გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 6)

ფეხებში ძალა გამოეცალა ლიქოკელს. უნებურად მუხლებზე დაეცა. რაღაც დაგუბებული, გამოშვებას და გამოთავისუფლებას მონატრებული ამოვარდა კაცის გულმკერდიდან. ამოოხვრას, ამოსლუკუნებას ჰგავდა თავიდან. თუმცა თითქოს მოშიებული, დაბმული და სადაავებიდან მოჭიმული

ჩვენ (თავი მეათე)

- ირაკლი - გაოცებისგან ენა მუცელში ჩამივარდა,სახეზე ალბათ ფერი მეცვალა,გაუაზრებლად მივვარდი და მის სხეულს ავეკარი,ისე ძლიერ ვეხუტებოდი,მეგონა სიზმარში ვიყავი - რომ კარგავ მერე აფასებო თუ როგორარიო? - იცინის - მოკეტე - მის სხეულს გავეცალე და სახლში

იარები

ვინ მომირჩენს მოურჩენელ ტკივილებს და იარებს, გრიგალმა თუ ქარიშხალმა ერთად გადამიარეს,

არდაბრუნება

გადიან წლები, მაგრამ რაღაც რჩება უცვლელი. სხეულის ფსკერზე ნასულარი მტკივა ალაგი. და გეხვეწები, არაფერი არ მითხრა ღმერთზე! ჩემს ჯოჯოხეთში მისი ჩრდილის კვალიც არ არის.

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი5)

ყოველთვის სჯეროდა, ნამდვილი მეგობრობა მრავალი, მრავალი წლის განმავლობაში, სამუდამოდ გრძელდება. ის ყველა გამოცდას უძლებდა, როგორც დროის, ასევე მანძილის მიმართ. ეს არის ურღვევი ძმობა, ცხოვრებით გამოცდილი ძვირფასი საჩუქარი, რომელიც თვალის ჩინივით უნდა

ხელში ვარდებით

ხელში ვარდებით შემიყვარდები იმ დღის ფიქრები თავში მერევა, მე კი არ ვიცი ეს სიყვარული სხვის სიყვარულში რატომ გერევა,

ჩაკეტილი სივრცე 3 თავი

-ეზოშია-დანახვისთანავე მითხრა ვაჩემ და გამიღიმა. საპასუხოდ მეც გავუღიმე და აივანზე გავედი.

ტყის ხმა

ღრმად შედიოდნენ ტყეში,მით უფრო ბნელდებოდა,ამას ისიც დაემატა,რომ მთვარე ღრუბლებმა დაფარა და უკუნი სიბნელე იყო,ამ დროს ერთ-ერთი ბავშვის ფანარმა ციმციმი დაიწყო და ჩაქვრა.რიგ-რიგობით მიყვა ანარჩენებისაც და საბოლოოდ სრულ სიბნელეში აღმოჩდნენ.ნიავიც აღარ

ჩვენ (თავი მეცხრე)

ი როგორიც ხარ ირაკლი , ყველაფერი ვიცი , თემურს უნდოდა სწორ გზაზე დაეყენებინე ამდენი წელი და ჩემთან იმიტო გამოგიშვა , საზღვარგარეთაც იმიტო გაგიშვეს რომ ამ მაფიოზური საქმეებისგან შორს ყოფილიყავი , მაგრამ იქაც დააშავე, რატო ცდილობ შეინიღბო და დამიმალო

მზე რომელიც მწვავს

Სევდიან დღეებს ვებრძვი სარკესთან მივდივარ და ვიხედები ვხედავ როგორ შემომცქერის თაფლისფერი სევდიანი თვალები რომელიც ჩემი საკუთარია,მაგრამ მაინც ვერ ვცნობ მათში ის ბრწყინვალება აღარ არის როგორიც ასე უყვარდა ყველას და მეც.