იძულებითი ქორწინება (11)

*ჯონკუკის დაბადების დღე, დილა * -მის ჰეილი!- გასახდელში შემომივარდა სიუ, თან ბოლოხმაზე კიოდა და ძვლივს სუნთქავდა. ახლოს მოვიდა, წელში გასწორდა და 32 კბილით გამიცინა -საქმრო გირეკავთ. -კარგი, მადლობა- მეც გამეღიმა, ისეთი საყვარელი იყო.-გისმენ ჯონკუკ.

თავს დავიხსნიდი ამ სატანჯველი ცხოვრებიდან (2თავი)

მივრბივარ, მივრბივარ და ადგილიდან მაინც არ ვიძვრი, ვხედავ როვორ ინგრევა ჩემი ოჯახი და ვერაფერს ვაკეთებ, სასოწარკვეთილი ვკივი მაგრამ არავის არ ესმის ისინი კვდებიან მაგრამ ვერ ვშველი………

იყალთოელი ბიჭები ,,კინკლაობა,, (ნაწილი 6)

დიდ დასვენებაზე თავისი რგოლის რამოდენიმე წევრით განცალკავებულ სანდროს რაზმის ყოფილმა ხელმძღვანელმა ახლოს გაუარა და გაჩერდა. მოჩურჩულე ბიჭები გაჩუმდნენ და ავი თვალი მიაპყრეს გამოპრანჭულ ნიკოს. -აბა, ერთი აქ მობრძანდი, ბუნტისთავო! ბიჭები არ

ჭირვეული სტუმარი (სრულად)

ხშირად არც კი ვიცით რას ვეძებთ, სად ვეძებთ ან ვის? უბრალოდ ჯიუტად მიყვები არჩეულ გზას, ცხოვრებას, მიიწევ წინ, ენდობი საკუთარ ინტუიციას და.... ვინ ვარ მე? არც არავინ, ერთი ჩვეულებრივი თბილისელი გოგო, ჩვიდმეტი წლის თავქარიანი თინეიჯერი, ეს ჩემი

დრამინა თავი 6

-ლიი დღევანდელი დღე არ მოგილოცეს?ფიქრებიდან გამომიყვანა ჩემზე მოხუტებული გეგას ხმამ -რა დღეა დაბადების დღე მაქვს და არ მახსოვს? -ჰაჰაჰ არა სიყვარულის დღე!სიცილით შემიშვა ხელი, თავქვეშ მოიქცია და გადაწვა...

ორმაგი გრძნობები(15)

ნარნარი მოძრაობით დაიძრა სახლისკენ და რამდნეიმე წუთში კიბეზეც გაისმა მისი ფეხსაცმლის ხმა. კარი მშვიდად შემოაღო ,ზურგს უკან მიხურა და სამკაულების მოშორება დაიწყო უცებ რომ გამისწორა მზერა. -დემეტრე?

ცოდვების გამო?..(6)

გამოვიქეცი მისი ხმა მომდევდა, მაგრამ გაურკვევლად, დაღმართზე დავეცი სასწრაფოდ წამოვდექი და გავიქეცი.. გავრბოდი და საბას ხმა მესმოდა, მერე გიგის ხმა, ერთი და იგივე ტექსტი მეორდებოდა:

ლილის დღიურები

ძალიან დიდი ხანია რაც არაფერი დამიწერია... მართალია სულ ორიოდე ადამიანი თუ კითხულობდა ჩემს სიახლეს თუმცა რაღაც ახალი მომაფიქრდა და მეც დავუბრუნდი ჩემთვის ნაცნობ ვებ-გვერდს...საერთოდ არ არის დამღლელი ეს თოვლიანი ამინდები... ჩემთვის ყოველ

არ დამტოვო (თავი 5)

კიდევ დიდხანს ვიჯექით და ვუყურებდით თბილისს. წამოსვლისას ნიკას მწვრთნელი შევნიშნე მოშორებით მდგარ სკამზე იჯდა, თუარვცდები მეგობართან ერთად. -ლანა! -ჰოუ? -იქით გაიხედე-თვალებით ვანიშნე.

"შენი ვალენტინისაგან"

ზამთრის ბოლო დღეს, თოთხმეტ თებერვალს, ვალენტინი წაიყვანეს და აღარასოდეს დაბრუნებულა უკან. საყვარელს კი დაუტოვა ქვა, ზედ ამოკაწრული სიტყვებით - "შენი ვალენტინისაგან", სიმბოლოდ მარადიული სიყვარულისა.