ბოლო რეისი - მეოთხე თავი-უფრო ახლოს

კარადის კარი ნელა გაიღო.ქალმა სახეზე საბანი აიფარა და ადგილზე გაიყინა,არ იცოდა რა ექნა.კარადიდან კი ჩურჩული და შემდეგ ხმადაბალი სიცილი მოესმა,საბანი ოდნავ ჩამოწია და ტელეფონი კარადას მიანათა,არავინ იყო

შენთან თავი 12 დასასრული

საყვარელოო.დაბრუნდიიიი.შენ თვალები გაახილე?გონს მოხვედი-? -მხოლოდ შენთან დევდარიანო,მხოლოდ შენთან...ჩაილაპარაკა ოდნავ გასაგონი ხმით და ნაზად გაიღიმა.გიორგიმ მის ღიმილში ყველაფერი დაინახა და იგრძნო

ის ვინც არ უნდა მიყვარდეს (თავი 4)

პირველად იყო როდესაც ვიღაც შემიყვარდა,არა გატაცება, არა მოწონება,არა აკვიატება უბრალოდ მისით შემპყრობილი ვიყავი,ჯოჯოხეთურათ მიყვარდა,თუმცა მე მათე გაგუა ვერავის გამოვუტყდებოდი სიყვარულში,ამ შემთხვევაში ეს სიყვარული აკრძალული ხილივით იყო.

მომავალი წარსულშია (საცდელი)

წითელ, პატარა, მაგრამ კომფორტულ მანქანაში, ვმგზავრობ და ჩემ გვერდით ჩემი ქმარი მიზის. -იმედი მაქვს ტყუილად არ ჩამომიყვანე აქ დევიდ?-ვკითხე მე მას ეშმაკური ღიმილით, მანაც გამიღიმა და მიპასუხა:

ცუდი წარსული ბედნიერი მომავალი (თავი 6)

ამ ღამით კოშმარი აღარ მინახავს რამაც გამაოცა. დილით 12ზე გავიღვიძე და გოგოებს დავურეკე, რომ ჩემთან მოსულიყვნენ. გადავწყვიტე ალექსანდრეს დავურეკო და დღეს განთავისუფლება ვთხოვო, რადგან მინდა მთელი დღე გოგოებთან ერთად გავატარო. ვიცი უნამუსოდ ვიქცევი,

უნებლიე მოწმე (თავი მეხუთე)

-რა საყვარელია-თქვა ნოემ და სამზარეულოში მყოფ , მოკლე შორტებში გამოწყობილ ლილიანას შეავლო თვალი. გრძელი ,კოსად აკრული თმა და აკეცილი მაისური მასში სასიამოვნო გრძნობებს იწვევდა. სიამოვნებდა ნარნარით მოსიარულე ლილიანას ყურება-ხომ არ

იდიოტი [ნაწილი 2]

მისი ოკეანის ფერი ლურჯი თვალები ისევ მძირავენ. თითქოს ფრთები შემასხეს და გაფრენა შემიძლია ოკეანის ზედაპირზე. მისი ხელების შეხებას ამოვყავარ ოკეანიდან და ახლა ჩემი სექსუალური ფანტაზიის მორევში მკეტავს.

*სისხლიანი პაემანი* (თავი 9)

- სასამართლოს გადაწყვეტილებით,მოქალაქე კახაბერ მანჯგლაძეს და თინათინ ქებურიას,მიეცეს უფლება განქორწინების და კანონით თანახმად,ბატონ კახაბერს დაეკისროს ალიმენტი.

მე, შენ და წყვდიადი

დაღამებულა, აღარ არსებობს სინათლე ჩემში... ვზივარ და ვკვდები ამ აყროლებულ ცხოვრების გემში... ცა მოღრუბლულა და გადასულა დაღუპვის ველში... ვეღარ ვიცოცხლებ, რადგან იმ გრძნობებს ვერადავერ ვშლი. მგონი გუშინ სიყვარული, სიყვარული ვნახე, მითხრა: "არ

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.თავი 38

-ვინ ხარ,რა გინდა ჩემგან. -არაფერი,რა უნდა მიდოდეს ერთი დაუცველი და შეშინებული პატარა ჩიტისგან რომელიც ახლა თვალებს აცეცებს და მშველელს დაეძებს იმ ლამაზი დამფრთხალი თვალებით.