ცოლად გამომყევი. (1)

ქუჩაში ლავანდის სურნელება ყველას ერთიანად ედებოდა, ყოველი მოსიარულე კაცი თავს აბრუნებდა და ნეტარებით შეჰყურებდა "ბომბას" , რომელიც მათ გონებას სრული მასშტაბით ატერორებდა.

რეალობის სისასტიკე (1 თავი)

-დღეს ვინ გვაჭმევს?_მორიგი ბურთულა ჩამოაგდო კრიალოსანზე გოგომ და დანარჩენებს გადახედა. -უკვე ხუთი წუთია მამალაძეს პირი გაჩერებული აქვს და უკვე სერიოზულად მეშინია ჩემ ბარკალს პონჩიკად არ ხედავდეს.

სიკვდილიდან სიცოცხლემდე(4 ნაწილი)

ლანკა და გუკა გამწარებული უვრიოდნენ და ჩხუბობდნენ.უფროსწორად გუკა ყვიროდა და ლანკა სართოდ არაფრათ არ აგდებდა მის ყვირილს ამრეზით უყურებდა. -გაეთრიე მეთქი,გოგო აქედან.

მაინც გიპოვი

ნუ გამექცევი,ვიცი ბედი ჩემთან მოგიყვანს. ნუ შეშინდები, როცა ცხოვრება ჩემთან მოგიხმობს.. ვერც იმას ვხვდები ,ეს სიყვარული საიდან მოვიდა ..

შენ!?

"არასდროს არავინ უნდა აამაღლო იმ სიმაღლემდე, რომ ბოლოს თვითონაც ვეღარ შესწვდე, არასდროს არავინ უნდა გააიდეალო, რომ მერე იმედგაცრუებულმა არ ეძებო შენი იმედები და არა თვით ადამიანი, რომელიც არც არასდროს გყოლია!"????

თვალი არ მომაშორო! (თავი 10)

ელენა სახლში იყო ეს პერიოდი, საშინლად დასიებული თვალებით და აწითლეული ცხვირით.არაფრის სურვილი ჰქონდა, დედასაც იმისგამო ელაპარაკებოდა რომ რამე არ ეეჭვა. გოგონებსაც ხათრს ვერ უთეხდა, თორე ახლა მარტო ყოფნის და გლოვის გარდა არაფერი უნდოდა.

რა მოხდებოდა, რომ ... (2)

-ხვალამდე.უთხრა ბიჭმა და გაუღიმა. გოგონა სადარბაზოში შევიდა.შემდეგ დაქოქა დემეტრემ მანქანა და ადგილს სწრაფად მოწყდა.მარიამი სრულ აგონიაში იყო. ვერაფერს ვერ იაზრებდა.მისი დაქალი თაკოც კი მის გვერდით არ იყო.

ჭირი იქა, ლხინი აქა... ჩემთან პირიქით

გული არ ბერდებაო, ყველაფერს ეშველებაო, ღამეს დღე მოყვებაო, სული არ მოკვდებაო,

კოცნის ვალი (9)

-როგორც იქნა, მოგაგენი-ამოიხვნეშა და წინ დამიდგა. -რატომ არ ჩხუბობ?-ქვემოდან ავხედე გაკვირვებული, ოდნავ გაფართოვებული თვალებით და მის შავ გუგებს დავაკვირდი, რომლებიც უკვე ლამპიონების სინათლეს ირეკლავდნენ და თავადაც ციმციმებდნენ, ოღონდ უფრო ძლიერად

სიზმარი თუ რეალობა?(დასასრული)

- ესეიგი მუდამ შენს გვერდითაა... - მუდამ. - თავს ვდებს და თვალებში ვუყურებ - მოდი ესე ვიწვეთ კარგი? მინდა გიყურო - ჩემს ვაჟს ვეუბნები და ისიც თავს მიქნევს. მამის თვალები აქვს, შავი ლამაზადი თვალები. მის თვალებში კი ჩემს ანარეკლს ვხედავ. ქალს რომელიც