ბედნიერება შენშია (თავი2

შავი მაღალ წელიანი ბოლო კაბა მეცვა თეთრი პერანგი, პირველი ორი ღილი შეხსნილი მქონდა იქიდან ხარბად იმზირებოდნენ ჩემი სიმდიდრეებიი, ფეხზე შავიი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, ნაცრისფერი თმა გავიშალეე, მკვეთრი მაკიაჟი გავიკეთე და მზად ვარ ჩანთა ავიღე და

უსასრულობიდან უსასრულობამდე V

გამახსენდა ის საღამო.. ის ახალი წელი.. გულში ისევ ტკივილმა გაიელვა,მაგრამ მარტინი მოვსვი და ყურადღება სხვა რამეზე გადავიტანე.. უკუთვლა დაიწყეს...

ბაბნიკს მხოლოდ ქაჯი თუ მოარჯულებს (3)

ცოტა ხანს გაჩერდა, თითქოს რაღაცაზე დაფიქრდა, მერე ქურთუკის საყელოებს მოქაჩა, ვერ მივხვდი რას აკეთებდა მისკენ მიმწია, ტანზე ამიკრა, ვეღარ ვმოძრაობდი, ხელები ქურთუკში მქონდა მოყოლილი. მისი სუნთქვა ვიგრძენი წამიერად ტუჩებზე, შემდეგ კი მართლა აღარ ვიცი

ანასტატია გეგეჩკორის ცხოვრება (თავი მეორე)

...მცირე სინათლე თვალის ჭრილში შემოიპარა,ახლა კი მთლიანად გახეხლილი თვალი მომჭრა მისმა სიმკრთალემ.ხელებზე დავიხედე მაგრამ ვერ ვიცანი,შევშფოთდი,ისინი მე არ მეკუთვნოდა ის საზიზღარი დამჭკნარი კანი!

დაგიმორჩილებ (თავი მეოთხე)

მომიახლოვდა... არ მეხებოდა, უბრალოდ ჩემს წინ იდგა და მიყურებდა. თვალები ამღვრეოდა. ხელებზე ძარღვები დასჭიმოდა. მომენტებში ღიმილიც ეპარებოდა. საუბარი საბედნიეროდ მან დაიწყო. ენა ჩავარდნილმა ვერც კი გავბედე ხმის ამოღება.

მოვიდა ჩემთან ცივი ზამთარი

მოვიდა ჩემთან ცივი ზამთარი ქრის ახლა ისევ მყინავი ქარი ამ სიყვარულის ეს ერთი კარი გავაღე როგორც ჩემი მკურნალი ყველა ხარ და ყველაფერი ჩემს სიცოცხლის არეში ერთადერთი სიყვარული ხარ მთვარიან ღამეში მე სიყვარულს გიკავშირებ სულ სულ ცოტა წამებში მე გიყურებ

ფიქრობ რომ გიჟის ვარ არა? ვარ!

ყოველთვის მიჭირდა საკუთარი ადგილი მეპოვნა ამ სამყაროში...ახლაც მიჭირს... თითქოს ზედმეტად უცხოც კი ვარ აქაურობისთვის, და ეს რეალობაც ზედმეტად პრიმიტიულია ჩემთვის,მართლაც... ალბად უკვე ფიქრობ

სევდა და ბურუსი

ეს არის ღრმად ჩამარხული და სულში დალექილი გრძნობების ორგაზმი,რომელიც მხოლოდ ისეთმა ადამიანებმა უნდა წაიკითხონ,რომლებსაც შეუძლიათ კითხვა,არა იმიტომ რომ რაიმე მიიღონ,რაიმე გამოსტყუონ მწერალს,არამედ იმიტომ რომ უბრალოდ ესმოდეთ და იზიარებდნენ მათ სევდასა

ტყე

ტყეში ყველაფერი გამოღვიძებას იწყებდა და იქაურობა ცხოვრელების მხიარული შეძახიებით ივსებოდა. მაგრამ ბუნებასთან ერთად იღვიძებდნენ ბნელი არსებები. არსებები, რომლებმაც გაანადგურეს ქალაქები და ქვეყნები. არსებები, რომლებმაც შეცვალეს ისტორიები.

მოდი,დამებედე

მოდი დამებედე,სანამ დრო გავიდა, სანამ მცხუნვარე მზე კვლავ მთებში ავიდა. მოდი დამებედე,იქნებ ამისრულდე წინა წელსაც მახსოვს მოსვლა არ ისურვე. იქნებ დამებედო,გული გამიხარო არ მკითხავენ,მარტო რატომ დადიხარო...