ნუცუბიძე (5)

-ტასო რაც მოხვედი შენი ტელეფონი არ გაჩერებულა,იქნებ გააკეთო სიკეთე და თუ არ აიღებ ხმა მაინც გამოურთო (ნინი)-დიტო რეკავს -მერე რატო არ პასუხობ იჩხუბეთ? –-არა არა,უბრალოდ არ მინდა-რა არ გინდა ტასო წესიერად გვითხარი,გუსინდელის მერე ასეხარ -მართლა არ

ერთი ნახვით შეყვარება 5 თავი

-გიორგი რა მოხდა წუხელ???-რავი როგორ გითხრა. აი ძაან მაგარი იყო რა.-მართლა არაფერი არ მახსოვს-კაი არაუშავს დაიკიდე ლამაზო სასწაული იყავი ქეთი ძაან ცუდათ გახდა რადგან თავის საყვარელ ბიჭს უღალატა დეპრესიაში ჩავარდა. საერთოს აღარსად აღარ მიდიოდა მისი

რეალობა

ღმერთს შეუძლია ყველაფერი მოგვცეს და მოცემული ერთ წამში წაგვართვას. ჩვენი ბედი თურმე დიდი ხნის წინ ყოფილდა დაწერილი და მისი შეცვლა არ შეგვძლებია , თუმცა გზის არჩევა მაინც ჩვენზე ყოფილა დამოკიდებული. ამბობენ ღმერთს ბავშვები ძალიან უყვარს მათ ანგელოზებს

ბრძოლა?_წესების გარეშე!(6)

საშინელებაა როცა იმის გაკეთება გიწევს რაც არ გსურს.სამწუხაროდ ეს ხშირი მოვლენა საკმაოდ დიდ ლაქას გვიტოვებს, რომელსაც შემედგომ მთელი ჩვენი ცხოვრება ვიშორებთ, მაგრამ უშედეგოდ.ხშირად საყვარელი ადამიამების გამო საკუთარ თავს ვწირავთ, რადგან ვთვლით,რომ

მარიამი (თავი 2)

საბუკა ჩემი ძმაა რასაც ქვია.ერთად დაზრდილები,აი ტო დედებიც რომ დაქალოჩკები არიან ბავშვობიდან ისე.ერთ სკოლაში რომ გვესწავლა თავი მოვიკალი, სანამ იმ სკოლაში არ შემიყვანეს,სადაც საბა სწავლობდა.თავიდან ,ამ ღლაპებს გვიხაროდა ერთად რომ ვიჯექით მერხთან და

დაუპატიჟებელი სტუმარი (14)

სიტყვის თქმა არ დასცალდა, ისე იგრძნო რაღაც ცხელი საკუთარ ბაგეებზე.. როცა გააცნობიერა, თუ რა იყო ეს, სიამოვნებისგან კინაღამ სული განუტევა. ასე ეგონა, სული სხეულს გამოეცალა და იმ ღრუბლებზე დაიწყო სიარული, მის გონებაში დაუვიწყარ სანახაობად რომ ჩაიბეჭდა.

ცანცარა გოგო (2თავი)

ბევრი ვილაპარაკე გიოსთან,უკვე ჩემი დაბადებისდღეც აღარაა და სახლში წასვლა გადავწყვიტე, გიომ წამიყვანა სახლამდე კარგი მანქანა ყავდა. ნუ მანქანებში კარგად ვერ ვერკვევი ამიტომაც არ ვინტერესდები მანქანებში ამ დაბადების დღეზე მეც მაჩუქეს მანქანა დედ მამამ

ცხოვრებისეული მათემატიკა (3)

ცხვირი შეიჭმუხნა და სახე ხელებში ჩარგო. სალომე ლუკას და იყო,დღეს იუბილარი. ამდენი ხნის შემდეგ კი მათთან სახლში პურველად მიდიოდა. ნადვილად არ იქნებოდა ადვილი მაგრამ სალომეს ხათრი ვეღარ გაუტეხა. ლამაზად შეფუთული პოლაროიდი ხელში შეათამაშა და სასადილოდ

ორმაგი დრო [1]

თქვა სანდრომ და მაკოცა მოკლედ ყველანი დავიშალეთ და სამ საათზე ჩემ სახლთან შევიკრიბეთ დედას დავემშვიდობე და წავედით საგურამოში გზაში მინდოდა დაძინება მაგრამ ვინ გაცლის დიდი ხანია იქ აღარ ვყოფილვარ ბებია და ბაბუა დიდი ხნის წინ გარდამეცვალა რომ ჩავედით

გამომყვები ცოლად! (თავი 2)

არა ისე ვაღიარო უნდა რომ ძალიან ლამაზია, მისი მწვანე თვალები სამყაროსავით ამოუცნობია, ისეთი ნაზია და თან ამავდროულად ძალიან ქალური... გაწონასწორებული, მაგრამ მაინც დაბნეულია, ამოუცნობი მზერა და მომაჯადოებელი ღიმილი, დაბნევაც რომ უხდება მაგ ჭინკას!