გული გონიერი (თავი 1 )

ამ თავში გაიცნობთ ანას, გოგონას რომელსაც ყველა ისე ექცევა როგორც საჭიროდ მიიჩნევს , გოგონას რომლის აზრი არავის აინტერესებს. ანა მისი უფროსი დის ერთად მიდის თბილისში და ცდილობს რამოდენიმე დღით მაინც იყოს ბედნიერი.

დეკემბრის სუსხიანი მოსასხამი

დეკემბრის ბოლო დღეების სიცივე მჭიდროდ მოვიხვიე დასუსტებულ მხრებზე და გაყინული ხელებით ძლიერად გამოვიხურე ცივი სახლის ჩამომხმარი კარი. არც ერთი ფოთოლი აღარ შერჩენოდა ხეებს და მათ მაგივრად ბლანტ სიმარტოვეს შეეფუთა გაზაფხულზე გაგიჟებით

წარსულის კვალდაკვალ თავი ,30

,მესმია და განვიცდი მათ ამბავს,მაგრამ ჩემი ძმა და მისი ბედნიერებაც მადარდებს. ჰაა,მეტყვი თუ არა ვინაა? -ოღონდ დამპირდი რომ ჩვენ შორის დარჩება. -ესეგი ნაცნობია.მიდი გელოდები. -ანა.. -ვინ ანა?ჩვენი ანკა? -ხო,ჩვენი ანკა,ანკა ბურდული.- გააჯავრა

საუკუნო სიყვარული.თავი 6.

-ერთი დღე იყვნენ ერთად თუ 1000 წელი,ამას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს.მამა გაიგე,რომ ის ხელმოწერილია შენს შვილთან და ისევე სრულფასოვანი წევრია ჩვენი ოჯახის,როგორც მე და როგორც შენ.ის ბახვას ცოლია დაქორწინებული თუ დაუქორწინებელი.

სულ'არეული...

არ ვიცი გრძნობების გამოხატვა... და არ ესმით ადამიანებს ჩემი.. არც ვამტყუნებ.. უახლოეს ადამიანებსაც არ ესმით.. ისეთი დროა, კაცს რომ უყურებ და ელაპარაკები - არ ესმის და ვის ცალია შენ, მუნჯს "გისმინოს", ან თვალებში ჩაგხედოს... ზუსტად ვიცი, რომ ის ჩემი

დათო გვარამია - თვალები

ყოველთვის მწამდა თვალების და უფრო ცისფერის, რადგან ცის ფერი სამყარო ხომ უფრო დიდია"

წყვდიადში ჩაკარგული (სრულად)

-ნუ მაგიჟებ ანასტასია - ჩემი სახელი ისე ვნებიანად წარმოთქვა ლამის ხელებში ჩავადნი -შენს სიგიჟესაც მე ნუ დამაბრალებ - ვუთხარი, შემოვბრუნდი, მის მაიკას ჩავაფრინდი და ქვედა ტუჩზე ვიკბინე -მიწვევ - ამოიხვნეშა და ცეკვა გააგრძელა -მე? რა სისულელეა - უფრო

ჩემი ოცნება სიყვარულზე ახდა

დანიელი და თამარი უნივერსიტეტში ერთმანეთს იცნობენ, ერთმანეთი უყვარდებათ, მათ ცხოვრებაში არის ეჭვიანობა, სიხარული, სიყვარული, მაგრამ ერთი უბედური შემთხვევა

თვალი არ მომაშორო.! (დასასრული)

მის წინ ორი ანგელოზი იყო ქალი რომელიც თურმე მთელი ცხოვრება უყვარს და ასე გაგრძელდება მთელი დარჩენილი სიცოცხლე და ახლად დაადებული ვაჟი.! რომლის ყოველი ამოსუნთქვა უბედნიერეს კაცად აქცევდა, მათ გამო! მხოლოდ ამ წამების გამო ღირდა მთელი მისი სიცოცხლე.!

პოეზია და ხალხი

ამ ქალაქში, ქვეყანაში თუ ამ მსოფლიოში ვიცი, ვიცი რომ აქ სულ არავინ, სულ არავინ დაგვაფასებს. და მათ ყველას, უგუნურებს დაუდიათ ერთი ფიცი, აქ ხომ არც კი კადრულობენ, რომ უყურონ ამ ანფასებს. მაგრამ, მაგრამ რომ მოვკვდებით განგვადიდებს ყველა, ყველა.