მდუმარე სასტუმრო - გოგონა არსაიდან ( თავი 1)

არავის ეგონა, თუ მეთიუ ოდესმე დაქორწინდებოდა. უფრო მეტიც, – შეყვარებულთან ერთად ის არავის დაუნახავს… ყველა შეგუებული იყო მის უცნაურობებს და მისი სიმარტოვე არავის უკვირდა.ხომ იცით, პატარა

ვინუჟდენში დაქორწინებულები 9

ალექსმა აუზს შემოუარა და მის მეორე მხარეს მდგარი ხის სახლისკენ გამიძღვა. -ეს მოკრძალებული ქოხი ჩემი საცხოვრებელია-მითხრა მან ცალმხრივი ღიმილით. ქოხიო? ამ სილამაზეს ქოხი უწოდა? -კი მაგრამ... აქ რატომ

ყოველი ოცდამეერთე

...მიყრუებულში აღმოვჩნდი. მივიხედ-მოვიხედე, მხოლოდ მშრალ და ხრიოკ მიწას ვხედავდი. იმდენად უსიცოცხლო იყო იქაურობა, რომ თავი სხვა პლანეტაზე მეგონა. არც მცენარეები, არც ფრინველები, მხოლოდ

ღამის აჩრდილი (6თავი)

-მოვიფიქრე,ვიცი რასაც ვიზამ.ამის შემდეგ კი ის სულელი გზაზე აღარ გადამეღობება-ერთი გადაიკისკისა და ექომ მისი ხმა უფრო შიშისმომგვრელი გახადა.სულ არ ფიქრობდა ლინდა იმ შედეგზე რომსლიც მის გადაწყვეტილებას

ჩემს იქით გზა აღარ გაქვს (თავი პირველი) საცდელი

- ეს კი ზვიადის შვილი დემეტრეა - ოჰოო, როგორი სიმპატიური ყოფილა ავალიანების მემკვიდრე, ეხლა ვხვდები, რატომ ემზადებოდა ესე ძალიან თიკო, როგორ უხდებოდა ეს თეთრი პერანგი და მუქი ლურჯი პიჯაკი,

ამოუცნობი ზარი (სრულად)

რა უნდა დაასრულო?! ჩაეცინა არღვლიანს –დემეტრე არ მინდა სენტიმენტალური დიალოგი! როცა მიხვდა ამირეჯიბი რომ გრძნობები სძლევდა, მაშინვე მოკლედ მოუჭრა, წამოდგა, პატარა ტუმბოსთან მივიდა, უჯრა გამოაღო, პატარა ყუთი ამოიღო და დემეტრეს გაუწოდა

შიში პატივისცემა და სიყვარუილი {1}

თბილისის ერთ-ერთ უბანში, შანხაის ქუჩაზე რამდენიმე ძვირად ღირებული მანქანა იდგა სადაც, ბევრ ახალგაზრდა მამაკაცს მოეყარა თავი და ვიღაცას ელოდნენ, ისე ცქმუტავდა ყველა, რომ აშკარა იყო ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანი უნდა მოსულიყო, თუმცა ყველას ყურადღება

the one who searches will always find - ვინც ეძებს ის ყოველთვის

როგორც ვახსენე მეგონა ყველაზე რთული გადასატანი მოგონებების სიმცირე იქნებოდა, მაგრამ რამდენიმე დღის წინ, როდესაც წარმოსახვაში მეც ისევე ვეკიდე ხეზე, როგორც შენ. მეც ისე დამტიროდა დედაჩემი, როგორც შენ.. ერთ რამეს მივხვდი. თითქოს ბოლოჯერ უნდა

გადახტი

-არ გადახტე!-მყის, ვიღაცის შეკივლება ხვდება ყურს და მერე ამ ხმის ექო. ვერ არჩევს სქესს, ისეთ დამფრთხალმა დაიკივლა. დედაჩემი ხომ არ არისო, ის კი გაიფიქრა. მარტივად ვერ შებრუნდება ისე დგას

ქარის მოტანილს ქარი წაიღებს სულ...

-კვლავ ოთხეული... - თქვა გახარებულმა ნიკამ და გადამეხვია, გამეცინა და მეც გადახვევით ვუპასუხე, მერე ყველა მოცვივდა და მილოცავდნენ გათავისუფლებას... ჩვენ ოთხნი: მე, ზურა, ნიკა და ერეკლე ბავშვობის