life!

ეს ჩანახატი რამოდენიმე თვის წინ დავწერე. არ ვიცი როგორ, მაგრამ წერისას ეს გამოვიდა, თავისი მძიმიან, ყველაფრიანად. დაიწერა მაშინ, როდესაც წერა ძალიან მინდოდა ( ეს იშვიათად ხდება ახლა). არ ვიცი, რა არის, როგორი არის, მაგრამ ეს ასეთი მომწონს, ასეთი

მუშვან!

იმედია მოგეწწლინახევრის წინ, ლაილას ძმამ ნოემ ძალიან ბევრს მიაღწია, წლლებია დაუღალავად მუშაობდა და პატარა ბიზნესით ახლა უზარმაზარ ბიზნესმენად იქცა, რაც მთავარია ყოველივე ეს სუფთად მოპოვებული იყი და სწორედ ეს აბედნიერებდა ლაილას. გინდ დაიჯერეთ და

და ნარჩენი

სამყარო შესდგება ჩემგან მე შევდგები სამყაროდან ჩვენ არაფერი გვაქვს გასაყოფი არა მატერიალური ნეხვ* არამედ სულიერი მოძრაობა აი რაზე შეგვიძლია ვიდაოთ ჩვენ ..

პირადი ნარკოტიკი (თავი 3)

უნდა მენახა ანი სანამ წავიდოდა. ჯანდაბა მთელი ერთი თვე. ვეღარ ვნახავდი ამ ერთ კვირაში ისე მიმაჩვია თავი, ასე მეგონა ვეღარ გავძლებდი.... ამ ფიქრებში აეროპორტთან როგორ მივედი ვერ გავიგე მალევე შევამჩნიე ლუკა და მის უკან ანი რომელიც ჩემსკენ მორბოდა.

მუდამ აქ(1)

ჩვენ ცხოვრებაში არსებობს ცარიელი ადგილი ტკივილისთვის.ჩვეულებრივ ეს ადგილი ძალიან პატარაა,თანდათანობით კი იზრდება და ზომაში იმატებს.მის შეჩერებას ვცდილობთ,თითქოს რაიმე შედეგს გამოიღებს.ეს იგივეა თევზს ხმელეთზე,უწყლო სივრცეში არსებობა მოსთხოვო.ის

გამოგემშვიდობე

ბოლო დღეა ჩემი ცხოვრების ... ამის შემდეგ უბრალოდ ვიცოცხლებ და ისიც იმიტომ , რომ ჩემი სიკვდილით გული არ გატკინო .... გამოგეთხოვე .... უკანასკნელად გითხარი რომ მიყვარხარ.... როგორ მინდოდა არ გაგეშვი ... როგორ მინდოდა შენც შემოგეხვია ხელები წელზე ბოლო

დაჩი,ანუ გზა ბედნიერებისკენ (6ე თავი)

ტატასთან ლაპარაკის შემდეგ 2 კვირა გავიდა სანდროსთვისაც არაფერი მითქვამს ხან კარგად იქცეოდა,ხან ძალიან ცუდად მეც კი ამტანი შეყვარებულივით ვუთმენდი და თავს ვიმშვიდებდი დროებითიათქო,არეულია და დალაგდებათქო უკვე თბილისში მივდიოდით სანდროსთან ამ

ცანკარაშვილის პირადი ნარკოტიკი #2

მე დაძაბული დავდიოდი ყველგან, ვაი თუ შემხვდათქო, მერეც მიშველიდა მანქანების უკან დამალვა ?! დოდოს კორპუსიდან სირბილით გამოვდივარ წვიმს თავსხმა წვიმაა

იმედის შუქი / light of hope თავი 13

ახლა ის ხომ ჩემი თვალებია,ჩემი თვალისჩინი,მე მისით ვხედავ ბუნებას არ იღლება რომ ყველაფერი დეტალურად ამიღწეროს ხე,მთა მინდორი,ქუჩა მდინარე

სადღაც შორს... მთებში თავი 13

ისევ წარსული გაახსენდა. თითქოს ეს იყო მისი ბედი. ყველა გარბოდა მისგან. თითქოს კეთროვანი ყოფილიყო. მითუმეტეს იმის მერე რაც თავის ამბების შესახებ მოუყვა ბიჭს. ათასი ფიქრი აერია თავში და ისე აიბურდა რომ ბოლო არ უჩანდა. ფიქრობდა რომ ბიჭი გაურბოდა და