ნაბიჯები ამერია

სწორი ნაბიჯებით დავდივარ მაგრამ გზაა თვითონ არეული ამ ცხოვრების დედას ვენაცვალე როცა იქნები მთვარეული,როცა ცხოვრებას ვერ ალაგებ და ხარ ცხოვრებით არეული შეესწრების ძმის მკვლელობას და შენც ხარ მასში გარეული,რომ

ოცნება

რა ლამაზია ოცნება.. დაჯდები და დახატავ.. დახატავ შენს სამყაროს... ჩაიკარგები შიგ.. მოსწყდები რეალობას.. იქნები ისევ ლაღი ბავშვი. რატომ ვიზრდებით? მე ისევ თოჯინები... მანქანები მინდა!

ორმაგი ცხოვრება - 1

- ფერია , მანქანა წავიყვანე პროფილაქტიკაში და ტაქსით წამოდი მანდედან კარგი ? - თავიდან მისი დის შეყვარებულის ნომერი , რომ დაინახა არც გაკვირვებია . ეგონა ისევ "სად ხარ" , "რომელზე მოდიხარ" , "რომელზე მოგაკითხო" და მსგავს კითხვებს მიაყრიდა მამაკაცი.

ისევ ერთად(1)

-მეც მახსოვს-თავი დავიქნიე- სხვათაშორის ისიც მახსოვს რო ვტიროდი შენ კიდე იმის მაგივრად რომ დაგემშვიდებინე მითხარი ეგ სულ ეგრე გადრჩებაო და ძალით ამატირე.- ირაკლის ჩემ მონაყოლზე სიცილი აუტყდა. მას კი როგორც ყოველთვის გადამდები

მკურნალი ცრემლები 11თავი

იცოდე, თუ არ მომეწონა დაგსჯი-თითი დამიქნია და კრეპს დასწვდა,თვალები გამიფართოვდა,პირღია ვიჯექი და განაჩენს ველოდი. -ჰაა,როგორია?-ბოლო ლუკმის ჩაყლაპისთანავე ვკითხე. -საშინელება,ასეთი საშინელი რამე არასოდეს გამისინჯავს-სასწრაფოდ მოსვა წვენი. -რაა?არ

ფერადი გრძნობები(4თავი)

ნანახი ფილმით ყველა ნასიამოვნები დარჩა,რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა ნატალი,ალექსანდრე,ნია და ნიკა უფრო და უფრო უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს და ერთმანეთი უფრო მეტად უყვარდებოდათ. ისინი ერთი დიდი ოჯახივით იყვნენ რომლის

I'm in love with my best friend [12]

-ანასტასია ღმერთო ჩემო არ მჯერა - ანასტასიაც წამოდგა და ლიზასკენ წავიდა -ლიიზ რა შეცვლილი ხარ - უთხრა ანასტასიამ და დიდი ხნის მონატრებულ მეგობარს ხელები მჭიდროდ მოხვია -არ მჯერაა - დაიწყეს კივილი და ერთმანეთს ისე ეხუტებოდნენ გეგონება უკანასკნელი

მოიცა ... სერიოზულად? (თავი 4)

დილით გაღვიძებულს ტელეფონზე მოსულმა შეტყობინებამ სრული შოკი მიაღებინა.ეგონა ამ დედამიწაზე აღარ იყო და სადღაც გალაქტიკაში დაფრინავდა

მაინტერესებხარ! (თვი 7)

–კარგი.. -თქვა გაოცებულმა ალექსანდრემ და სამზარეულოკენ გაემართა.. მეორე დღეს კი როცა მარი ადგა ისე მხიარულად კარგად გრძნობდა ტავს, ამ სახლიდან წასვლა არ უნდოდა მაგრამ იძულებული იყო, უფრო სწორედ არ უნდოდა ამ ბავშვის

მგონი შემიყვარდი?! (8)

თვალები გავახილე და ოთახს თვალი მოვავლე, მივხვდი, რომ საავადმყოფოში ვიყავი. კედელზეე ჩამოკიდებული საათისკენ გავიხედე, რომელლიცც 2საათს უჩვენებდა. საწოლის მარჯვნივ კი დავინახე, სანდროს თავი ქონდა ჩამოდებული და ეძინა.