ტკივილი

ტკივილი რომელიც სულ ჩემში სახლობს მას მერე რაც დავშორდი ჩემს სიყვარულს და დავკარგე ის.იმ დღის მერე რას ვაკეთებდი რას ვაკეთებ და რას გავაკეთEბ არ ვიცი ცუდი ისაა რომ მისი სიყავრულის სხვა რამეში გადატანა ანდა ვინმეთი შეცვლაა შეუძლებელია

მომვლელი (ნაწილი II) თავი 14

-არ ვიცი ,უნდა დავისვენო ხოო არეული ნაბიჯით წავიდა კარისკენ.. სახლში მისული საძინებლში ავიდა და საწოლზე გულაღმა დაეშვა შემდეგ მხარე იცვალა და ბალიშში წარგო ცხვირი სწრაფად გაახსენდა გუშინ ანას რომ ეძინა ზუსტად აქ მის საწოლსი და ფეხზე წამოხტა ოთახიდან

"ელომენი"-ყველაფერი აქედან იწყება(1)

-არ გამოდის... -ახლა აზრი აღარ აქვს, მოგვიწევს მოვიცადოთ -...რომ შემოაღწიონ? -რომ შემოაღწიონ? მაშინ ერთადერთი რაც უნდა ვქნათ უნდა ვილოცოთ , რომ გადავრჩეთ!

როიალები (12)

ჩვენ, ადამიანებს, ყოველთვის რაღაც გვტკივა. მისი სახელი არ ვიცით. არ ვიცით საიდან მოდის, საით წავა და რამდენი ხნით დარჩება ჩვენთან. უბრალოდ ვგრძნობთ, რომ დაუოკებელი სურვილი გვაქვს გავიგოთ, რა გვაწუხებს და რა არ გვასვენებს.

გარდასახვა (XII თავი) დასასრული

კარისკენ ნელი ნაბიჯით გაემართა და დაეჭვებულმა გააღო, როდესაც კაკვირვებული და შეძრწუნებული ერთ ადგილას გაშეშდა. თვალებს არ უჯერებდა. ნუთუ ეს ყველაფერი ნამდვილად ხდებოდა და კართან მისი ორეული იდგა? მხოლოდ ახლა გაუელვა შავში აზრმა სოფოს

მკვლელობა შავი იებით (ნაწილი 15)

რობერტომ თავისი საბოლოო გეგმა აუხსნა ემას.ისევ იჩხუბეს და იკამათეს კაბინეტში.ბოლოს როგორც იქნა შეთანხმდნენ. მალე რობერტოც გაემგზავრა, რომ კედლების ნიმუშები გაემზადებინა და ჩამოეტანათ. ემა გახარებული იყო, ისეთი გამოდიოდა

სიყვარული უძლეველია

სიყვარული რომ დაწყებულია და ის უბრალოდ რომ ნამდვილია ვერვინ დაანგრევს ვერვინ განაგებს მას ხელიც რომ ჰკრან ვერვინ წააქცევს

შენი ნათელი, ტანჯული სახე,

შენი ნათელი, ტანჯული სახე, შუბლზე წითელი,სისხლის ლაქები, შენი სხეული, მძაფრ ნაწამები, შენი თვალები, სითბოთი სავსე,

მეგობრის ხათრით (თავი 9)

საბერძნეთში ჩასულს დეიდაჩემი დამხვდა აეროპორტში. როგორც ჩვეულებრივ, დღევანდელ საქართველოში ხდება ხოლმე, დეიდაჩემი მაკაც სამუშაოდ ჩამოვიდა საბერძნეთში. დედაჩემზე ბევრად ახალგაზრდაა, საკმაოდ განათლებულიც, მაგრამ ფინანსური მდგომარეობის

ძველი პიანინო - 67

-არც მასეა საქმე, ასე ადვილად ადამიანებს არ ივიწყებენ. ზოგიერთი კი, მაშინ გაგისხენებს როცა რამეში სჭირდები. – ზლუქუნებდა ქალი. მიმი მის დამშვიდებას ცდილობდა. შესვენებაზე სადილად გამოსულს სრულიად შემთხვევით გადაეყარა.