თეთრი კაბა და შავი დროშები (სრულად)

1988 წელი იყო საქართველოში არეულობა,რომ დაიწყო და ზუსტად ამ წელს დაინიშნენ. მერე რა,რომ ძალიან ახალგაზრდები იყვნენ... და კიდევ ბევრი ,,მერე რა’’. თავიდან თავი გაიგიჟა უფროსმა თევდორაძემ,ჩვიდმეტი წლის ასაკში რა დროს ნიშნობააო,მაგრამ იცოდა მის შვილსა

შეხვედრა

-გაცივდები, ჩაიცვი,- მითხრა მზრუნველი ხმით და სიგარეტს გაუკიდა. არა-მეთქი, ვუთხარი და ღრმად შევისუნთქე მისი სუნამოს სურნელით გაჟღენთილი ჰაერი. ჰაერს სურვილი მოჰყვა, ფართო ნაბიჯით შემოაბიჯა სხეულში და თავისი გასაოცრად დიდ ხელისგულში მოიქცია გული.

ხუთი დღე სიკვდილამდე და შემდეგ

და აი გათენდა 5 დღის პირველი დღე,ეს ჯოჯოხეთს უფრო გავდა ვიდრე დღეს,ან იქნებ სწორედაც რომ ჯოჯოხეთია ჩვენი დღეები.იქნებ ღმერთმა დამასაჩუქრა და უნდა გავნთავისუფლდე და დამატოვებინოს საღორე,რომელსაც დედამიწა ჰქვია.ამ წერილის კითხვისას გაიფიქრებთ პათოლოგი

იზაბელა +18 {6}

იმ დღეს მოხდა ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი იზაბელას ცხოვრებაში. მისი სხეული მთლიანად დეისაძეს ეკუთვნოდა, მისი გული დიდი ხნის დაპატრონებული ჰქონდა და როგორც იქნა გაითავისა, რომ ის ბიჭი სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა.

ჭინკობისთვე (სრულად) +18

ეს ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო კვირის დასაწისია, ჩემს სამ მეგობართან ნინისთან, სესილისთან და დათოსთან ერთად სამარშუტო ტაქსით იმერეთის ერთ პატარა სოფელში ვბრუნდები, სადაც ბებია და ბაბუა ცხოვრობს. მამა, როგორც იმერელი ბიჭებს

ზიზღნარევი სიყვარული (თავი6)

მარიამი მუშაობას შეუდგა, ისეთი გახარებული იყო რომ სულ დაავიწყდა ალექსანდრე და მისი დამცინავი გამოხედვა რომელიც მუდამ იმას აგრძნობინებდა რამხელა სხვაობაა მათ შორის

ჰაერში #1

ჰაერში იყვნენ ასე და ამგვარად. ყოველთვის ერთად ყოველთვის სუფთად ყოველთვის გულწრფელად ყოველთვის ჰაერში დაუცემლად! რის გამოც ახლა გამოჰყავთ საოპერაციოდან ორჯერ გაჩერებული გულით ორი სხეული ერთი სულით!

ბაღი

მე ვდგავარ მარადისობის ბაღში მაქ ტოტი მოტეხილი მხარში არსად არ ჩანს მტრედი დამიდია ბაღში გვერდი

მეტრო (თავი 11)

დონის ოთახიდან გამოსულებმა ელიოსს დასამშვიდებლად წამალი დაალევინეს. დონი სამზარეულოში გავიდა, ვერასდროს იტანდა მამაკაცის ქვითინს, ყოველთვის მიაჩნდა ძლიერ მამაკაცს ტირილი არ შეშვენისო და მის სახეზე ცრემლი მშობელ დედასაც კი არ უნახავს. მარაზმი იყო და

უშენოდ გატარებულ დროს ვერ ავიტან !

შემომერია გულზე პულსის მაღალი ფონი, შენი მოკლული შვილებიდან ერთერთს რომ ვგავარ. ჩემი სხეულის მასას უკვე მეასედ ვწონი და ტრაგედიის საფლავზე მდგარი ურყევი ქვა ვარ.