ძველი ბიჭის გოგო(თავი6)+18

მთელი ღამის განმავლობაში ვგრძნობდი სანდროსგან გამომავალ სითბოს... მთელი დროის განმავლობაში ჩემი მუცლიდან შემოხვეული ხელი არ აუღია... მთელი ღამის განმავლობაში სახე ჩემს კისერში ჰქონდა ჩაფლული...

უცხომიწელი (თავი მესამე)

ტყეში სულ უფრო და უფრო ღრმად შევდიოდით, გარშემო სამარისებული სიჩუმე იდგა , ხმელ ფოთლებზე დაბიჯები ხმა , ცაზე მეხის გავარდნის ხმას უტლოდებოდა . რამდენჯერმე მომესმა ფაჩუნის ხმა და რაღაც სილუეტიც დავინახე, ალბათ ნიკი იყო , დავნიახე როგორ მოდიოდა

ცხოვრება ტკივილთან ერთად.თავი 5.

-ჩემს წინ იდგა,თითოს წარსულის სუნი მომიტანა ხელი ჩამკიდა და ნავში ჩამსვა.დინებას მივყევი,მაგრამ ჩემი ნავი სულ სხვა მიმართულებით წავიდა და მე ისევ მარტო დავრჩი შუა ოკეანეში მარტოდ დარჩენილი მგზავრივით და მშველელი არსაიდან არის.ყველა ქალში მას

ქართველს

ცა ისევ თეთრად ქათქათებს მიწა კი ისევ შავია, ვაჟკაცურადა სიკვდილი ყველა ქართველის ვალია.

ის ღამე (თავი 14)

იდევ რამოდენიმე დღე გავჩერდით კარგად გავერთეთ , შემდეგ ჩვალაგეთ და თბილისში წამოვედით. ჩამოსვლის შემდეგ ყველა თავის საქმეს დაუბრუნდა ერთმანეთს ხშირად ვხვდებიდით ხოლმე ხან კაფეებში ხან ბარებში

სამი სართულით ზემოთ [სრულად]

-დამცხააა. და ცოტა ჩუმად, მამაჩემს და მარის გააღვიძებ. წადი, დაიძინე. -ჩემზე დიდი როდიდან გახდი, გამახსენეე? -ასაკით პატარა სულაც არ ნიშნავს აზროვნებით პატარას. -როგორ გიყვარს ფილოსოფიურად ლაპარაკი. -გა - მიშ - ვი, - დავუმარცვლე.

გაზაფხული

გაზაფხულს შენი სუნი აქვს ზაფხულს სითბო აქვს შენი შემოდგომა ხარ ასაკით თმებში ჭაღარა გშვენის.ზამთრისთვის არ მემეტები და განშორებაც არ მსურს, იმდენად მომნატრებიხარ გამოვედევნე წარსულს.

დაბადება და გარდაცვალება

ადამიანებმა არ იციან, რა არის სიკვდილი, არ იციან მისი მნიშვნელობა. სიკვდილი არ არის უბრალოდ ტრაგედია ან შვება, ის გაცილებით მეტია…

არ შეგიყვარებ. მეორე ნაწილი 1 თავი

_ჩაგიხედავთ ადამიანის თვალებში? დაგინახავთ რა ხდება, იქ, შიგნით? თვალებით უნდა ჩასწვდე მის სულს! ისინი დაგანახებენ, როგორია ადამიანი! რა უჭირს, რა ულხინს. ბედნიერია, თუ უბედური. ისინი დაგანახებენ კარგსაც და ცუდსაც.სულში ღრმად ჩამალულ

წარსული მომავალში

- ვინ არის მა? - მოისმა ოთხის სიღრმიდან. ეს ხმა უცხო იყო მისთვის. საერთო აღარ ჰქონდა დიდი ხნის წინ მიტოვებულთან. არაფერს ეუბნებოდა და არაფერს ახსენებდა. მიხვდა, ის ნაწილი, რომელიც მოიცილა, მას აღარ ეკუთვნოდა. სამუდამოდ იქ დარჩა, სადაც ადგილი აღარ