სულის ვარდო! (5)

ღამე ჩაბჟირებულმა ვიბრაციამ გამომაფხიზლა. რა უღმერთობაა ძილი მაინც მაცადონ. საცოდავად მივწვდი ტუმბოზე დადებულ ტელეფონს და მწვანე ღილაკს მალევე დავაწექი, თორემ ვიბრაცია ეგრევე ტვინში მირტყავდა. -გისმენთ- ძილისგან ხმა ჩამხლეჩვოდა -კარები გამიღე

მტერი შემიყვარდა (თავი 3)

მანქანიდან გადმოვედი. ბიჭებიც გადმოვიდნენ. ოთხივე შენობის წინ გავჩერდით. სამ სართულიანი იყო. კედლები არ ქონდა. უბრალოდ იატაკი და ბოძები. იქაურობა შიშს მოჰგვრიდა ყველას. წინ მე გავიჭერი, ვითომ რამის თავი მქონოდა, მაგრამ შიში დავძლიე. უკან ბიჭები

მსუბუქი დამწვრობა

ღრუბლებს მიშტერებული ხმა მაღლა ვყვირი, ლალი, ყავა შემომიტანე–მეთქი.– უფროსი მე ვარ, ჰოდა ყავა ლალიმ უნდა შემომიტანოს. მდივნად არ ვარგა, ყავას კი კარგს აკეთებს, ზუსტად ისეთს, მე როგორიც მიყვარს და თან სწრაფია. რა, სწრაფიც არ უნდა იყოს ? რვაას ლარს

ვირჩევ ვიყო ბედნიერი 2

სახლი ერთსართულიანი და მცენარეებში თითქმის ჩაძირული იყო. ძველებულს ფანჯრებს და კარებს ცისფერი მკრთალი ფერი უფრო სილამაზეს და სინაზეს მატებდა, ფანჯრების შორის ლამასი ყვავილები კედელზე ჩამოკიდებული ქოთნით, ეს თათასვის ისეთი ამაღელვებული იყო.

მტრობა (ნაწილი 9 დასასრული)

მარიმ ღიმილიანმა დატოვა ანდროს სახლი და სასტუმროსკენ გაეშურა, ერთი სული ქონდა როდის წამოიყვანდა რევის და თავის მამიკოს გააცნობდა. სასტუმროში მისულს ელენას და რევის ისევ ეძინათ, არ უნდოდა მათი გაღვიძება და დაელოდა სანამ გაიღვიძებდნენ. მაგრამ ლოდინმა

ისევ შემიყვარე (6)

ტანში საშინლად მტეხავდა,ალბათ 40 მაინც მქონდა სიცხე,მაგრამ ხმას ვერ ვიღებდი,არ მინდოდა მძინარე ბავშვები შემეწუხებინა,მგონი აკოს არც ძინებია,დივნის კიდეზე იჯდა ჩემს ფეხებთან და უეჭველად მიყურებდა,ოთახს ბუხრის მკრთალი ცეცხლი ანათებდა,ნეტავ რატომ არ

ფიქტიური (თავი 10)

-რავიცი მარიამ მშვიდობა,ახალი გოგო არის და ასე ... - ვიცოდი რომ იცოდა რაღაც ანას გრძნობეის შესახებ და სწორედ მიტომ ატლიკინდა.ანას გავხედე სევდა მორეოდა. -ხოო კარგი გოგოა იმედია . -არაჩვეულებრივი,ზოგ-ზოგიერთებს ნამდვილად ჯობია - ნიშნისმოგებით

მაჩუქე სიყვარული (7)

ცრემლებისგან რომ დავიცალე სახეზე წყალი შევისხი , გავიმშრალე ხელები და საპირფარეშოდან გამოვედი. -აახ. ვიღაცას რომ არ დავეჭირე ზღართანს გავადენდი ალბათ. ხელი თავიდან ჩამოვიღე და გაოცებისგან ნერწყვი ღრმად გადავყლაპე როდესაც ისევ მის თვალებს შევეჩეხე.

გზა რომელიც შენამდე მოდის (8)

იმ დღეს ნატასთვის არაფერი მითქვამს. ლუკასთან კი ვერ დავმალე. -ინა, ხომ ვიცოდით, რომ ასე იქნებოდა? რატომ ნერვიულობ? ის მამაა მოვა და ჩვენ ამას ვერ დავუშლით...-ლუკა ვერაფრით ხვდებოდა, რომ მე ნატას და კახას შეხვედრის სულ არ მეშინოდა. ვეღარ მოვითმინე და

love's photos

-მიყვარხარ! -მეც ძალიან,ღმერთამდე. -როგორ გგონია შორს არის ღმერთი? -იმის შემდეგ არაფერი და არავინ არის ! -არც მზე? -არა მზე ძალიან ახლოსაა. -ეგ როგორ? -შენ ხარ ჩემი მზე,ჩვენ კი ყოველთვის ერთად ვიქნებით...