იასამნისფერი

თვალებს ვახელ, ისევ ისე გაუნძრევლად ვდგავარ, გადახტომა არ მინდა. ეს რომ მინდოდეს ამას დიდი ხნის წინ გავაკეთებდი. უფსკრულში ვიხედები. იქიდან ამოსული ნისლი ფეხებს მიფარავს.

სიმართლის დრო 6 თავი

-რას ფიქრობ ლევან. ჩუმი დარდით და დუმილით ვერაფერს ვერ გახდები. ქარი ხანდახან ძლიერად მძვინვარებს, მაგრამ რომ ჩადგება მშვიდი ამინდი არის. მე ვფიქრობ, რომ საჭიროა მურთაზის დაელაპარაკო, რომ თავისუფლად იყო.უთხრა ერეკლემ ჩაფიქრებულ ლევანს. ---მინდა,

გაყინული ფიქრები

არაფრის მეტყველი სახით შევყურეებ მასას და ჩვენ შორის ზიზღი იკვეთება. . იმდენად დიდია მათი ზიზღი რომ ვერ იტევენ . განა შეიძლება უბრაალოდ გვერდის გააკვრით ადამიანმა ძალიან ბევრი საშინელება გითხრას, განაა შეიძლეება ქუჩაში მდგარმა მათხოვარმა ფული

არჩევანი (თავი 12)

ბატონი თორნიკე თვალებში მიყურებს და მოულოდნელ კითხვას მისვამს. - წეღან რა მოხდა? - რაზე მეკითხებით?- ვეკითხები ჩურჩულით.

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 1)

-მე წავალ!... წარმოვთქვი უმისამართოდ და გათხლეშილი მთვრალი ავდექი დაბადების დღის სუფრიდან... ჩემი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი რომ არ მეცვა მხოლოდ მაშინ მივხვდი როცა ფეხზე წამოვდექი და სიცივე ვიგრძენი ფეხის გულებზე. ცოტა არიყოს შემრცხვა და ფხიზლად

დრო მხოლოდ სიყვარულს დაინდობს. (10)

"ადამიანები ოცნებებით იკვებებიან".... თქვა ჩარლზ ბუკოვსკიმ.... აი ზუსტად ასე ვარ ახლა....მთელი წამები.....მთელი საათები.....მთელი კვირები.....მთელი თვეები....მთელი წლები.....ხო წლები....ვფიქრობდი, რომ დამიბრუნდებოდი და მოხვიდოდი ისე როგორც გჩვევია

უიმედობის ჟამს (3).

ადამიანები გვიკვდებიან, ისინი გვტოვებენ საკუთარ საწოლზე, იატაკსა და ფანჯრებზე საკუთარ სიმარტოვესთან. ტკივილებთან. ისინი გვტოვებენ. გვიკვდებიან. ვმარხავთ, დავტირით, ვეხუტებით, ვემშვიდობებით, ისინი გვკლავენ, ცოცხლად გვმარხავენ. საუკეთესო მომენტებს

სიმამაცის ოცი წამი ( თავი პირველი )

თან ყველაზე სასაცილო ისაა რომ მარტო გამხდარ და შავგვრემან გოგოებთან იჭერს ურთიერობას .მე კი არ ვაკმაყოფილებდი მის გემოვნებას , საერთოდ არა. კარგი ფორმები მქონდა მაგრამ არ ვიყავი გამხდარი ,არც შავი თმები არ მქონდა. პირველად ვინანე მუქი ყავისვერი

ძლიერი სიყვარული

არდადეგებზე სოფელში ჩავედი დასასვენებლად იქ კი ჩემი მამიდაშვილი დამხვდა მე არ ვიცოდი რომ ისიც იქნებოდა ზალიან გამიხარდა მაგრამ მე სხვა გეგმები მქონდა -ლიზა როგორ ხარ რა კარგია რომ ჩამოხვედი (ელენე)

გთხოვ არ წახვიდე, უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ (თავი7)

რა თქმა უნდა თამუნაც გამომყვა და მითხრა, რომ შოთიკოს გაოცებული სახე ჰქონდა, რაზეც სიცილს ძლივს ვიკავებდი, მაგრამ ჩემს ძმაზე ნაწყენი მაინც ვიყავი. არ მინდოდა ეს ძალიან შემემჩნია და საუბარი სხვა თემაზე გადავიტნე. -ხო მართლა შენკენ რა ხდება? -რავიცი