ოლეანდრა (3)

*-*-* მეორე კვირა იწურებოდა, თავადთან არასახარბიელო ჭორები მიდიოდა. იმ დღეს, ქალაქისა თუ ახლომახლო სოფლების მაცხოვრებლები თავადის სახლში მომხდარ ამბავზე ჩურჩულებდნენ. მანამ სჯეროდათ მომხდარის აბსურდულობის, სანამ ახალგაზრდა, ცხრამეტიოდე წლის ბიჭმა

ზღვარზე

მაღალი შენობების მიღმა მზე ნელნელა იწურება, წუთიერი ცხოვრებისგან დაღლილი, უკიდეგანო დასალიერში სამოგზაუროდ მიედინება და მასთან ერთად იკარგება სინათლე, სიკეთე, იმედი და სათავეში ექცევა სიბნელე, წყვდიადი და უიმედობა,

მეგრელი და სვანი. (2)

ჩვენმა სასტავმა ავიტეხეთ საღამოს კლუბში წავიდეთო, ნანუკამ , რომ გაიგო გეგიც მოდისო ლამის უკვე კლუბში დაგვხვდა! ნეტავ შეაგნებინოს ვინმემ , რომ გეგის ლილე უყვარს, უუუყყყვააარს! ჰო, რა ვქნათ?! ვერ ხდება ყველაფერი ისე ამ ცხოვრებაში, როგორც ჩვენ გვინდა!

ყველას წინააღმდეგ (თავი 3)

იფიქრო რომ შენზე გაბრაზებული ვარ, თანაც უნდა იცოდე როგორი მამაც გყავს. ხვალ სადმე შევხვდეთ კარგი?_ბოლოს დროზე და ადგილზე შევთანხმდით და ლოყაზე მოფერებით დამემშვიდობა. ჩემს ოთახში ასული ფანჯარაზე ჩამოვჯექი, მან ჩემ გამო ბევრი რამ დაკარგა, მამამისი

გოგონა რომელსაც ასწავლეს სიყვარული

გამარჯობა,მინდა მოგიყვეთ ჩემ პირად ისტორიაზე და თუ ვინმე ჩემი ნაცნობი ქმას წაიკითხავს აუცილებლად მიცნობს ვინც ვარ "მე ვარ გოგო რომელსაც ასწავლეს სიყვარული,ადრე რომ ჩემთვის ვინმეს ეთქვა რომ ვინმე შემიყვარდებოდა ალბათ ჩავბჭირდებოდი იმდენს ვიცინებდი

სხვანაირი (5)

სახლში როცა მივიდა, ვერც კი იაზრებდა რა მოხდა, დიდი სიჩქარით მისკენ წამოსული მანქანა, სიკვდილისა და სიცოცხლის ზღვარზე დარჩენილი, უცნობი ბიჭის მიერ მისი გადარჩენა, მისი საოცრად თბილი ხელები, დაუვიწყარი თვალები და გამოხედვა, ეს ყველა დეტალი და ემოცია

შემთხვევით დაქორწინებული (17-18-19-თავები)

ვგრძნობდი, როგორ ვიკარგებოდი ბურუსში და გააზრების უნარსაც ხელს ვუქნევდი. ერთიანად ალექსანდრეთი მოცულს, არ შემეძლო არაფერზე ფიქრი, გარდა იმისა, რომ მე ის მიყვარდა. გონის დაკარგვამდე, გულის წასვლამდე და ჭკუიდან შეშლამდე. არ მაინტერესებდა, რა იქნებოდა

დათა (სრულად)

–ნი,ხო იცი,შენს მდგომარეობაში ნერვიულება არ შეიძლება–ოდნავ წამოზრდილ მუცელს ღიმილით დახედა გიგილომ. მომენტალურად იგრძნო ნინამ შიში,ტკივილი. –რა ხდება გიგილო?დინა,თიკა,რას მიმალავთ ა?–ხმა ჩუწყდა ნინას,მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში. –ნინა,აი თუ

მარტოხელა მხატვარი (თავი პირველი)

დღე დღეს მისდევდა და დათოს ცხოვრებაში არაფერი განსაკუთრებული არ ხდებოდა სანამ ერთ დღეს შემთხვევით გოგო არ ჩაუვარდა გულში.ეს გოგო იყო სალომე. ლამაზი ღია ყავისფერი თმით, შავი თვალებით და მაღალი. დავითმა პირველად განიცადა სიყვარული, პირველად იგრძნო

მარიონეტი (მეცხრე თავი)

მიუხედავად იმისა, რომ ხალხისგან დაცლილ ქუჩებში ახლა ნინოს გარდა აღარავინ მიაბიჯებდა. რატომღაც მაინც არ ეშინოდა. ისევ უცნობ ვაჟზე ფიქრობდა და უნებურად სულ უფრო და უფრო ბრაზდებოდა. - უხეში, უზრდელი, გაუთლელი ხეპრე, ქალთან ქცევის წესები არ იცის!