი 1)

არღვლიანი თვალს ადევნებდა ღიმილით მომავალ გოგონას და ვერ ხვდებოდა ,როგორ შეეძ₾ო ამ გოგოს ყოფილიყო თან ასეთი მკაცრი და თან უზომოდ ბავშვური და მხიარული .. მის სიცილში ისე ჩაიძრა რომ მხოლოდ ახლოს მოსვლის შემდგომ შეამჩნია რა მიმზიდველად გამოიყურებდოდა

სიყვარული თუ შეჩვევა? (საცდელი)

სკოლის მოსწავლე ვარ, მეათე კლასში გადავედი და თავი ძალიან, ვიმეორებ ძალიან დიდი მგონია. იმდენად დიდი რომ, ბიჭების მიმართ ინტერესი 12-13წლიდან დაიწყო და ამ ეტაპზეც მომწონს ჩემზე უფროსი ბიჭი.

ჩვენ (თავი 11)

ერთი კვირა ისე გავიდა დადიანი აღარ შემხმიანებია,ვხვდებოდით ბარში სამეგობრო წრეში ერთმანეთს მაგრამ თვალს მარიდებდა, თითქოს სპეციალურად იქცეოდა ასე, ძალიან ტოქსიკური ადამიანია ირაკლი,ყველა სიტუაციიდან ისე გამოძვრება აქეთ გამოგიყვანს

გულის კარტი

სიცოცხლე როგორც წყეულ ამ კარტებს ერთი გზა რჩებათ აქ გადარჩენის ან სიცოცხლის და ანდაც სიკვდილის

დაცემული ანგელოზები თავიI (ნაწილიI)

-მასაც ეშინოდა - თქვა და ტუჩის კუთხეებით ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა - დიახ როდესაც მიხვდა, რომ ბედთან შეგუება ერთადერთი გამოსავალი იყო - ხმაურით გაუსვა ფრჩხილები სკამის სახელურზე - მე მის თვალებში სწორედ, რომ შიში და სასოწარკვეთილება ამოვიკითხე..

შენსკენ სავალი გზები თავი 10

ცხოვრება ხომ გამოცდას ჰგავს არა? რომელსაც ან ,,ჩააბარებ,, ან ,,ჩაიჭრები,,. ჩვენ ადამიანები ვეგუებით თანაბრად ცუდსაც და კარგსაც, ხან ვტირივართ, ხან ვიციცინივართ,ხან სევდა გვიპყრობს, ხან სინანული გვჭამს შიგნიდან . იქნებ მე შემეშალა?

უსათაურო

ყოველ წელი, სიზმრებად გადიან...და ჩვენ ისევ მარტო ვრჩებით. არავინ რჩება გარეთ და შუაზე გაყოფილ გზაზე, ვირჩევთ მხარეს-უკეთეს მხარეს, რომელიც გვგონია რომ სინათლის სხივებს შემოიტანს ჩვენს ცხოვრებაში.