წვიმად მოსული წვეთები

ბოლოს საათს რომ დავხედე, შვიდის ოცდაცამეტი წუთი იყო. ჭერს ვუყურებ. მასზე გრძელი და უფორმო ლაქა არის, ოდესღაც წვიმად მოსული წვეთებისგან დამჩნეული. გარედან ჩიტის ჭიკჭიკი მესმის. მისი ხმა მახსენებს რომ რეალობში ვარ.

მიტოვებული 3 თავი

-ისე რა საინტერესოა რატომ დაბრუნდა ან რატომ გაქრაა სასწავლებლადო კი იძახდებ მაგრამ მერე იძახდენ ოჯახმა გაგდოოვო ვერაფერს ვიგებ რა -არ ვიცი თემო,აზრზე არ ვარ, მაგრამ ყველაფერი უნდა გაირკვეს, დემეტრეს ისევ უყვარს მაგრამ თვად ხომ ხედ-ლექსო როგორ

დასჯილნი?! (4)

მშობლები ისევ საფრანგეთში იყვნენ, ნიცას მდგომარეობა ნელ-ნელა უკეთესობისკენ იცვლებოდა. ჩემი ნერვიულობა ეროვნულების გამო იმატებდა. დაახლოებით ერთ წელში კი აბაშიძეების რძალი გავხდებოდი. ორი თვე იყო გასული მას შემდეგ, რაც ხალხმა ჩემი და ალექსანდრეს

ტკივილი!

„- ეს ფსიქოლოგი არარის კარგი, არმშველის“ „ - სხვას ვიპოვით პატარავ“ - შუბლზე ჰკოცნიდა და შენობიდან გაჰყავდა. თბილისში თითქმის აღარ დარჩნენ ფსიქოლოგები რომლებმაც ნიაზე არიციან, მაგრამ ნია მაინც ჯიუტად იძახის რომ არაფერი გამოვა .

მე სიზმარში სოხუმი ვნახე...

ღამით უჩვეულოდ ადრე დავიძინე დაღლილი ვიყავი და მალე ჩამეძინა,მოულოდნებლად სადღაც მოვხვდი თითქოს მეცნობა ეს ადგილი მაგრამ ვიცი რომ აქ ნამყოფი არ ვარ,ირგვლივ ვიხედები გაკვირვებული იქნებ ვინმემ გამოიაროს და ვკითხო თუ სად ვიყავი,ფაქტი ერთი იყო

გრძნობების ხელოვნება

იდეალურობის ნიმუშია ფეხიდან დაწყებული თმის ძირამდე. შავი ხშირი თმა, უხეში წვერი, გამოკვეთილი ტუჩები , და მშვენიერი თვალები, ცხოვრებაში არასოდეს შემხვედრია ასეთი სექსუალური ადამიანი ის გამოიყურება როგორ აღელვებული ზღვა მაგრამ არა საშიში.

სიკვდილისაკენ

რა არის იმაში უცნაური რომ სიცოცხლე გინდა? წამიერი გაფიქრება იმისა რომ კვდები! მოგონებებში ჩაძირვა! წარსული! აწმყო! მომავლისკენ სწრაფვა! და მიხვდი რომ ჯერ კიდევ ცოცხალი ხარ! გინდა სიცოცხლე მიუხედავად ყველაფრისა! გინდა და მორჩა! ხვდები რომ არ ხარ მზად

პაზლების ქურდი II

ეგრევე მოვტრიალდი და კიბეებზე დავეშვი. მთელი ტანი მიკანკალებდა. სადარბაზოდან აქოშინებული გამოვვარდი და გაუცნობიერებლად გავუყევი ქუჩას. გონებაში საკუთარ თავს ვწყევლიდი მისი მანქანა როგორ ვერ შევამჩნიე-თქო. უკან აღარ მიმიხედავს, გზა გადავკვეთე და

ცოდვილი {2}

შავად შეღებილ კედლებში დაკარგული, მარტოობის სენს შეეპყრო და უემოციო სახით უყურებდა მის წინ დაკიდებულ, უცხო ქალის პორტრეტს. ხელში, მრგვალ ჭიქას ატრიალებდა და მასში მოთავსებული სითხეც, შეუჩერებლად მოძრაობდა. საათი თორმეტის ნახევარს აჩვენებდა მაგრამ

ცხოვრება მოულოდნელობებით (ნაწილი 1)

ქუჩას ჩაფიქრებული მიუყვებოდა, უცებ ბავშვის ხმამ გამოაფხიზლა რომელიც დედას ხელზე ჩამოკიდებოდა და გამწარებული ბოლო ხმაზე ღნაოდა. პატრონს რეაქცია არ ქონდა და ასე ხმაურით და წივილ-კივილით მიუყვებოდა გზას.