ცოდვილი მამაკაცი ( XIII)

დავსხედით და ჩემს თავს მაინც ვაკონტროლებდი , რადგან ძალიან მშიოდა . ხუთი საათის განმავლობაში ვიჯექი და ჩემს ჩემოდნებს ვიცავდი ,ეს კი რათქმაუნდა დამღელი იყო.ლუკასმა შემოვთავაზა რომ დავიწყოთ მირთმევალაურას გაეღიმა და სტაფილოს სალათი გადაიღო , მეც

ასეც ხდება ხოლმე (26 თავი)

ლუკას მისვლამ საუბარი გააწყვეტინა ომიკოს და ნიდას. -ბაზარში მიდიან ბავშვები ნიდუ როგორ ხარ? რას შვებიიიი? გაიკრიჭა  მანქანიდან გადმოსული ლუკიტო.. -ეს რაღა მოიგონე? გაიღიმა  ნიდამ და ლუკა გადაკოცნა.

სანდრა ლიპარტელიანი (თავი 2)

ეს თავი კი კვლავაც მტკივა,ოდნავ თავბრუს ხვევას ვგრძნობ და სკამს ძილერად ვეჭიდები.მხარზე ვიღაცის ხელს ვგრძნობ და ძლივს ძლივობით ვახელ თვალებს,და ვშეშდები.ჩემს წინ, პირდაპირ ჩემს წინ "ჩემი" მწვანეთვალება დგას და შეშინებული (ყოველ შემთხვევაში მე ასე

დაბრუნება (თავი 4)

როცა მისი უცნაური, სუფთა ხმა ჩამესმა ყურში ცუდად კინაღამ გავხდი. მთელს ტანში გამცრა. მხოლოდ ეს თქვა და ისევ გაჩუმდა. გულის რევის შეგრძნება მქონდა და მინდოდა უბრალოდ დამთავრებულიყო ყველაფერი. ანებელი გაოცებული მედგა გვერდით. სამზარეულოში შევვარდი და

***

გზა ამებნა, დავიკარგე. ჩემს თავში გამომწყვდეული ვეხეთქები, გამეტებით ვურტყამ მუშტებს უხილავ კარს, იქნებ ვინმემ გამიღოს. ბაგეს ძლივს მოსწყდა ბგერა, სიმწრით წარმოთქმული და მასაც ექოსავით მიბრუნებენ კედლები. ხმაურის პასუხად მხოლოდ სიჩუმეს ვიღებ.

2.პროფესორი მეტიჩარა

კონსპექტებაჩრილი ვაჭრი მისაღებ ოთახში. სიმართლე, რომ ვთქვა ადრე არ მესმოდა მობუზღუნე სტუდენტების, შემინდოს ღმერთმა! შემოდგომა თვალსა და ხელს შუა გამეპარა, სოფოს ისევ ვატოსთან ერთად მოუნდა ჯლიგინი, ჰოდა ვართ მარტოები,მე ჩემი გადაქსეროქსებული

ნეტავ შემეძლოს გულის მოსმენა

ნათელ ცას მუქი ღრუბლები შეცვლის თავიდან თითქოს გაგიხალისდა ახალი გრძნობა უკვე ნაცნობი შენი ყოველ დღის აჩრდილი გახდა.

თინა(თავი3)

ამას წინათ ნახსენები სიტყვები საამურად ტივტივებს გონებაში "არასოდეს დანებდე, ტკივილი დროებითია ტრიუმფი კი სამუდამო." ტკივილი? და რას შეიძლება ვუწოდოთ ტკივილი? ეს მგონი ის გრძნობაა როცა ორგანიზმში ყველაფერი იკუმშება, სუნთქვა გეკვრის, ვენებიდან სისხლი

ესეც გაივლის...უბრალოდ არ დანებდე (თავი16)

ნია, ჩემო საყვარელო, გთხოვ დამშვიდდი, დამშვიდდი და ისე მომიყევი ყველაფერი... - სახეზე ცრემლებს მწმენდდა და მეფერებოდა. ყველაფერი დაწვრილებით მოვუყევი, მიყურებდა და ვერ ვხვდებოდი რას ფიქრობდა, ამიტომ მის საუბარს ველოდებოდი. განა იმისთვის ვბრაზდები

მოლოდინი

წარმოიდგენს, რომ პატარა ვარდისფერ კედლებიან ოთახში მარტო არაა, მარტო არ წევს ვარდისფერი გადასაფარებლის ქვეშ და მის რბილ თოვლივით თეთრ სხეულს ოდნავ უხეში არსება ეხება, მის წვრილ ფეხებს ბალიშის უხეში „ჩიხოლივით“ გრილი ქალის შეხებასავით ედება ოდნავ