უბრალოდ მე თავი5

რამდენიმე დღეში სვანეთის გზას ვადექით,ძალიან უცებ გადაწყვიტეს ბავშვებმა და მეც არ შევწინააღმდეგებირვარ,რადგან მათთან ერთად დასვენება მინდოდა.იქაურობა ძალიან ლამაზი იყო,პირველად ვიყავი და აღფრთოვანებას ვერ ვმალავდი.ბავშვები რაღაც უცნაურად იქცეოდნენ

მეშინია შენი შემეშვი! (3)

_არ მინდა შემეშვი_საწყლად ამოილაპარაკა ანკამ და გაბრძოლება სცადა _გაჩუმდი...._მკაცრად დახედა ბიჭმა _კიდევ იტყვის ჩემი რატომ გეშინიაო.._პატარა ბავშვივით დაბრიცა ტუჩები ანკამ,ერეკლეს მისი შემხედვარე გაეღიმა _ბავშვი...._და მანქანის კარი გამოუღო_დაჯექი!

დაუვიწყარი ემოცია..!

თოვლით დაფარული ქუჩები... ციდან წამოსულ თეთრ ფიფქებთან ერთად )) ამ ქქუჩებში მყოფი გოგო ბიჭები )) ერთი კლასი როგორ გამოდის საგუნდაოდ ))... ერთმანეთში გუნდაობა ყველა ერთმანეთს თოვლს რომ ესვრის და იცინის)) ამ დროს მე

ადამიანი და მისი მოდგმა

ყველაზე ფენომენალური არსება რაც კი უფალს შეუქმნია ადამიანია.. ჩვენ , ადამიანებს , უფალმა გვიბოძა სიყვარულის, ტკივილის, ტანჯვის , სიხარულის და კიდევ სხვა მრავალი განცდის გამოხატვის უნარი. მაგრამ

ფიქრები...

რა ცუდია, რომ ტკივილს ვერ მართავ,ვინც გიყვარს ისევ ფიქრებში ხატავ,ვითომ არ გიყვარს, ტყუილებს ხლართავ,დიალოგს იწყებ ცარიელ კართან. ზამთრის ყინვაში ვერაფრით თბები,ძილს ეზარები, ჩაგესმის ხმები,გულზე შეგცივდა და თითქოს კვდები,ფანჯარა ღიაა...

უცნაური ბიძაშვილი (თავი2)

ცოტნემ გაცნობა დაიწყო და მაშინ მინდოდა მიწა გამსკდარიყო და შიგ ჩავეტანე.-გაიცანით, ნათია და ნათიას შვილი გუგა.გუგა ჩემი არაბიოლოგიური ბიძაშვილი იქნება??? შეუძლებელია, ეს როგორ?? არა,არა მე ხომ ის მომწონს ისე როგორც ბიჭი და არა როგორც ძმა

- მისტერ უჟმურო ოდესმე იცინით?.. (1)

.... - მაა გავედი მეე - ჩავძახე მამას, მისი ყავა მოვსვი და ლოყაზე ვაკოცე.. - ჭკვიანად ემი.. - მომაძახა მამამ ჩვეული ღიმილით..

Dark side of Blood 6(აი ვინ არის ნამდვილი ამინა)

-ფაბიანა!ფაბიანა!გაჩერდი ძალიან გთხოვ ნუ მიბრაზდები! ვიცი რომ ნამდვილი საქონელი ვარ!-ვუყვიროდი ჩემს ყოფილს,რომლის დახმარება ძალიან მჭირდებოდა ,თვითონ კი კარს კეტავდა და მაგიის საშუალებით,უნდოდა გადაადგილება.-ანდრეა,მორჩი ხითხითს!

ვაი, სულო რომ დამაგვიანდა...

მკვდრეთით აღმდგარი მეცამეტე ვარ...გაცოცხლებული ყველა სტრიქონი,ჰო, შენ გეძღვნება, ჩემო მედეა!დროა დაემხოს იერიქონი...ატალახდება გრძნობის ზვირთები,ცოდვის მორევში ვიღაც გაოცდა,ციდან წამოთოვს ფრთათეთრ ფიფქებად ცრემლები, ღაწვებზე

პატარავ,სამუდამოდ ჩემი ხარ." თავი 2

დამრიგებელმა გვითხრა,რომ ახალი გოგონა გადმოდიოდა ჩვენთან..როდესაც გარეგნულად აღგვიწერა,ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა.. უკვე მომწონდა..გოგონა იგვიანებდა,მე კი ერთი სული მქონდა როდის შემოვიდოდა კლასში..დამრიგებელმა საუბარი