14 თებერვალი ( თავი 2)

კარის გაღებას არ ვაპირებ. ვრთავ ფილმს.კაკუნი არ წყდება. გადავწყვიტე გამეღო და რას ვხედავ, ჩემი გიჟი დაქალები შამპანიურით ხელში. - არაა! აბა შეტრიალდით და წადით სახლებში - გეგმები ხომ არ ჩაგეშალა ქალბატონო? ( ალესია) - რას გვიმალავ

ჩემი დღიური(თავი 1)

ოჰ როგორც იქნა დაფრინდა ჩემი თვითმფრინავი არასდროსარმიყარდა ფრენა ავიღე ჩემი ბარგი და გამოვედი მხოლოდ მძღოლი დამხვდა რადგან ჩემი ჩამოსვლა მხოლოდ მამაჩემმა იცოდა 7წელი ნიუ იორკში ვცხოვრობდი რატომღაც გადავწყვიტე ჩემს ფესვებს დავბრუნებოდი და ჩამოვედი

ნამდვილი სიყვარული

გამწარდა თვალებიდან ნაპერწკლები სცვიოდა ხელი მაგრად მომიჭირა და ოთახსჰი ამიყვანა და საწოლზე დამახეთქა და ოთახიდან გავიდა. -თავი ვეღარ სჰევიკავე და ტირილი დავიწყე ამ ტირილში ჩამეძინა -დილით კი სასიამოვნო ხმამ გამაღვიძა თვალები გავახილე თუ არა მის

ჩემი-ანი (8)

როგორ ტკიოდა თავი და თვალებიც დამძიმებული ჰქონდა. არადა, არც ესეთი ბომბა არ იყო ვისკი, რომელიც გუშინ დალია ბიჭებთან ერთად. თან მენთოლის სუნი ცხვირს უწვავდა. მენთოლი?-სწრაფად დააჭყიტა თვალები გიორგიმ და კინაღამ ცრემლები წამოუვიდა. მთელი სახე კბილის

თვალებმა გაგყიდეს მარიამ (11,12)

დიდხანს იყო ნანუკა ჩემთან,რამდენჯერმე ბაჩომაც დამირეკა თუმცა არ ვუპასუხე.მის შვილს დედობას ნამდვილად ვერ გავუწევდი,ამისთვის არ ვიყავი ახლა მზად.თუმცა ის ბავშვი ძალიან შემეცოდა ისიც ჩემნაირი იყო დედამ მიატოვა და წავიდა.მივიღებდი თუ არა მე სხვა ქალს

ტომას მორი - უტოპია

XV-XVI საუკუნეების დიდი ინგლისელი მწერალი, ფილოსოფოსი, ჰუმანისტი და სახელმწიფო მოღვაწე, კათოლიკური ეკლესიის მიერ წმინდანად შერაცხული. ამ წიგნში, რომელიც ერთდროულად წარმოადგენს ლიტერატურულ-პოლიტიკურ პამფლეტს და ფილოსოფიურ ტრაქტატს, ტომას მორი აღწერს

ავტოპორტრეტი (თავი 1)

2000 წელი 19 მაისი. ეს ყველაფერი მეც გადმოცემით ვიცი მე გავჩნდი იმ მუცლიდან,რომლის გაჭრის შემდეგაც დედაჩემი ომის დროს წინა ხაზზე დაჭრილი ჯარისკაცივით იცლებოდა სისხლისგან.გავჩნდი მე და დედაჩემმა დაკარგა იმედი მეორე ბავშვის,ჩვეულებრივ ბავშვებისგან

შემოდგომის გოგონა

გოგონა სახელად მერიეტი შემოდგომის ხასიათით :)შემოდგომის მიწურულს, ცივ, გაყინულ დღეს მაშინ როცა ხესაც კი აღარ შერჩენია ფოთოლი და სუსხიან უგულო სამთრის პირასაა ბუნება, დაიბადა ის. გოგონა დიდი შავი თმითა და წამწამებით. უჩვეულო რამ არის, მაგრამ ამინდი

15 ივლისი

საწოლში წამოვჯექი და თმები ავიჩეჩე. ფანჯარაში გახედვისას ყოველთვის ვფიქრობ, რომ სოფელში უფრო ადრე თენდება ვიდრე ქალაქში. უკვე მესამე დღეა ბებიასთან ვარ ჩამოსული და ვგრძნობ, რომ ფრაზა „მხოლოდ მთებშია თავისუფლება“ ამ ადგილას ფრთებს ისხამს.

ნუ დამთმობ თუ კი გიყვარვარ?! (მეორე თავი)

არ გავცვალოთ პარტნიორები? სიამოვნებით და მალე ნიკას მკლავებში აღმოვჩნდიი....ხასიათი გამიფუჭდა ლეოზე ძალინ გავბრაზდიი...-არ გიხდება გაბრაზება, ყურთან ახლოს ჩამჩურჩულა-და რა იცი რომ გავბრაზდი?-სახეზე დაგეტყოო პირადად კიდევ უფრო ლამაზი