არჩევანი (5 ნაწილი, ახალი ვერსია)

-საღამო მშვიდობისა თამო, ორი წუთით ჩაჯექი, რაღაცაზე მინდა დაგელაპარაკო-ჩემებს ველაპარაკე ამ წამს , ვუთხარი რომ მოვედი და უნდა ავიდე-ძალიან გთხოვ ისევ ნუ ბავშვობ და ნუ მატყუებ

სტუმრობა სიქიოს თავი I (დასასრულის დასაწყისი)

ქოლგაზე მოთქაშუნე წვეთების ხმა ჩემი სიკვდილის მელოდიას ჰგავს, ის დარდია რომელიც გავრიყე და მივატოვე, ვარჩიე მარტოობა და სიმშვიდე. დარდს სტკივა და მოიწყინა, აღარ იღიმის, მან წასვლა არჩია და მიმატოვა...

უ'საზღვროდ (დასასრული)

უ,საზღვროდ გაგრძელდება... უ'საზღვროდ უყვართ უ'საზღვროდ ენდობიან უ'საზღვროდ სჯერათ იქ სადაც სიგიჟეს საზღვრები არ აქვს . გრძნობები

ის რაც არ ვიცი (დასასრული!!!)

იმ საღამოს ჯერ კიდევ თბილოდა, თბილოდათ უბატრონოებს რომლებიც ღამის გატარებას რომელიმე ბუნკერში აპირებდნენ, თბილოდათ მერცხლებს ზუსტად იმ მერცხლებს რომლებსაც ხეზე ჯდომის მეტი

უ'საზღვროდ / 30 /

საქართველოში აღარც მახსოვს ბოლოს რომელი ზაფხული გავატარე ... დარწმუნებული ვარ კარგად გავერთობი. გიჟუნია ნუციკო კი წავიდა გაურკვეველი მიმართულებით , მაგრამ მაინც _გაურკვეველით რატომ მშობლებთან არ წავიდა? _ისე უცებ მიეფარა თვალს მე არ ვიცი

იციი?

იცი, როგორ მინდა შენთან?ვეღარ სუნთქავს უკვე ფილტვი!იცი როგორ მინდა შენთან?მე ყოველთვის შენკენ ვილტვი..იცი როგორ მენატრები?აღარ ფეთქავს წინაგული..იცი როგორ მენატრები?მელანდები!

იასამნისფერი შარფი (სრულად)

-ხომ არ დათვერი შენ?-არა!.. ღადაობ, რა დამათრობდა! კაკი სულ თვალებში მიყურებდა, ორი ჭიქა ძლივს დავლიე წესივრად.-აბა, რა გვინდა ახლა მთაწმინდაზე, შუაღამეა!-ისე პროსტა. თბილისს მინდა გადმოვხედო

რა გითხრათ ან რა მოგიყვეთ

რა გითხრათ, რა მოგიყვეთ მაშინ როცა გაყინული, ოთხად მოკეცილი ვზივარ საავდმყოფოს რკინის სავარძელზე. ვგრძნობ როგორ ცდილობს ეს ადგილი დამეპატრონოს, ცდილობს შემესისხლხორცოს მაგრამ... ღმერთი ჩემო მაგრამ.... ბექა არმისცემს მას ამის უფლებას, აქ რომ იყოს და

თქვენი ყალბი ღიმილით დავიღალე

თქვენი ყალბი ღიმილით დავიღალე,არარეალრი ხალხის მორევში დავიკარგე,ვერსად ვერ ვნახე ადგილი ვერ დავიმალე,ამ უმსგავსობის ყურებით მე დავიღალე. ჭუჭყიან ხელებს სხვან რომ აწმინდავთ,მერე ბედს ერჩით

ბრუნვადი გრძნობები(სრულად)

-სალო,დარწმუნებული ხარ რომ უნდა წახვიდე იმ წვეულებაზე?-შეწუხებული ხმით კითხა მარიამმა მის საუკეთესო მეგობარს,რომელიც სარკესთან ტრიალებდა და ვინ იცის მერამდენედ ამოწმებდა საკუთარ თავს, რომ ძალიან მაგრად გამოიყურებოდა -დარწმუნებული რომ არ ვიყო, ახლა