შავია მთვარე

ჩვენი პირველი შეხვედრის მერე მარიამი გაქრა, თითქოს მიწამ ჩაყლაპაო, ვერსად ვპოულობდი.. ასე გრძელდებოდა რამდენიმე თვის მანძილზე, მენატრებოდა . მის ნახვას ითხოვდა გული, სიახლოე სჭირდებოდა სულს. მარამის გარეშე ცარიელი გავხდი, არავინ გავხდი.. ვხვდებოდი

მეზობელი 3 თავი

-მოიცა ჩემ უნახავად აპირებდი წასვლას ? -მეგონა არ გეცალა და არ შევაწუხო თქო -ეს ჩემი ტელეფონის ნომერი გამომართვი თუ დაგჭირდესრამე დამირეკე რადროც არ უნდა იყოს

ცისფერთვალება ლამაზმანი (1)

-გისმენ ლილე. დილით როგორც ყოველთვის ლილეს ზარმა გამაღვიძა. -მარიამ ძალიან ცხელა და სადმე წავიდეთ რაა. დაიწყო წუწუნი. -გოგო ნორმალური ხარ? დილის 8 საათზე მირეკავ მაღვიძებ და რს გამო? დავიწყე ხმამაღლა ყვირილი. -ოოო ნუ წიკვინებ შემაწუხა სიცხემ და

სამიზნე (26 თავი) დასასრული

-ანდრია, უკან_დაჩის ხმა მოესმადა და არც გაუხედავს ისე მოარტყა მხოლოდ იარაღის გატრიალებით, კიდევ ორი წააქცია და მანქანას ამოეფერა. -ტყვიები გამითავდა_გაეცინა სიმწრისგან -ტვიები გამითავდა ამის დედაც, გაბრიელამდე ვერ მივდივარ.

ნაძვის ხის ქურდი (სრულად)

-გოგო,შენ რა,ნაძვის ხე არ გაქვს?-აღშფოთებული მიმოდიოდა ერთი ბეწო ოთახში და საახალწლო მოსართავს ამაოდ ეძებდა. -მაგაში ფულს არ დავხარჯავ-მტკიცედ გავიქნიე თავი და მარიამს მივუბრუნდი-რა საჭიროა? -ხო,რავიცი. მთავარია,ერთად ვართ,ნაძვის ხე რად გვინდა?-ორი

კოცნის ვალი (7)

-რას თამაშობ სოფი?-გამჭოლი მზერით დამაკვირდა და ოდნავ გამიღიმა. ვეცადე, არაფერი დამტყობოდა სახეზე და რაც შემეძლო, უდარდელად ვუპასუხე: -რასაც შენ თამაშობ ალექსანდრე. გაიცინა და თავი გააქნია. მისგან გამოვტრიალდი და სანამ ოთახიდან გამოვიდოდი ლამპით

ეგოისტი მე კი არა, შენ აღმოჩნდი

შენ ისე ღრმად შემოიჭერ ამ ჩემ გულში, ადგილიც კი არ დატოვე სხვა გრძნობისთვის. აღარ ვიცი, მარტოსულმა რა უნდა ვქნა, ეგოისტი მე კი არა, შენ აღმოჩნდი.

გრძნობების სარკე [ სრულად ]

-იცი, შენი თმის ფერი თვალები მაქვს...-არა -ძალიან სწრაფად შევეწინააღმდეგე -შენი თვალებიც ცისფერია ისევე როგორც ჩემი თმა, მაგრამ ერთი განსხვავებაა -ჩემი უფერულია... იმის მიუხედავად, რომ იგივე ფერია ზუსტად

დელიენი (საცდელი)

ყველაფერი რაც ჩვენს გარშემო ხდება,რაღაცას ნიშნავს. ცხოვრებაში შეგვხვდება ბევრი ტრაგედია,სიხარული,იმედგაცრუება...და მრავალი სხვა ემოცია და გრძნობა,რომელიც აუცილებლად უნდა გამოვხატოთ

დამეხმარეთ

მოკლედ ასეთია სიტუაციაია: ვარ 16 წლის, მე-11-ე კლასელი,და ვარ ძალიან ჩაკეტილი, არა კომუნიკაბელური, საერთოდ არ მინდა კლას გარეშე ღონისძიებებით დაკავება, სიმართლე ვთქვა დიდად სწავლითაც არ ვიკლავ თავს