რა მოხდებოდა, რომ ... (2)

-ხვალამდე.უთხრა ბიჭმა და გაუღიმა. გოგონა სადარბაზოში შევიდა.შემდეგ დაქოქა დემეტრემ მანქანა და ადგილს სწრაფად მოწყდა.მარიამი სრულ აგონიაში იყო. ვერაფერს ვერ იაზრებდა.მისი დაქალი თაკოც კი მის გვერდით არ იყო.

ჭირი იქა, ლხინი აქა... ჩემთან პირიქით

გული არ ბერდებაო, ყველაფერს ეშველებაო, ღამეს დღე მოყვებაო, სული არ მოკვდებაო,

კოცნის ვალი (9)

-როგორც იქნა, მოგაგენი-ამოიხვნეშა და წინ დამიდგა. -რატომ არ ჩხუბობ?-ქვემოდან ავხედე გაკვირვებული, ოდნავ გაფართოვებული თვალებით და მის შავ გუგებს დავაკვირდი, რომლებიც უკვე ლამპიონების სინათლეს ირეკლავდნენ და თავადაც ციმციმებდნენ, ოღონდ უფრო ძლიერად

სიზმარი თუ რეალობა?(დასასრული)

- ესეიგი მუდამ შენს გვერდითაა... - მუდამ. - თავს ვდებს და თვალებში ვუყურებ - მოდი ესე ვიწვეთ კარგი? მინდა გიყურო - ჩემს ვაჟს ვეუბნები და ისიც თავს მიქნევს. მამის თვალები აქვს, შავი ლამაზადი თვალები. მის თვალებში კი ჩემს ანარეკლს ვხედავ. ქალს რომელიც

კესანე.(სრულად)

-მე გიპოვე პირველმა და შენ დღეს ჩემს გამოწვდილ ხელს,ხელი გამოუწოდე.მიყვარხარ. იყო პირველი ახალი წელი ერთად, შემდეგ ბედობა და ჩვენ სამუდამოდ დავიბედეთ ერთმანეთი.

ბედნიერება ჩემებურად

და დაიღვარეთ თუ გინდ სიტკბოდ, თუ გინდათ გესლად, მაინც ერთის მწამს ბედნიერების, და ერთის მჯერა,

მოვა დრო

ალბათ მოვა ის დრო როცა დაიქუხებს ცაში ელვა და შეწყდება საბოლოოდ ეს უაზრო ჩემი ღელვა. ალბათ მოვა დრო, როდესაც ჭრილობისგან მკვდარი გული ადგება და კვლავ ექნება თვის კუთვნილი სიყვარული. ალბათ მოვა ის დრო როცა გათენდება სამუდამოდ. ეჰ, არ ვამბობ რომ

"მთა ჩემი სულია"

"წამოდი მთაში ფიქრს რად ასე უწყალოდ მისევ.." "მთისკენ მთის ნიავს ფერფლად წავყვები და იქ ამოვალ, როგორც კესანე"

ზედმეტ სახელი ,,ჯუჯა” ( ნაწილი პირველი)

- საღამომშვიდობისა. - მიესალმა სამსახურიდან დაბრუნებული ყმაწვილი სუფრასთან შემომსხდარ მოცინარ ოჯახს. - მოხვედი ბიძია ? - ღიმილით გაექანა მისკენ პატარა ტასია. - მოვედი. - მისკენ დაიხარა, ხელში აიტაცა და ყელში კოცნა დაუწყო.

სიზმარი თუ რეალობა?(თავი 7) 18+

ქორწილის დღეს საშინლად ვნერვიულობ და ბოლთას ვცემ. ლოლა გამწარებული დარბის სახლში და ნინას მითითებებს აძლებს. ჩემი დაქალიც უსიტყვიდ ასრულებს და თმებს სადად მიწევს ზევით. გადავწყვიტეთ ჯვარი ეკლესიაში დაგვეწერა შემდეგ კი ბატონი ამირანის ერთ-ერთ ვილაზე