მძიმე გზა (მესამე ნაწილი) მეთერთმეტე თავი (23)

მოაჯირს მიუახლოვდა და ქვემოთ ჩაიხედა.მშვიდი ღამე იყო,ქუცას მხოლოდ მთვარის სინათლე ანათებდა,რომელიც წყალზე ირეკლებოდა.ქვემოთ იყურებოდა ისევ,სახეზე ოდნავ ეხებოდა ცივი ნიავი და ცრემლებისგან ამწვარ ლოყებს სასიამოვნოდ უგრილებდა.გოგონამ თვალები დახუჭა და

ბაბლუანის სათამაშო (თავი 11)

ვიცი და მაპატიე! ეს თამაში დასრულდა, ნუთუ არ გესმის? რამდენჯერ გთხოვო? მითხარი რა გავაკეთო! თავი მოვიკლა? გინდა თავი მოვიკლა? - გიჟივით წამოხტა სავარძლიდან, მისი სიმშვიდიდან აღარაფერი დარჩენილიყო

მაგიაზე შეყვარებული (თავი მეორე - დასასრულის დასაწყისი)

ერთ წელზე დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც გაბრიელი ჩემს ცხოვრებაში აღარ გამოჩენილა. სიმართლე გითხრათ ხანდახან თავს იდიოტად ვთვლიდი, რადგან ოდესღაც ვფიქრობდი, რომ მისთვის ვიღაცას წარმოვადგენდი.

გოგონა ქუჩის ბოლოდან(თავი 6)

ერთი კვირა გავიდა რაც შავთვალება ჩემს სახლში იყო, უზომოდ მენატრებოდა მისი თვალები, მკაცრი გამოხედვა, მისი სავსე ტუჩები, მენატრებოდა ჩემი შავთვალება ბიჭი, მის მეგობრებს ხშირად ვხედავდი ბარში, რამდენჯერმე ორ_ორიც მოდიოდნენ მარტო თითქოს იქაურობას

ცხელი სურნელი (მეოთხე თავი)

-ბრაზის... ბრაზი რა მარტივი სიტყვით ხსნი ყველაფერს -ახლა საუბარს აზრი არ აქვს...გზა განაგრძე გაჩუმდა და სოფელში შესვლამდე არაფერი უთქვამს. თავი სავარძელს მიაყრდნო ,ხედებს აკვირებოდა და ჩუმად ღიღინებდა.

მე კი.. მარტო ვარ..

მოვედ, სამყაროვ! დიდ ხანს მელოდი,გაფინეთ ფეხქვეშ ჰანგი არფების,ნასიყვარულო.. აკი ბრძენობდი,დროა.. ქვესკნელში ჩაიკარგები..აანთეთ ზეცა, ზეცა ლესეპსის, ტალღამ სიწითლე თვალის აღგავა,შენ.. მასხარებში მე რომ მეძებდი,

Dirty reailiton (1)

ან სიცოცხლე, ან სიკვდილი. ეს შენი არჩევანია, ლინდა. თუ გაიქცევი იცოცხლებ, თუ აქ დარჩები, ისევ იმ ბინძურ რეალობას დაუბრუნდები, რომელიც გამოიარე და აქ მოკვდები.- მისი სიტყვები ყურში ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ჩამესმოდა. ვხვდებოდი, ვიცოდი,

ეიფორია

ცხოვრება მშვიდი, ოცნება დიდი ჩემთვის არარის გრძნობები ფლიდი სამყაროს ვხედავ და ხედებს ვშლიდი, არ გასვენებდი, ყოველთვის გღლიდი. გულით ვარ დიდი, არ შედრკე მიდი ღამეში ექვსჯერ და ბოლოს შვიდი,

არასოდეს გამიშვა I

მეც დრო ვიხელთე და ოთოსთან შესახვედრად წავედი.. სანამ მასთან მივიდოდი გზაში ათიათასჯერ მოვკვდი,როგორ მეთქვა,რომ მივდიოდი,რომ წლები ვერ ვნახავდი.. არ ვიცი რატომ შევიყვარე ასე ძალიან,მაგრამ გულს მიკლავდა მასთან განშორება.

არანორმალური (12)

შესასვლელში კი კოპებშეკრულ ძმებს ვხედავ და ღიმილით ვეგებები.-აბა ძამიკოებო. როგორ გიკითხოთ?!-შენ ის მოგწონს! – და ეს გაბრაზებული სახე, ლუკას საფირმო ღიმილით იცვლება.-არაფერიც! – ვეუბნები და