ვ+თ=?

სარკეში ვიყურები, ამღვრეული მწვანე თვალები, გაჩეჩილი ქერა თმა, ტუშისგან დასვრილი თვალის უპეები - მეზიზღება ეს სახე, ეს მზერა. მეტირება. ვხვდები, რომ არ შემიძლია გარეთ გასვლა.კიდე დიდხანს უნდა გელოდო?, -ვატო კარს აღებს. საცვლის ამარა დგას და ანთებული

მუდამ აქ(3)(1/2 ნაწილი)

ნელ-ნელა ვბრუნდები საპირისპირო მიმართულებით.მის დანახვაზე არ ვიცი შიში ვიგრძნო თუ შვება.სახე უღიმიდ,ვერ ვხვდები ამით რაზე მიმანიშნებს. -თრევის...-ბრავო,ამას შენგან არ მოველოდი.გაქცევა ფსიქიატრიულიდან ერთი აბის გამოყენებით?აქამდე ეს რომ ვინმეს ეთქვა

ველური ორქიდეა (17 თავი)

_მეგობრებო.. - მიმართა იქ შეკრებილ საზოგადოებას. ყველა ჩვენკენ მობრუნდა და სმენად იქცნენ. - მოგესალმებით, მე ილია ვარ, ეს დაროა, ჩვენ ორივენი ჩვენი ნიკოს მეგობრები ვართ, ისევე როგორც თქვენ. იუბილარი თუ ნებას დაგვრთავს, პატარა წვლილს ჩვენც შევიტანს

არჩევანი (თავი 6)

ძალიან დიდი ბოდიში რომ ასე დავაგვიანე. მერე კიდევ უფრო დიდი ბოდიში რომ ასეთ პატარა თავს ვდებ. მთელ ოჯახს შვებულება აქვს და ლბათ გესმით ჩემი. არ გამინაწყენდეთ. ხვალაც დავდებ. ოღონდ ჩემთან იყავით. გკოცნოთ და კიდევ უამრავჯერ გებოდიშებით. პატივისცემით

ბრალდებულო! თავი 10.

  სახლამდე ვიღაცამ მიმიყვანა, ალბათ ირაკლიმ. მერე უბრალოდ მახსოვს, როგორ აღმოვჩნდი ჩემთვის ნაცნობ მკლავებში. რაღაც სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა. -ამდენის დალევაც არ შეიძლება.-შორიდან მესმის უზომოდ ნაცნობი ხმა, დანიელის.

სიმპათიური სტუმარი ( 13 და 14 თავები)

თვალები გავახილე და ჩემი ოთახი ვიცანი. ყველაფერი გამახსენდა, ყოველი წამი. მეტკინა... მინდოდა იმ ველურის სიბინძურე მომეშორებინა. შხაპის ქვეშ დავდექი. ვითვლიდი რამდენჯერ გავიქაფე სხეული, მერე თვლა შევწყვიტე.საბოლოოდ გამოვედი მაგრამ ჩემს გულზე არსებული

სასიყვარულო სურათები 2

მე შენ მიყვარხარ”- წამები სჭირდება ამ სიტყვების წარმოთქმას, იმისჩვენებას კი, როგორ გიყვარს-მთელი ცხოვრება იყვარხარ არა მარტო იმიტომ, როგორიც ხარ, არამედ იმიტომაც როგორი ვხდები მე,როდესაც შენთან ვარ თუ წახვალ ჩემგან და სხვასთან იქნები, ისეთთან მაინც

მოგონებები:ძალით დავიწყებული ან დაუვიწყარი(2)

დაცვა მოვიდა და გვითხრა -უკაცრავად, არ შეიძლება უფროსების ჩასმა, ეს ბავშვებისთვისაა განკუთვნილი გაბრიელს თეკოს და ქეთოს სიცილი აუტყდათ, მე გაბუტული ბავშვივით ვუყურებდი, ხან ზუკას, ხან დახცვას, ზუკამ უთხრა

ვედრება სულის

ფიქრებს მივეჩვიე სათქმელი დამიგროვდა, მაგრამ გამოხატვა გულმა არ ინდომა... ჩუმად მეჩურჩულა აზრი არა აქვსო, მაინც ვერავინ შენ ვერ გაგიგებსო...

ჩემი ცხოვრება თავი I

გარშემო ყველაფერი თეთრია, გაურკვევლობაში ვარ. სულ ერთი კითხვა მიტრიალებს თავში რა იქნება აწი? ერთი დიდი სისულელეა ცხოვრება მაგრამ მისგანაც უდიდესი სიამოვნების მიღება შესაძლებელია. ყოველთვის მეგონა, რომ ვიღაცისთვის უნდა მეცხოვრა, მაგრამ ეს ასე არ