ანა სანებლიძის წიგნის პრეზენტაცია + ფოტოგამოფენა

5 დეკემბერს, საღამოს 7 საათზე, განახლებულ ტიფლისში, აღმაშენებლის N40, შოთა რუსთაველის კინოსა და თეატრის უნივერსიტეტის მეორე კორპუსის ჰოლში, გაიმართება ამავე უნივერსიტეტის სტუდენტის, ანა სანებლიძის პირველი, სადებიუტო წიგნის („ლურჯი ვარდები“)

ყველგან გამოგყვები (14)

რატი და ნინა წამოდგნენ და გარეთ გავიდნენ. უკვე გვიანი იყო და ქუჩებში განათებები აენთოთ. გარეთ თოვდა და ამავდროლად საშინლად ციოდა. რატის ხელი ჰქონდა გადახვეული ნინასთვის და ისე მიყავდა.

უფერული

თუმცა მე სულ მენატრება . ურალოდ ჩემი სიამაყე არ მაძლევს აღიარების უფლებას . მართალიც არის ,იცის,რომ გული მეტკინება . მიცავს . მის ჩახუტებას ველოდები მთელი დღე .ისიც გამოჩნდა დიდი ლოდინის შემდეგ . ძველებურად თავდაჯერებული იყო . ღმერთო ჩემო არ

უსახელო

ვუყურებ მანქანების ფერები სისწრაფეში როგორ იდღაბნება, ვუყურებ ხალხს რომლებიც შუშის თვალებით იყურებიან. მათ სახეზე აკრულ ბედნიერ, კეთილ ნიღბებს ვაკვირდები და ვბრაზდები. ისინი სინამდვილეს არ აფასებენ. ისინი რეალობას გაურბიან.

უნაკლო (თავი 1)

მე ნატა მაისურაძე ვარ. მშობლები პატარა ვიყავი როდესაც ავარიაში მოყვნენ და დაიღუპნენ. მე დეიდასთან გავიზარდე, 18 წლისამ დეიდაც დავკარგე და მარტო დავრჩი. მე ვცხოვრობ ლამაზ ორსართულიან სახლში, თუმცა ჩემთვის ეს არაფერს ნიშნავს მე ხომ არავინ მყავს

მე გუშინ მოვკვდი

მე გუშინ მოვკვდი შუაღამის საათის ოთხზე, სისხლის გუბეში სიწითლის ფონზე მოვკვდი და მოკვდა ფიქრები შენზე, სიმარტოვეში სიმშვიდე ვპოვე. მე შევეგუე სიბნელეს საოცარს ჩემი ტუჩები ოთხ წუთში გალურჯდა, და აი გულმაც შეწყვიტა ფეტქვა უსასრულობის სიჩუმეს ვხედავ.

პეპელა 2

_ დე, დაუსხი რა წყალი შროშანებს _ სამზარეულოდან ესმის ელენეს ხმა და ეღიმება. უფრო მეტად სევდიანად, ვიდრე ოდესმე. _ კაი, დავუსხამ _ წყალს იღებს და აივანზე გადის. შროშანებს ეფერება, მერე აივანზე მდგარ "საქანელა სკამზე" ჯდება და ფეხებს აივნის

ყველგან გამოგყვები (13)

-ანა ამიხსნი რა გადაწყვეტილებაზე ლაპარაკობ? რა გადაწყვეტილება მიიღო ჯორჯმა შემ მაგივრად!!-მაგიდიდან წამოხტა ნინა. -ნინა... მამაშენი ჩემზე დღემდე გაბრაზებულია მიუხედავად იმისა რომ ამას არავის არ აჩვენებს. მას თავიდანვე რომ ცოდნოდა შენი გაშვილების

შენთვის

პატარა ლექსია, აქ პირველად ვწერ, იმედია მოგეწონებათ და ახლა როცა გზები ითვლიან ნაბიჯებს.. ნოემბრის ქალაქში მე უშენობა მაგიჟებს.. ვერ ვთმობ შენს სიტყვებს, უაზროდ ნაპირებს და ვერც ჩემს სულში, მაშინდელ

შევსებული არსებობა 5,6,7,8

_ რა მინდა და რა არა მე უკეთესად ვიცი! ჩათვალე, რომ ჩემია.. დღევანდელ საქციელზე მერე ვილაპარაკოთ – თითოეული ფრაზა ისე ზიზღით და მრისხანებით გამოსცრა ალექსანდრემ კახა მიხვდა ცოტაც და აფეთქდებოდა.. ხმადაბლა შეიგინა და სწრაფი ნაბიჯით გაეცალა მათ.