ცხოვრების დერეფანი

შავი დერეფანი... ლითონის კედლები... მარტო ვარ... სიცივეს ვგრძნობ, რომელმაც მთელ სხეულში შემოაღწიაა ... გულის ძგერის ხმა არ მესმის, მხოლოდ ვგრძნობ როგორ მიედინება სისხლი გაყინულ სოსხლძარღვებში. ჩემი ხმა... მას ლითონის კედლები ისრუტავენ...ჩემს

ბაბნიკს შეუყვარდა (თავი 3)

სადილობისას მარცხენა ხელით ვჭამდი,მხოლოდ სკაიმ შეამჩნია ხომ რაღაც მჭირდა რადგან ჩემს წინ იჯდა,მე კი როდადრო სახეს ტკივილისგან ვმანჭავდი,ამისდა მიუხედავად არაფერი უთქვამს მხოლოდ ადგა ,სადილისთვის მადლობა გადაიხადა და თავის ოთახში შევიდა.

ბუმერანგი.თავი 3

-თამაშით როცა გვიახლოვდებიან,არასოდეს პირველი სვლა არ უნდა გააკეთო სიბნელეში,ნიკუშ უნდა დაელოდო ის აუცილებლად დაუშვებს შეცდომას,აუცილებლად.ამიტომ ორი რამ დაიმახსოვრე,თუ გინდა მტერი დაძლიო თავდაჭერა უნდა იცოდე და ირონია.შენი თავდაჭერილობით და ირონიით

სითამამე თუ მოქმედება? (მეხუთე თავი)

ცოტა ხნით ცეკვის შესვენება ავიღე და მაგიდისკენ წავედი სადაც ჩემები მეგულებოდნენ, როდესაც მივედი ტატოც თავის სამეგობროსთან ერთად იქ დამხვდა... -ოჰოო ძლივს დაგვიბრუნდა-შესძახა ნიკოლოზამ -დიდხანს ნუ გექნება იმედი, სასმელიი ამომეწურა-ცარიელი ჭიქა

მდუმარე ტილო

ჯეი ისევ დაუბრუნდა მაგიდას და ბლოკნოტი ისევ გადაშალა, ოღონდ ამჯერად იცოდა რაზეც უნდა დაეწერა, ამასობაში ბარში პოლიცია შემოვარდა, დიდად არც გაკვირვებია ჯეის, მიხვდა, რომ კალის გამოჰყვნენ, გაშმაგებულები ეძებდნენ ბიჭს, მთელი ბარი ყირაზე დააყენეს,

უბრალოდ იცოდე,ძალიან მიყვარხარ...

ვეღარ ავიტანე მე შენი სიშორე შენ კი ეს არ გესმის,თავიდან მიშორებ ღიმილი ცრემლებად თავისით იცვლება ეს კი სიყვარულის ნაწილად ითვლება...

ეს ხაფანგია პატარავ..! #1

-სტასიია-ყვირის მიკა და საბუთებს ლამის სახეში მაყრის -რა დაგემართა? -ახალი უფროსი... ბატონი მიშოს ძმა დაბრუნდა რუსეთიდან და მიშო წავიდა... განყოფილების უფროსი დღეიდან დამიანე იქნება

შეშლილი ფსიქოლოგი (2)

--შენი თვალების ბრალის არავის ეშინია ბავშვო.-თვალი ჩამიკრა გაბრიელმა. --ღმერთმა იცის არ მინდოდა ამის გაკეთება.-ვთქვი და ხაფანგისგან ნატკენ ფეხზე ფეხი დავაბიჯე.-ნორმალურად მელაპარაკეთქო გაგაფფრთხილე, გასვიანო! --ფუ შენი.

არარსებულის არსებობა (სრულად)

((ეს ისტორია ადრეც მედო, უბრალოდ ძველი აქოუნთის პაროლი დამავიწყდა და მინდა, რომ აქაციდოს <3)) -გეყოფა! უბრალოდ გაჩერდი -ვთქვი და ცრემლები წამომივიდა სამი წამალი ზედიზედ დავლიე და უკან გახედვისას ის იქ აღარ დამხვდა... სახლში მისვლისას დედას

გამიზნული შხამი #4 (+18)

–მე მარტო ჩემი თავის მწამს და მარტო ჩემი თავის იმედად ვარ ამქვეყნად. სხვა ვერავინ დამეხმარება. ჩემი ისევ ჩემი სათრევია.– თვალებში შემომხედა – ნურასდროს ნურავის იმედზე ნუ იქნები ნატალია, თორემ მერე იმედები გაგიცრუვდება და გული ძალიან გეტკინება.