შენს შემდეგ. (ნაწილი -4)

გიორგის გვიან გაეღვიძა, ამიტომ სამსახურში კიდევ ვერ წავიდოდა. მიხვდა დავითი ძალიან გაბრაზებული იქნებოდა ტელეფონი არ ჩართო და ისე წავიდა სახლში. სახლში მისულს არავისთან ულაპარაკია. არ უთქვამს პასუხები შესახებ არაფერი, ოთახში ავიდა და კარები ჩაკეტე,

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?! #10

-ლეა, შენი კოცნის სურვილი მკლავს. - დაუფარავად გამოთქვა სურვილი სანდრომ, ლეა სანდროს მიუახლოვდა და ნაზად შეეხო. - სანდრო .... კოცნიდა ნაზად, ხარბად და ვნებიანად... ფანჯრის თაროზე დასვა , მაიკა გახადა. მოშორებით გაიწია. მთვარე ლეას მხრებზე

Rainbow (4)

მაინც ბავშვია, თანაც 4 წლის და ამ საჩუქარმა ძალიან გაახარა. მთელი საღამო ნიტა უხერხულად იჯდა და დავითის მზერას ძლივს იგერიებდა ისე რომ არ აწითლებულიყო მთლიან სახეზე. მამაკაციც როგორ გამომწვევად უყურებს თან?! თვალმოუშორებლად...

ნეტავ დრო გაჩერდეს

- ნეტავ დრო გაჩერდეს,ყველა გაქრეს და ჩვენ დავრჩეთ..მხოლოდ ჩვენ ასე ჩახუტებულები. მე შენს ყელში მექნება თავი ჩარგული,შენ კი ისევ მომეფერები თმებზე... მიყვარხარ ისე,როგორც ჯერ არ ყვარებია არავის. - მიყვარხარ სულის ტკივილამდე,სუნთქვის შეკვრამდე.

Loving A Bad Boy (ნაწილი 8)

მეზიზღება ღამე და ის ბინძური საიდუმლოებები, რომლებსაც ის მალავს. თოკოს ფანჯარასთან ფრთხილად ვიპარები და ვრწმუნდები რომ კარგად ვარ დაფარული, შემდეგ ფანჯარაში ფრთხილად ვძვრები და თოკოს საწოლთან ვჩერდები.

მეღადავებით?

გამარჯობა ჩემი სახელია ალექსანდრა და მე მოგიყვებით ჩემს ისტორია თუ როგორ გამათხოვეს იძულებით ვიცი თქვენ ეს ალბათ სულელურად და უკვე ბევრჯერ მოსმენილ ისტორიად მოგეჩვენებათ მაგრამ დამიჯერეთ ეს ისტორია სულაც არ არის სულელური და არც დებილური მოკლეთ ეს

ხელისგულებზე დაგიკოცნი სიცოცხლის ხაზებს[ფერსა]

ხელისგულებზე დაგიკოცნი სიცოცხლის ხაზებს, ვიცი,ეს ღამეც შენზე ფიქრში უნდა გავერთო, ეტაპობრივად,ნაწილ-ნაწილ გიგზავნი ფრაზებს, ვფიქრობ რამდენი დამთხვევაა ჩვენში საერთო...

მახინჯო(2)

თვალის დახამხამებაში წამოვხტი კარადიდან მანქანის გასაღები ავიღე. -აი შენი გასაღები როგორც ამოხვედი ისე ჩადი ახლავე (ელე) - იცი ელე არსად წასვლას არ ვაპირებ შენ თუ არ ჩერდები ჩემთან მე არსად არ წავალ(ვაჩე)

მკვლელი

Killers ზეინი გაცეცხლებულმა მივაჯახუნე კაბინეტის კარი და ჩემს წინ მდგარ ჰარის პერანგის საყელოში ვწვდი -შენ სულ გამოსირდი ბიჭო ? ჩემს სახლში როგორ მოხვედი. ვცდილობდი ხმამაღლა არ მესაუბრა რომ არავის გაეგო -დაწყნარდი კარგი ? ხელი მკრა და უკან

ნუ წახვალ (1)

ბოლოს და ბოლოს დგება მომენტი, როდესაც კარი უნდა დავხურო. გამოფიტული და დასევდიანებული ვჯდები სავარძელზე და ცრემლებს თვალებიდან ჩამოცურების საშუალებას ვაძლევ. მერე მეღიმება. ვიღიმი და მონატრებასთან ერთად ჩემს გულში იმედის პატარა ყლორტი იწყებს