ჩემი ქალაქი

წყნარად მივყვები მეტროს ვაგონებს, ხმას კი არავინ აღარ მაგონებს, აქ ხომ არავინ აფასებს ამ გორებს, აქ ყველა ახალ სკანდალს აგორებს.

მარტოსულობის უპირატესობა(თავი 2)

სოფელში ყოფნისას ბევრი გავიცანი და ბევრსაც დავუახლოვდი. შემდეგ კი ჩამოვედი თბილისში და დედამ ჩემი საყვარელი ბლინები დამახვედრა.. მამა კი არ დამხვდა სახლში, უკვე შევეჩვიე მშობლების კამათს, მაგრამ მე მაინც დედას ვემხრობი, რადგან მისი განუწყვეტელი სმა

კალმით ხელში (სრულად)

„პაპაჩემი ვაი-ფაის გათიშვის გამო მოკვდა ვენახში გულის შეტევით, უფეისბუქობას ვერ გაუძლო“-მეხუმრება მამაჩემი მე, რომელსაც რამდენიმე დღე ვერ მიცხოვრია ჩემი რომანის ახალი თავის ინტერნეტში გამოქვეყნების გარეშე და ერთი სული მაქვს, როდის დავუბრუნდები

მომენტები

ადამიანები ბედნიერები თვითონ ვხდებით, გააჩნია ბედნიერებას რას დავარქმევთ.. ამიტომაცაა ბედნიერება ასეთი მარტივი და თან რთულად მისაღები,დიდი ნიჭია ყოველდღიური ხანმოკლე მომენტებით ტკბობა რომ შეუძლია ხალხს..

როცა გიყვარს...(მესამე თავი)

-სად ხართ გოგო ამდენი ხანი თქვენ არ იცით რეები მოხდა-ტაისია -რა მოხდა ესეთი?-გაკვირვებულმა შეხედა ნინიმ და ტაისიამ მოყოლა დაიწყო -კოსტამ თვითონაც არ იცის რა უნდა რა-ნინი

Supernatural -თავი 2-

საწოლზე სულმოუთქმელად დავვარდი, ღრმად ვსუნთქავდი, ვცდილობდი აზრებისთვის თავი მომეყარა, მაგრამ ამაოდ. ძალიან დაბნეული ვიყავი, დაწყნარებას ვცდილობდი, მაგრამ არ გამომდიოდა... ხელს ვუყურებდი, ვგრძნობდი ისტერიკა მეწყებოდა, არ ვიცოდი რა მექნა, როგორ

არ მოკვდები (თავი 7)

-ანდრო მე არ ვხუმრობ მემგონი სერიოზულად არ გაწყენდა ეხლა ექიმთან წასვლა ამმდენი ყვირილისგან მეც და ნიკაც დავიღალეთ -ესე ხდება ამას ნერვოზი არა ნერვიულობა ეწოდება ლაშა ექიმთან აი ამ კრეტინს ჭირდება მემგონი წასვლა.

სახეთა ფერადი სამყარო

"თვალები სულის სარკეაო" - უთქვამს ბრძენს... სახეები კი ხასიათების საუკეთესო ნიმუშები გახლავთ...

შინაბერასა და მუნჯი ქალის ამბავი

საინტერესოა თქვენი შეფასება აბა, ვისაც ყველაფრის დამნახველი ცისა არ გჯერავთ, მომყევით ამ უზარმაზარ ეზოში სადაც პატარა კოხტა სახლი შუა გულში ისეა ჩადგმული, გეგონება ვიღაცას ზურგით მოეტანოს და ზედ მიწის გულზე დაედგას, სახლის პირველი ნაწილი

ვერცხლისფერეთი

ჩემთვის ჯერ კიდევ უცნობი შეგრძნება მაღვძებს. თითქოს კანიდან ვძვრები და სხეულს ვშორდები. ეს იმდენად მტკივნეულია, რომ არ ვიცი როგორ გადმოვცე. მგონია, კანს მათლიან და ყოველი ათლის შემდეგ შვებას ვგრძნობ, ვმსუბუქდები სადღაც გაჭედილი და უფრო და უფრო