მარიონეტი (თავი ორმოცი)

თბილისში დაბრუნების შემდეგ შავნაბადას სამხედრო ბაზაზე სულ რამდენიმეჯერ იყო გიგა ნამყოფი. ყოფელთვის უჭირდა აქ ამოსვლა. მოგონებები, რომელთა დავიწყებასაც ასე მონდომებით ცდილობდა, სულაც არ იყო ასე მარტივად გასაქრობი. ახლაც თანამებრძოლებით სავსე ეზოს

მკვლელობის ღამე (ნაწილი2, თავი2)

ყველა სისხლმდინარი ჭრილობას შეიძლება ეშველოს. მაგრამ ჭრილობა რომლიდანაც სისხლი არ გდის უფრო მტკივნეულია. ედუარდი თეთრ ხალიჩაზე იჯდა გაუთავებლად ეწეოდა სიგარეტს და ალკოჰოლით ჟღენთდა საკუთარ სხეულს.

*სისხლიანი პაემანი* (თავი 12)

დილით კარზე კაკუნმა გამოაფხიზლა ორივე,ანასტასიამ ხალათი მოიცვა და ჯერ კიდევ თვალების ფშვნეტით შეაღო კარები,მის წინ მდგომის დანახვისას კი წამიერად გამოფხიზლდა და სახე შეეშალა.

დემონის პატარა ანგელოზი [8]

-ალბათ ეს ადამიანი ძალიან მნიშვნელოვანია შენთვის, რახან წლების შემდეგ დამეკონტაქტე. -მამას არ გააგებინო- ლილემ ჩუმად უპასუხა. -მას ჩემი თქმა არაფერში სჭირდება ახალგაზრდა ქალბატონო, ისედაც თვალყურს ყოველთვის გადევნებთ- კაცმა წყნარად უპასუხა და

თბილისელები ფერადდებიან [ნაწილი მეოთხე]

სანდროო-უსაზღვროდ, უმისამართოდ,-სანდროოო-ჩურჩულებდა და ყოველი თქმისას მწველ სასმელს აყოლებდა.-სანდროო-ფეხებმოკეცილი მინას მიყუდებულიყო და ბოთლს ათამაშებდა.-მგონი მიყვარდები, სანდროო...

ცუდი წარსული ბედნიერი მომავალი (თავი 8)

დილით კარებზე კაკუნი მაღვიძებს. -სანდრა, სანდრა გღვიძავს? შეიძლება?-მეძახის ალექსანდრე და კარებზე აკაკუნებს. -კი შემოდი, რატომ გამაღვიძე?-ვეუბნები მას, როდესაც შემოდის.

არჩევანი (თავი 6)

-მართალია ალექსი სიმპათიურია,მაგრამ მე ისე არასოდეს დავეცემი რომ ალექსი შეწუხდეს ჩემი ყურადღებით,შეიძლება მომწონდეს კიდეც,მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემში იქნება და შენ ერთი საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენის მქონე ძალიან ეჭვიანი გოგო ხარ,

მუდმივ ხმაურში... 3 თავი

-ყოველდღე ვმუშაობ და მაშინ ვიღებ დასვენების დღეს როცა მომინდება, მირჩევნია მუდმივ ხმაურში ვიყო. და არ მკითხო რატომ დღეს შეკითხვების რაოდენობა ამოგეწურა_ამჯერადაც სიცილით უპასუხა გიგის მოქნეულ ბალიშს და სააბაზანოში შეიმალა. გამოსულს ბიჭი უკვე ჩაცმული

მე და გალაკტიონი

ღამით, როდესაც ყველამ დამტოვა, გალაკტიონი დადგა ჩემს გვერდით. იმ ღამით იყო წვიმა და თოვა და მე ვტკბებოდი ბახით და ვერდით! გალაკტიონი ერთადერთია, ვინც გამიგებდა ახლა მალულად... ის პოეზიის ერთი ღმერთია, ვინც ამ ტკივილებს ხედავს ფარულად!

იოანე

ასე'ა როცა ტკივილებს ებრძვი... ცხოვრება_კიდევ გიბრუნებს ხურდას, და შენი(ალბათ,არავის ესმის) ღმერთოო მე მხოლოდ_ სიცოცხლე მსურდა! ნაცრისფერ ღრუბლებს გადაყრის სიო... და ვეღარ მოვალ, გამიგე დედი.