ალისფერი ფიქრები /სრულად/

ნენეს მოხვია ხელი და ტუჩები დაუკოცნა -ნეტავ კაცებსაც ალისფერი ფიქრები გაქვთ? -არ ვიცი, დაველოდოთ და გავიგებთ

გამიზნული შხამი #19 (+18)

რაც მეტი დრო გადიოდა, მეტად ვხვდებოდი რომ მთელი ჩემი აზროვნება და მას მოყოლილი ქმედებები ეგოისტური იყო. ვხვდებოდი, რომ დამიანე უფრო ნიავურად სუფთა იყო, ვიდრე ჩემი ფიქრები ან სურვილები, რის გამოც ვერ ვბედავდი მის ნივთებთან მიახლოებას თუ შეხებას. ეგ

როგორ მოვარჯულოთ ტირანი (თავი 4)

მისაღებ ოთახში მაღალ ქუსლებზე მდგარი ქალბატონი შემოდის,წაბლისფერი წელამდე თმითა და წაგრძელებული წვრილი ყელით,მკაცრი სახით მიაბიჯებს უზარმაზარი ხის მაგიდისკენ და მაღალ ფეხებზე მდგარ სკამზე ჯდება,ფეხს ფეხზე იდებს,წელში გამართული მოხდენილად ისწორებს

ქრისტეფორეს სამფლობელოში {8 თავი}

დილით ადრე ადგა და მოწესრიგება დაიწყო,მნიშნველოვანი დღე იყო მისთვის,საკუთარი ნახატები სხვებისთვის უნდა გაეცნო,რომელთა თვალთახედვაში განსხვავებული ჟანრის ნამუშევარი იქნებოდა წარმოდგენილი.

თვალთა მაგია

შავი თვალები ღამეა ბნელი, მის უკუნეთში დავიკარგები, შავი თვალები ცეცხლია მწველი, ერთი ნახვითაც დავიდაგები. შავი თვალები ძლიერ ცოდვილი, ათასი გულის დამპყრობელია, მისი ალერსით გულდაკოდილი, ქვეყნად მიჯნური ბევრზედ-ბევრია.

შემდეგ...(4)

დამუნჯებულმა გავხსენი კარი და მარიამს შიგნით შესასვლელად ვუბიძგე...ანუ გამოდის რომ...იქ ერთიდაიგივე ადამიანმა გაგვიშვა... -თეკლა მართლა არ მინდოდა...მიბრაზდები?

ნამდვილი სიყვარული (სრულად)

გათეთრებული სახით მჯდომი ელენე, ვერ ინძრეოდა, უყურებდა ვაჩეს გათეთრებულ, არაფრისმთქმელ, მაგრამ მაინც ლამაზ, მშვიდ და უბრალოდ საყვარელ სახეს.. იჯდა და იხსენებდა თითოეულ წელს.. თვეს.. დღეს.. საათს, წუთსა თუ წამს..

გამიზნული შხამი #18 (+18)

აქ რამდენ ადამიანს ხედავთ... და რას გეუბნებიან, ადამიანები ერთმანეთს აგიჟებენო, კლავენო, სიცოცხლეს უმწარებენო, მაგრამ მე არც მკვდარი ვარ, არც გიჟი. პირიქით - ყველაზე ნორმალური ვარ და სწორედ ამაშია პრობლემა. - დამძიმებული ჰაერი ხარბად ჩავუშვი

როგორ მოვარჯულოთ ტირანი (თავი 3)

მცირეხნიანი დასვენების შემდეგ ვდგები ფეხზე და საწოლში გადაშხლართულ გაბრიელს კიდევ ერთხელ ვამოწმებ წასვლამდე,ოთახიდან ფეხაკრეფით ვიპარები და კარს ოდნავ შეღებულს ვტოვებ,დერეფანს ნელი ნაბიჯებით მივუყვები და დაძაბული კისერს

მწერლის რუტინა

დილა იწყება არეული სახით,ამღვერეული ემიციებით, ჩამოგლეჯილი იმედებით და გაცვეთილი გეგმებით, ეს ქაოსი ირგვლივ ყველაფერს ფარავს..ირგვლივ ტრიალებს და ყველაფერს ითრევს.ყველაფერს მართმევს რაც კი ძვირფასი გამაჩნია..საბოლოდ კი