ქალი გავიცანი...

ქალი გავიცანი ფრთებმოტეხილი, ზეცით იპუდრავდა უნაოჭო სახეს, ტანი ჰქონდა ღამის ლაქებით მოწმენდილი და ესაუბრებოდა საღამოობით მთის ძირს მთვარეს. ქალი გავიცანი ტყის სურნელით აფეთქებული, თითები ვარდის ღეროებს მიუგავდა გათლილს,

ლევან კაპანაძე----მე დავბრუნდები

მე დავბრუნდები მაისის თვეში ეს დაბრუნება იქნება ბოლო მოვალ მოგიტან იასამნებსა და ჩემს მოსვლასაც ექნება ბოლო სად არ ვიყავი სად არ ვიარე ვერავინ ვნახე შენსავით კარგი ვეძიე ქვეყნად თავსა და ბოლოს ვერვინ ვიპოვე მე შენი მსგავსი

პატრიოტი [4]

-თმას რა უქენი?-გაბრაზებული სახით გადმომხედა საჭესთან მჯდომმა ვოვამ და თან უკან გაიხედა, მეც ინსტიქრურად გავიხედე იქეთ, 3-4 წლის ბავშვი იწვა და ეძინა. -შენი შვილია?-დავაიგნირე მისი კითხა და ვკითხე -არა, ძმისშვილია-თავი გააქნია მან-მიპასუხე რა უქენი

რომანტიკა თუ დანაშაული?!

მზერა თედოზე გადავიტანე. ის მხტუნავ ბურთულას დასჩერებოდა და ბაიბურშიც არ იყო, მისგან რამდენიმე მეტრის დაშორებით რა ხდებოდა. ალბათ თავში აზრადაც არ მოსვლია, ნიკა ჩვენს შემოწმებას თუ განიზრახავდა. ნეტავ რესტორანში გავყოლოდი და აქ არ შემოვსულიყავი… ეს

მოლოდინი ❗ (2)

თითქოს მინდა ჩავაქრო ჩუმი წარსული მაგრამ რა ვქნა რომ არ ვარ , იცი სასრული ?? მე სანდრო დადიანი ვარ 22 წლის , ვსწავლობ ლონდონში , არქიტექტურის სპეციალობით და ვმუშაობ ერთ - ერთ კომპანიაში. 3 წელი გავიდა რაც საქართველოდან მოულოდნელად წამოვედი , ისე

სიმშვიდიდან სიგიჟემდე,ძვირფასო!(თავი VI)

-კარგით რაა,კარგად ვარ!-წამოდგომა სცადა,მაგრამ თავბრუ დაეხვა -ვერ ადგები,მეტი არ მინდა გაბედო წამოდგომა,სიცხე გაქვს,ორმოცი გრადუსი,ფილტვების ანთება დატვინის შერყევა,ყოჩაღ,ივაჟკაცე-გაბრაზებულმა მიაყარა დემეტრემ -შენ რა გენაღვლება?! -ელენა,არ დაიწყო

მონატრება

როცა გშორდები გული იწყებს ნელ-ნელა ფეთქვას თითქოს წუხილის ხმას გამოსცემს სისხლი რომ ღელავს შენ შორს მიდიხარ მარტოს მტოვებ ვერ გრძნობ ჩემს ღელვას

უშენოდ ჰაერიც მეზედმეტება(1)

როგორც იქნდა დადგა ეს ნანატრი დრო და ჩემი არდადაგებიც დაიწყო.. ავტომობილის უკანა სავარძელზე მოკალათებული ვიჯექი.თვალები მქონდა დახუჭული და წარმოვიდგენდი

ოცნება თუ მირაჟი (2)

-მოვკვდი -არა გაუგიმა ნინომ სავადმყოფოში ხართ -მერე სავადმყოფოში ანგელოზებს რა ესაქმებათ გაეღიმა ვაჟს ნინოოსაც გაეღიმა ამ სასიამოვნო კომპლიმენტზე

მედიცინა ეს ხომ ყველაფერიაა..(6)

მძიმე დღის შემდეგ, გამთენიისას ჩამეძინა, დილით ავდექი და შემოვლაზე წავედი პაციენტები მოვინახულე ჭრილობები შევუმოწმე, გიორგიც კარგად იყო ის ბავშვი ავარიაში რომ მოყვა,