ერთხელ...(8)

-არაფერი ზედმეტი არ იფიქრო, მაგრამ...მადლობა-ხელები წელზე მომხვია და ისიც ჩამეხუტა.ცოტახნით ასე ვიდექით მერე უხერხულად ვიგრძენით თავი და ერთდროულად გავიწიეთ. მე და ალექსანდრეს შვილი გვეყოლებოდა. მხოლოდ ეს აზრი ტრიალებდა და არ აძლევდა მოსვენების

,,სურვილი"

ჯოჯოხეთიდან ვერასდროს მიხსნი... არ გინდა დაღლა... შენი ცხოვრება შენთან იყოს... არ გინდა წასვლა!.. უბრალოდ იყავი რთული მარტივად... მარტი იყავი და ნუ იქცევი აპრილად!..

შემოდგომა

ქუჩაში ვდგავარ და ვუყურებ შემოდგომას, ეს ფოთლები როგორ ეხება ჩემს თმას, მოწყენილი,ფიქრიანი მიუყვები გზას, ჰორიზონტზე კი ვხედავდი დანისლულ მთას.

გელოდა

მე ავრეულვარ და დავრეულვარ სიგიჟის ზღვარზე გადავრეულვარ სულით სნეულმა ცოდვით ხვეულმა ისევ იომა ფუჭად იომა

ჩვენი ეგრეთ წოდებული ცხოვრება (ისტორია I სრულად)

"და როცა ქარიშხალი ჩადგება, ვერ გაიხსენებ, როგორ გადარჩი. იმასაც კი ვერ დაიჯერებ, რომ ქარიშხალი ჩადგა. მაგრამ ერთი რამ კი იქნება ცხადი. გრიგალს თავს რომ დააღწევ, ისევ ის აღარ იქნები. აი, რა არის ქარიშხლის აზრი" - ჰარუკი მურაკამი.

დაუმორჩილებელი (თავი 2)

და უეცრად არ ვიცოდი ეს შეგრძნება როგორ დამეუფლა მას ვუყურებდი მის შავ თვალებს ვუყურებდი და კოცნის სურვილი გამიჩნდა მიკვირდა ამაზე რომ ვფიქრობდი მაგრამ კარებთან ვაპირებდი წასვლას როცა ვთქი ამ ერთხელ ცრემლებ გაჟღენთილმა მივტრიალდი სანდროს კენ მასთან

სიცოცხლე სიკვდილის შემდეგ ( 9 )

- ცდილობდა ჩემთვის რაღაც ეთქვა, თავის ენაზე მელაპარაკებოდა, არ მახსოვს რა თქვა, ვერ გავიგე... ჯარისკაცებმა ხელებიდან ამაცალეს მისი უსულო სხეული, დავინახე როგორ შეაგდეს მავთულხლართს იქით გაჩერებული ავტომანქანის ძარაზე სხვა ცხედრებთან ერთად...

"შეშლილთა" შეკრება

ჩანბნელებულ ოთახში ღრმად მეძინა. ტვინი ისვენებდა და მეც ვგრძნობდი როგორ ვივსებოდი ნელ-ნელა ენერგიით. ხო, ძილში ენერგია მემატება. მემგონი ყველა ადამიანი ასეა, არა? ტელეფონმა ბოლო ხმაზე დაიწყო ზუზუნი. ხელით მოვსინჯე ტუმბოზე არსებული „ეშმაკის მანქანა“

სინანული გვიანია

სინანული უკვე ჩადენილი და დაშვებული შეცდომის ძალიან გვიანია, მაშინ როდესაც უკვე ვერაფერს ვეღარ შეცვლი და გამოასწორებ. გვიანია მაშინ როდესაც აცნობიერებ რომ შენი დანაშაული უფრო შეცდომა საყვარელ ადამიანს გაკარგვინებს....

ორი შობა (სრულად)

ოთახი მთლიანად ცალკე იყო.. მოწყვეტილი ყველანაირი ავეჯისა და ცხოვრებისთვის საჭირო მინიმუმისგან.. ფეჩთან მდგარი გამხმარი, ცხოვრებისგან გამოწურული ახალგაზრდა ქალი მადლიერებით შეცქეროდა დედას გაწვდილ ძღვენს და ჩემ ნაქონ აკვანში გამოკრულ,შეღვიძებულ