სრულყოფილებას ერთი ნაკლი აქვს (8)

ნინო გაცოფდა. - მე რატომ არავინ არაფერი მითხრა?!-მაპატიე.-ნუთუ არ მქონდა იმის უფლება სიმართლე მცოდნოდა? - ცრემლები გადმოყარა და ლიზის ასევე ცრემლიან თვალებში ჩახედა. ორი და, რომელსაც ერთმანეთი უყვარდათ იდგნენ ერთად და ცხოვრებას იყოფდნენ,

მი სი მალატ (სვანურად) "9 თავი"

გული შედარებით დავიმშვიდე და მანქანის უკანა სავარძელზე დავჯექი. გეგას მომლოდინე თვალები მივაპყარი, მაგრამ რატომღაც საუბრის დაწყებას აჭიანურებდა და მეც ნელ-ნელა მეცლებოდა მოთმინების უნარი.-მართა ბებიას სჭირს რამე? - ნერვიულად ამოვიჩურჩულე

შოკოლადისფერი “ნაწილი მეორე“ თავი 6

მთელი კვირა საშინლად ვიყავი,უხასიათო,უჟმურ ადამიანს დავემზგავსე.ლაპარაკიც არავისთან მინდოდა.დაჩი და ანეტა გამებუტნენ,ამიტომ მთელი დღები ჩემი შემწუხებელი არავინ იყო.ვიჯექი და წიგნს ვკითხულობდი,დრო ფუჭად რომ არ დამეკარგა და ჩემს ფიქრებს საბოლოოდ არ

გაცნობის საიტი -6-

-რა ბედნიერი ჩანხარ-ანა მიღიმოდა და ვერ ვხდებოდა რისთვის მიეწერა ჩემი უეცარი გამხიარულება. -რა ვიცი,რა ვიცი..-საკუთარ თავსაც ვერ ვუმხელდი,რომ ამან გამაგიჟა.ვგრძნობდი,რომ გადამარჩინეს.მეგონა ვიხრჩობოდი და ვიღაცამ ამომიყვანა.ჩემი სამყარო სანდროს

შენ თუ გგონია დაგთმობ როდისმე ცდები (9)

ლუკა ახლა ჩემს წინ იდგა, ერთ ადგილას გავშეშდი, ხმას ვერ მიღებდი არვიცოდი რა მეთქვა, მეგონა რამდენიიმე დღე მისგან შორს ვიქნებოდი, მაგრამ პირიქით ის ჩემთან ახლოს მოვიდა, ფიქრებში გართული ვიყავი, როდესაც თეკოს ხმა

ყინულის ყვავილები (ნაწილი 3)

-არ მესმის,რატომ იტანჯავ თავს ამ სიცივეში,ჩაიცვი რა,საღამური!-თავი დანანებით გავაქნიე. -რომელი,მირა,წითელი,მაქმანებიანი თუ ატლასის,გემრიელი დეკოლტეთი? -აზრი არ აქვს შენთან ლაპარაკს!-უხმოდ გამეცინა.

ჯარისქალი 1

‘’ვშორდებით! ვშორდებით! ვშორდებით!''-თავი ვეღარ შევიკავე და იქვე, კეელს მივებჯინე. უეცრად ფეხზე რაღაც ვიგრძენი და შემცბარმა დავიხედე დაბლა. უბრალო ფურცელი იყო! მეტი არაფერი! წარმოვიდგინე რომ პატიების წერილი იყო, რომელსაც არველაძე მიგზავნიდა და

ზუსტი მეცნიერება [ნაწილი 3]

– უტაქტო! – დაიჩურჩულა და სასაცილოდ აიფარა ხელის მტევნები მის მოღეღილ და გამობურცულ მკერდზე. ერხელ კიდევ შეათვალიერა ,,მარგალიტები’’ ლაზარემ, ჩაიცინა თათას ამ ბავშვურ ქმედებაზე და ისე მიუტრიალდა იქვე მსხდომ მამაკაცებს, თითქოს წამის წინ თავხედურად არ

ღამის ზმანება (13 ნაწილი)

უნდა მეკითხა საით წავსულიყავით, როდესაც ეზოში მანქანების ხმა გაისმა. ორივემ ჭიშკრისკენ გავიხედეთ. დემე ვერ მიხვდა რა ხდებოდა, მე კიდევ კინაღამ იქვე გული წამივიდა, როდესაც ნაცნობი მანქანიდან მამაჩემი გადმოვიდა.

ბედნიერია გოგონა?! (13)

გონს მოვდივარ. ვხედავ უცნობ ოთახში ვარ. კარგად რომ გამოვიხედე თვალებში ოთახიც მოვათვალიერე. ჩემი ვარაუდით სასტუმროში უნდა ვყოფილიყავი. - არის აქ ვინმე? - ვთქვი მაგრამ ჩემი ხმა მეც ძლივს გავიგე. სუსტად ვიყავი.