*********

'ძალიან რომ იღლები. ძალიან რომ გტკივა. ძალიან რომ ცარიელდები. და რომ გგონია, მეტი აღარ შეგიძლია. გარედან არაფერი გეტყობა, მნაირები.'

რენესანსი (4)

და აი, ის მომენტიც დადგა, კამათში, იოანეს ყველაზე მეტად რომ უყვარდა; ჩაფიქრებულ ნიას სიტყვა შუაზე გაუწყდა, თვითონვე გაჩერდა. წამით იოანეს შეხედა, შემდეგ კი, ისე დადგა, თითქოს გაქვავდაო და მზერა სადღაც უკიდეგანო სივრცეში გადაისროლა. დადუმდა. მიხვდა,

წახვალ შორს

წავა შორს,დღეის შემდეგ აღარ გინატრებს, შენ კი ხედავდი,მაგრამ მაინც გენატრებოდა, გავა დრო,დროის შემდეგ ამას ინანებს, მას სულ ხედავდი,ხედავდი და მაინც გელანდებოდა.

სინათლის სხივი წყვდიადში (3)

ჩემზე არანაკლებ ცუდ სიტუაციაში იყო ენტონი გრინის უფროსი ვაჟი დანიელ გრინი, ბიჭი რომელსაც გარიგების თანახმად ცოლად უნდა გავყოლოდი. ჩვენი სახლიდან წასული ენტონი მის ერთ-ერთ საწყობში მივიდა, იქ მას დანიელი ელოდა -გამარჯობა მამა როგორ ჩაიარა ჯონსებთან

ფერები?! ...1...

ფერები? შეიძლება… შეიძლება იყოს რადიკალურად განსხვავებული მაგრამ მაინც ერთნაირი… ფერები… ბევრჯერ მიფიქრია რატომ არის საჭირო ფერები… ხომ შეიძლება მარტო შავი და თეთრი იყოს. თუმცა ფერები ლამაზია, მეტყველი, თბილი. ბავშვობიდან მიყვარდა ლურჯი, ცის

ყველაფერი ყველაფერი (3 თავი)

-რაა?!!!ღადაობთ? -რამოდენიმე წელი,საშიში არაფერია. -დაწყნარდი არაფერია სანერვიულო ვიჯექი და ეს 10 თვალი მე შემომციცინებდა.არ ვიცი რა გადაწყვიტეს,არ ვიცი რა უნდათ მაგრამ სრულ გაუგებრობაში ვარ.კაფეში რო მოვედით, ერთსაათიანი კოცნა-ხვევის და შემდგომ

მკვლელობა შავი იებით (ნაწილი 19)

ემა დილას მაღაზიებში წავიდა.უნდოდა ერიკისთვის რამე ეყიდა. საჩუქრებში დაიწყო სიარული და ფიქრობდა რა აერჩია. ბოლოს ვერაფერი მოიფიქრა და საათი უყიდა. -ერიკკკ!-დაიყვირა უცბად,როცა კაცმა ხელები მოხვია და მიიხუტა,ზყრგით როიალზე მიყრდნობილი ქალი,-ერიკკ!

ენძელა და ია ფაიტონზე ზიან...

რომ გეკითხათ საიდან დაიწყო ჩემი ცხოვრების უბედური ნაწილი გეტყოდით რომ 8 წლიდან დიახ სწორად გაიგეთ... განა მე არ მქონდა უდარდელი ბავშვობა ანდაც არ ვუყვარდი ჩემს მშობლებს ან არ მანებივრებდნენ... თუმცა ხდება ცხოვრებაში რაღაც გადატრიალება რაც სამუდამო

მითი ზღაპარია თუ რეალობა ? (თავი მეორე )

თანდათანობით ქრებოდა მაგრამ სიზმრები თავს ისევ არ ანებებდნენ , გოგონას არც წიგენების კითხვა შეუწყვიტავს , და არც ექიმს აუკრძალავს რამე მხოლოდ მერი დადიოდა უკმაყოფილო თუმცა გოგონა არც ამას ჩიოდა ლანას თითქმის ვერ ხედავდა ქალიშვილს მუდამ

შენ არ ხარ ჩემი და! მე შენ მიყვარხარ! (თავი 2)

ვცდილობ გავექცე ასეთ რეალობას, მაგრამ ყველამ ვიცით რომ ეს შეუძლებელია. ერთადერთი რამ რაც ძველ ადგილთან მაკავშირებს ფოტოები და მოგონებებია. დილით დედაჩემი მაღვიძებს და ახალ უნიში პირველ დღეს მილოცავს. ამაში მოსალოცი არაფერია მაგრამ მაინც მიხარია.