InkeD #12

დილით გაღვიძებულს დედა ჩემს გვერდით აღარ დამხვდა. უცებ წამოვდექი,თავი მოვიწესრიგე და საძინებლიდან გავედი. კედელზე ჩამოკიდებულ საათ გავხედე რომელიც ჯერ მხოლო რვის წუთებს უჩვენებდა. უეცრად მომესმა სამზარეულოდან გამომავალი ხმები,რომლებიც

ჯარისქალი 7

ახლა თავი რომ ამეწია და მისთვის შემეხედა, ნამდვილად ვერ შევიკავებდი თავს და ჩემ გრძნობებს გავცემდი. დარწმუნებული ვარ მანაც იცოდა, რომ ერთ კვირაში ვერ გადავიყვარებდი და უნდოდა უფრო მეტად დავეტანჯე. ლელა მართალი იყო.

სიყვარულიდან სიკვდილამდე 7

მაქსი: უკვე ერთი კვირაა რაც ბრაზილიაში ორი ოჯახი ვისვენებთ.ბრაზილიაში დასვენება ყოველთვის რაღაც აღუწერლად სასიამოვნოდ და მხიარულად მიმაჩნდა,სულ ერთი იყო ვიქნებოდი შეყვარებული თუ არა.მაგრამ ახლა არაფერი იქცევს ჩემს ყურადღებას,არც ჩემი

მოღრუბლული ფიქრები

ისევ ეხეთქება სიმარტოვის ნაპირებს აბობოქრებული ფიქრები. შესისხლხორცებულა ჩემს სულთან და გარდაუვალია ყოველ წამს თავი არ მახსენოს, გამოაჭყიტებს ხოლმე სადღაც ბნელი კუთხიდან და "ჭიტას" მეუბნება. აიმღვრა ჩემი დალაგებული გონება და კვლავ ნაცრისფერმა

ჩემი ცხოვრება ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა

და აი 30 აზიდვის და ერთი ჭიქა უშაქრო ყავის შემდეგ ვაგრძელებ ისტორიას, ჩემი ცხოვრება ესეც მოკლე აღწერა. დილით ადრე გამეღვიძა შვიდს ხუთი ეკლდა ცოტა კისერი მტკიოდა უკომფორტო ძილი გამოვიდა მაგრამ უკმაყოფილა არ ვყოფილვარ რადგან მასთან ჩახუტებულს მეძინა

ჩემი ღამე ჩემს ქალაქში

ამ შუა ღამეს დამაბრმავებელ სიბნელეში მოჩანს ნათელი, რომელიც ჩემი სახლიდან სიშორეზე იჭრება. ჩემს სახლში არაფერი მომწონს, არც დამპალი იატაკი, რომელიც სადაცაა ჩამიტყდება. არც მტვრიანი ჭერი. არც ჩამოხეული შპალერი. არც იმ კედლის მონაკვეთი მომწონს, სადაც

ერთი პარტია (სრულად)

როგორ არის? -იკითხა ოთახში შემოსულმა სანდომიანი სახის თეთრ ხალათიანმა ქალმა. - ცუდად, ექიმო, ძალიან ცუდად ! - დაქანცული ხმით უპასუხა ვაჟმა, რომელსაც სახეზე ეტყობოდა, რამოდენიმე ღამის უძილობა. ექიმმა არაფერი უპასუხა, გამამხნევებელ სიტყვებსაც ვეღარ

ერკე მიდასი - ტყუილი

ტყუილს ტყუილი ცვლის ახალი დაპირებები და შენც იქცევი იმ თოვლის ბაბუად, რომლის დანაპირებსაც ვერ შეასრულებ და არყის ჭიქას ყოველთვის გულმოდგინედ ცლი. ტყუილს მორიგი ტყუილი ავსებს, და ემსგავსება იმ საღეჭ რეზინს, დაძველებული რომ მოგეკრობა და ვეღარსაიდან

მოჯადოებული.....(თავი 2)

ცრემლები მისველებდა სახეს და თვალებზე ბინდი მეკვროდა,მივდიოდი და არ ვიცოდი სად...რა იყო იმ სახლში ჩემი?რაა? არც არაფერი...მე ქმარიც კი არ მყავდა,სულ ახლახანს,გავთხოვდი და ის უკვე დავკარგე,ასე უეცრად. -რატომ დამტოვე ნიკა,რატოომ? ჩუმად ამოვიჩურჩულე და

წვიმები. თავი 4

დამსვი იდიოტო!!!(მე) ვფართხალებდი მის მკლავებში, მართლია მინდოდა გულზე თავი მიმედო და ჩავძირულიყავი ეიფორიაში, მაგრამ სიამაყე და სიჯიუტე არ მაძლევდა ამის საშუალებას. -ნუ ფართხალებ თორე დავეცემის, ხოდა მერე უფრო აფართხალდები იცოდე (დემე) თვალი ჩმიკრა