ნაგავსაყრელი

ღამის ლიტურგიაზე ვიდექი მძინარე თვალებით, დამძიმებული გულით, ამჩატებული სულით. მივტიროი გასულ დღეს, და მამაოს გაუგებარ ბურდღუნში, მეხსიერებაში კვლავ ფრიალებდა ლიკუნას წითელი ტრუსები. ოხ ლიკუნა ცბიერო ქალო როგორ ამიწეწე თავგზა- წმინდანის სახით დგას

უკანასკნელი სიმღერა 2

ის დღე რარაცნაირად გადავაგორე... დილით კარგ ხასიათზე გავიღვიძე.. არვიციი რისი ბრალია, იქნებ ზღვის ჰაერმა იმოქმედა, თუ მამასთან რომ ვარ იმან... ძლივს წამოვდექი, სააბაზანოში შევედი, შხაპი მივიღე, გამოვიცვალე და მისაღებში გავედი.

ძვირფასო მარტინ...

ძვირფასო მარტინ იდენ,გახსოვს რა პატარა ვიყავი პირველად რომ შეგხვდი?მაშინვე შემიყვარდი,მას მერე ხშირად მახსენდები,იცი წერა მიყვარს ძალიან,შენც ხომ გიყვარდა,არა არა მე შენ კი არ გედრები უბრალოდ გბაძავ

სიცოცხლე სიკვდილის შემდეგ..

ვგრძნობ როგორ მოძრაობს სიხლი ჩემს ძარღვებში. ისიც ვიცი, რა ჯგუფია. პირში მის გემოს ვგრძნობ! ამ ხუთ წუთში, მგონია, უკვე მთელი წელიწადი გავიდა.

ტყვე (დასასრული)

– მე შენ მენატრები. – ჩემ ყელში ჩარგო თავი და ისე ამოიჩურჩულა. – ყოველთვის, მაშინაც კი როცა ასე ახლოს ხარ. – გავშეშდი, ასეთი გულწრფელი და ემოციური პირველად იყო. – მეშინია... შენი ნახვის მერე პანიკურად მეშინია რომ ერთხელაც ეს ყველაფერი დასრულდება.

ბატონ რევაზ ინანიშვილს

თქვენი ნაწარმოები პირველად რომ წავიკითხე პატარა ვიყავი,იმდენად პატარა რომ ვერ გავიაზრე თუ რამხელა აზრი გედოთ თითოეულ სიტყვაში და მოქმედებაში.მაშინ ვერ ჩავწვდი თქვენი პერსონაჟის სულიერ სიძლიერეს და ვერც ფიზიკურ აღნაგობას,ვერ გავიგე თუ რატომ მიიღო

მისტერ ღიმილი (სრულად)

ცარიელ სკვერში იჯდა გოგონა,სახეზე ლურჯი ფერი დაკრავდა,სიცივიზგან მობუზულიყო,უყურებდა დათოვლილ თბილისს და ეღმებოდა,იგრძნო როგორ დაჯდა მის გვერდით ვიღაც მაგრამ დიდი ყურადღება არ მმიუქცევია -რა ლამაზია არა?გაიგონა ბიჭის ბოხი ხმა -ძალიან.სიჩუმე ისევ

მათხოვარი (12 თავი)

მეთორმეტე თავი ასე აღმოვჩნდი რესტორან „თეთრი სახლი“-ს სამზარეულოში, ჭუჭყიანი ქვაბებისა და ჭურჭლის გარემოცვაში. დაკაპიწებული მკლავებით, დაღლილი სახით, მაგრამ ბედნიერი ღიმილით. დიახ, მიუხედავად სამუშაოს სიმძიმისა, ბედს არ ვუჩიოდი, არ ვწუწუნებდი, არც

მთელი გრძნობით (დასასრული)

ზოგჯერ სიტყვები ზედმეტია, როცა ყველაფერი ერთ გამოხედვაში იგრძნობა. ერთ მოფერებაში; ერთ კოცნაში; და საერთოდაც, დამოკიდებულებაში! რა საჭიროა თქვა „მიყვარხარ“ , როცა არსებობს ბევრი მოქმედება, რითაც შეგიძლია დაამტკიცო შენი სიყვარული.

ნაქსოვი კალამი ანუ შენთან წერილია, ელიანა!

''ელიანა, მე შენ გიცნობ, თუმცა შენ არა... ვიცნობ იმ სამყაროს, სადაც შენ ცხოვრობდი, რადგან მე შევქმენი ის. ცასა და მიწას შორის გამოვყავი ადგილი, სადაც ვიცხოვრებდი, სადაც ჩემს სამყაროს მოვქსოვდი, სადაც ვიქნებოდით მე და შენ.''