იურისპრუდენციული სიყვარული (1 თავი)

-უკაცრაავად.-ოჰო, ქალბატონო თქვენ ალბათ ის ტაისია ბრძანდებით აქამდე, რომ არასოდეს ყოფილა ჩემს ლექციაზე, ხომ?-ამ, დიახ.- რახან თქვენ იკადრეთ მოსვლა არაფერს ვჩივი.-ბატონო, თორნიკე, რომ მცოდნოდა ასეთი სიმპატიური

გრძნობების მორევში (საცდელი)

ნუთუ ასე ადვილია ცხოვრება ტკივილით? ალბად შესაძლებელია რადგან ვცოცხლობ, მე ვივიანა ყანჩელი ვარ 18 წლის გოგონა რომელმაც არაერთი ტკივილი გამოიარა,არაერთი დამცირება აიტანა, არაერთხელ

არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (4 თავი)

მეორე დღეს გადაღებები გავაგრძელეთ. ალექსს გოგოები შემოეხვივნენ და ეტიკტიკებოდნენ. ეტყობოდა,რომ ერთი სული ჰქონდა როდის გამოექცეოდათ.მალე მისგან შეტყობინებაც მივიღე.„მიშველე!"-ბატონო ალექს!

გათენდა

გათენდა, თუმცა მზეს არ უხარებია ახალი დღის დადგომა. დიახ, მაბედნიერებს მისი ყოველი სხივი, სილამაზე, სინათლე, სითბო და თუნდაც მისი აუტანელი სიცხე. ის ხომ სიცოცხლეა, სამყაროს გული. მაგრამ სამაგიეროდ

ოცნებები ხდება

ისევ დამესიზმრა.. არა, ახლა იცინოდა, მისი თვალებიც იცინოდნენ. ისე მიხაროდა რომ სული სიხარულით მევსებოდა! როგორ მინდოდა შევხებოდი, სულ ცოტახნით მაინც. თმაზე, მის ოქროსფერ თმაზე... მე ვიდექი ჩუმად და მის გაბრწყინებულ თვალებს შევცქეროდი.. ხომ

ჯოჯოხეთიდან სამოთხემდე თავი 4

თვალები ეშმაკურად უელავს ნიკოლოზს მაგრამ ხმას არც ის და არც მე აღარ ვიღებთ მეტად. მის სახლამდე თვალის დახამხამებაში მივდივართ,უზარმაზარი ჭიშკრის ნაცრისფერი მოჩუქურთმებული კარი იღება და

თითქმის დაქორწინებული IX

-დიტო ხომ არ გავბრუნდეთ? აი რომ გავიქცეთ მოვასწრებთ მანქანაში ჩაჯდომას.-გადავჩურჩულე დიტოს,მას კი გაეღიმა. -რატომ? -შეხედე დედაშენს,მზად არის აქვე გამომჭრას კისერი.-დიტომ დედამისისკენ გააპარა თვა

სიყვარულის დრო " 4 ნაწილი "

-იმედი მქონდა ,რომ მოხვიდოდი_იმდენად ახლოს იდგა იოანე მის სუნთქვას ყელზე გრძნობდა.ადგილიდან ვერ მოახერხა დაძვრა.იდგა ერთ ადგილას მიყინული,თვალები დახუჭული ქონდა და მის სუნთქვას

გულის ძახილი 9

.-რა გჭირს,რა გემართება. -ანდრეა ვაკოცე,გესმის?ვაკოცე. -ვის,ვის აკოცე ასე რომ აგრია ერთმა კოცნამ. -სესილის,სესილის ვაკოცე.ანდრეამ თვალებგაფართოვებულმა შეხედა გიორგის და ხმა ვეღარ გააკონტროლა უყვირა. -ვიიის?სად აკოცე გიორგი. -სად ვაკოცებდი,ანდრეა

მიქარულ ტუჩებზე..

კვლავ შენი არსებით ამევსო პროფილი, არადა ავსტრიულ კონტრასტებს ვეცადე, ღვინო და ქალები.. მრავალის ძმობილნი, მაკლია წლებია ბინდების ცრეცამდე, დავტოვე ტაეპში გრძნობათა ხაფანგი, როგორც სიმფონიის მეხუთე აკორდი,