მთვარე

სხივები ლაღად სახეს ეფინება, თვალებ დახუჭულს მზე მეფერება,

სიმართლის ტრიუმფი. თავი 2.

-ყველას ცხოვრებაში ხდება რაღაც ერთხელ და აი მეც ერთხელ გადავწყვიტე მომენახულებინე

ტყუილი მილიონ დოლარად *დასასრული*

- შენი სიკვდილი უპასუხოდ არ დარჩება ჩემო ანგელოზო,გპირდები.. ცრემლები ვერ შეიკავა და უსიცოცხლო სხეულთან გართხმული ღრიალებდა და მოთქვამდა. მის ცრემლებს კი წვიმის წვეთები ერეოდა,ცრემლებიც წვიმასავით იმატებდა, ტკივილი კი იზრდებოდა და ნისლივით ბინდავდა

ჩემი გემის ნაპირები ! (თავი მეოთხე)

"მას ესმის შენი, ის გრძნობს რომ აქ ხარ!"

"სიყვარული თვით რაფლეზია"

არც ის არის გასაკვირი,რომ ჩვენი შინაგან სამყაროს ამოცნობა რთულია, ჩვენ „სიდამპლის სუნს“ ვერ ვგრძნობთ მარტივად. რაფლეზია მწერ ყლაპიაა, აი, ზოგი ადამიანი კი- ენერგო ვამპირი, ანუ ადამიანის ნერვების მოშლით, ენერგიებით იკვებებიან, რამ გაყო ამ ორის

ხოჩა ლეეთუ ჯაარ (თავი 3)

ლუკა მისაღებში დავტოვე და ოთახში გავედი. ჩაცმის დროს ვფიქრობდი, მინდოდა თუ არა მასთან ლაპარაკი, იმასაც კი ვერ ვხვდებოდი რა მქონდა სალაპარაკო, ვიცოდი რომ კითხვები ქონდა. როცა ადამიანის მძიმე წარსულს ისმენ ყოველთვის ჩნდება კითხვები, მაგრამ არ ვიყვავი

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 15)

- ჩემს ადგილზე როგორ მოიქცეოდი? - არ ვიცი... - კითხვას თავი აარიდა ზვიადმა. - მშვენივრად იცი... დარჩებოდი და გვერდიდან არ მომშორდებოდი. მაშ მე რატომ მთხოვ წასვლას?

ნენე(22)

-მე ასე არ ვფიქრობ. -არა, შენ საერთოდ არ ფიქრობ. მგონია, რომ 16 წლის თინეიჯერის ტვინი გაქვს და ცოტა ძაან მოგწონს ეს ცუდი ბიჭის ცოლობა, მაფია, ჟიზნ ვარამ და ქურდული სამყარო. -ნენე, რანაირად მელაპარაკები-ნერვულად გაეცინა-ხო გაქ მშვიდობა.

მე

დავიშალე, ნაწილებად დავიშალე, რომელებიც ჩემს ირგვლივ მიმოიფანტნე.ვერ ვკრებ, ძალა არ მყოფნის.

მდევარი (სრულად)

მაისის დასასრულს თბილისი განსაკუთრებულად მომნუსხველია. ამინდი სასიამოვნო ექვილიბრიუმში დგება ადამიანების განწყობასთან, თითქოს ყველა და ყველაფერი ერთმანეთს აბალანსებს, გარეთ სასიამოვნოდ თბილა, ხეები ყვავილობენ და ისე აფრქვევენ ტკბილ და სასიამოვნო