ძალადობა

გაზაფხულის ერთი ლამაზი დილა გათენდა, დედაქალაქი მწვანედ იყო შეღებილი, ყველაფერი ხარობდა და მზის იმედიანი სხივები ადამიანების ორგანიზმში მშვიდად აფათურებდა ხელებს, თითქოს ეფერებოდა და ეჩურჩულებოდა იმის თაობაზე, რომ დრო იყო სახლიდან გამოსულიყვნენ და

რენესანსი (2)

სალომესთვის, ტიპური მეგრელისთვის რომ დაგვეჯერებინა, ნიას სჭირდებოდა მამაკაცი, რომელიც მის სიუჟმურეს უკუაგდებდა და ამ ახალგაზრდა გოგონას სიცოცხლის ხალისს დაუბრუნებდა. მაგრამ, რაღა თქმა უნდა ნია სრულიად განსხვავებულად ფიქრობდა, უფრო სწორად, ხშირად

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო< 15 თავი

იცი?პირველად რომ გნახე ამ სახლში,მას მერე გადმოვედი აქ საცხოვრებლად.იმ დღის შემდეგ შემიყვარდა ამ ბინის კედლები,ნანუჩი ძალიან მიყვარხარ და ძალიან მინდიხარ.ვნებიანად აკოცა და ასე კოცნა-კოცნით შეიყვანა საძინებელში.სველი ხალათი შემოაცალა ნანას

სიგიჟის ზღვარზე მონატრებული

სიგიჟის ზღვარზე მონატრებული, ვზივარ და გიცდი დანებებული, სხვა ყველასაგან მიტოვებული, გარინდული და დავიწყებული.

გიჟი ექიმი მატარებელში (14 თავი)

მივაღწიეთ სახლში და აქ დაიწყო ქოთქოთი ქოთქოთთა შორის. -ვაიმე დედიიიი-გაჰკივის დედაჩემი -კაი დედა რა იყო-უბღვერს ლუკა

იო (თავი 7)

...ასეთი ადამიანი, ყველაფრის მიუხედავად ხატად დაისვა, ეს უბრალოდ შენი დახმარების სურვილით შეიძლება იყოს გამართლებული. ან იქნებ იმიტომ შეგიყვარდა, რომ ის ყველაზე ნაკლებად არის სიყვარულის ღირსი.

სიმშვიდემდე შეშლილი(13)

ის კი ისე ძლიერ მიჭერდა ხელებს როგორც ჩვეოდა ,ტკივილამდე მეხვეოდა, ჰაერში ვიყავი თავზე მკოცნიდა და ჩემი პატარაო ლუღლუღებდა თავისი ბოხი ხმით. მხოლოდ მაშინ დავუბრუნდი სამყაროს მამას ხმა რომ გავიგე - ეკუნა სანამ გოგას მოშორდება მარიამი მისი

სიყვარული

სიყვარული.რა არის ის? ამ კითხვას ყველა განსხვავებულად პასუხობს. ზოგის აზრით, ის ღვთაებრივი რამაა,დანარჩენების აზრით კი ტანჯვა და სხვა არაფერი. მე? მე რას ვფიქრობ? სიმართლე გითხრათ, არ ვიცი.მაგრამ იმას ნამდვილად ვერ

მკვლელობა შავი იებით (ნაწილი 1)

შავი გრძელი ატლასის კაბა, ყვავილებში გაწყობილი ეცვა ახალგაზრდა ქალს, რომელიც უსულოდ იწვა იატაკზე. მასთან ახლოს ხნიერი კაცის სხეული იყო,რომელთა შორის მანძილი ყვავილებს დაეფარათ. იები იისფერი იები,სრულიად მიმოპნეულიყვნენ მათ შორის, ისე თითქოს ვიღაცას

ძველი პიანინო - 55

მიმი დედის საწოლ ოთახთან ფეხაკრეფით მივიდა, დარწმუნდა, რომ უკვე დედას ღრმად ეძინა, მერე თავისი ოთახის კარიც ჩუმად გამოხურა, მანაქანის გასაღებს სტაცა ხელი და გარეთ გამოვარდა... საჭეს ამჯერად მისი მეგობარი მართავდა, თავად სავარძელზე მოეწყო და თვალები