სიყვარულის ინსტრუქციები XI

-ვიკა..... გესმის ჩემიიიი..... ვიკაააააა.-ვგრძნობდი როგორ ეჭირა ანდრეის ჩემი სახე ხელებში და მთელი ხმით მეძახდა,მაგრამ მე სიტყვაც ვერ ვთქვი,ხელიც კი ვერ მოვჭირე იმის ნიშნად,რომ მე მისი მესმოდა.. ძალა აღარ მქონდა..

გული გამიჩერდა მეორედ!

მცივა ვეღარაფრით ვერ გავთბი. მოდი სიყვარულის ქალღმერთო, ანუ სწორად რომ ვთქვათ,ეროტი! მინდა ამ სიცოცხლით გავერთო, თითქმის საუკუნე გელოდი.

კაფანდრა [10]

თვალები ნელა გაახილა და მის წინ მდგარ მამაკაცს შუბლშეკრული დააკვირდა. კოცნის დროს ყელში უხერხულად გაჩხერილი უზარმაზარი ბურთულა სასულეში ძლივს გადაუშვა და როცა სული მოითქვა ხმადაბლა ჩაახველა. თარაში ცინიკურად მომღიმარი გამომეტყველებით უყურებდა და

პირველი სიყვარული 5 თავი

-რა...რა მოხდა?_ცრემლი სწრაფად შეიწმინდა. -მე გკითხეთ ეს ადგილი დაკავებული იყო თუ არა_მიმართა ბიჭმა მეორედ. -ააა არ ვიცი_გოგომ მშვიდი მზერა შეავლო ბიჭს და ისევ ილუმინატორს მიადო თავი.წყნარად დაჯდა ბიჭიც იმ ადგილას.გოგოს სევდიანმა გამოხედვამ

ქვეყანა საქართველო-სექსის თაობა. მეორე თავი !

არასოდეს მდომებია მრქმეოდა "პრასტიტუტკა". არასოდეს მდომებია მეცხოვრა ცხოვრებით, რომელიც ახლა გამაჩნია. ყველა კაცი ჩემს ირგვლივ სიამოვნების პიკის მისაღებად თუ მოდის. არასოდეს არ ვკოცნი მე მათ ტუჩებში და იცით რატომ?!

უკვე ჩემი დაგარქვი ფერია (სრულად)

გოგონა იყო ეზოში...შავი გრძელი თმით, თაფისფერი თვალლებით თვალები რომლებიდანაც დიდი სითბო მოდიოდა... სულ რაღაც 9 წლის იყო მაგრამ ბედმა არ დაინდო...გოგონა რომელსაც ყველა უყვარდა და და გოგონა რომელიც ყველას უყვარდა. ლაღი იყო მისი მხიარულება გადამდებიც

უიმედოობა...

ხშირად ვფიქრობ,როგორი იქნება ჩვენი შემდეგი შეხვედრები.წარმოვიდგენ,როგორ გიბრწყინავს თვალები როცა დამინახავ,გაბედავ,მოხვალ და მეტყვი,რომ უჩემოდ არ შეგიძლია,ჩამეხუტები და აღარ გამიშვებ.სულ შენზე ვფიქრობ,სულ შენი სახელი ტრიალებს თავში.მაინტერესებს,

სიყვარული ნათელ ფერებში (გიორგი ყელბერაშვილი)

ადამიანებს ნუ ენდობი! არა იმიტომ, რომ მათზე უკეთესი ხარ... არამედ იმიტომ, რომ საკუთარ თავსაც არ ენდობი და არც არასდროს დაივიწყო, რომ შენ თავადაც ადამიანი ხარ. ნურც სხვისი ცოდვები გაგაკვირვებს, რადგან მასში არაფერია სასწაულის რათა გიკვირდეს. არც

არანორმალური (7)

-შენ უკვე დამეხმარე სანდრო! – ჩავილაპარაკე და წამოდგომისას დავარდნილ დანას ფეხით დავუწყე ,,ჩალიჩი’’. მალე მიზანსაც მივაღწიე და თოკი გავიხსენი. ჩუმად გავიხედე მეორე ოთახში. თითქმის ყველაფერი ისე იყო, როგორც იმ ოთახში სადაც მე ვიყავი დაბმული, უბრალოდ

WE ALL LIVE IN A LITTLE YELLOW SUBMARINE

,,უაზრობაა სიტყვების ძიება იქ, სადაც ვეძებთ ადამიანებს, რომლებიც აღარაფერს ამბობენ. და მაინც კარგია, როცა იპოვი სიტყვებს, რომლებსაც რაღაცის თქმა შეუძლიათ იქ, სადაც ადამიანებს უკვე აღარაფრის თქმა აღარ ძალუძთ’’… ბოლოს დასასრულს, ან იქნებ დასასრულის