მაპატიე დედა, მე გოგონები მომწონს (4)

კარები ემამ გააღო, მისი დანახვისთანავე წელზე ხელი მოვკიდე და ვაკოცე. -მიყვარხარ- ვუთხარი და თვალებში შევხედე, ეს ის თვალები იყო რომელიც მიყვარდა , რომელშიც მინდოდა მხოლოდ და მხოლოდ ბედნიერება დამენახა, ჩემწინ კი ის ადამიანი იდგა რომელსაც ისე

ნუ დამთმობ თუ კი გიყვარვარ?! (მეოცხრე თავი)

ის დღე ხალისიანათ გავატრე . საღამოს ნიკას შევხვდი და ჩვენ საყვარელ ადგილს რიყეს მივაკითხეთ.თბილისი ყურებით ვტკბებოდით გატყლარწული გრძელ ფეხება გოგო რომ ჩაეხუტა ჩემს ბიჭს.ამის სემხედვარეს მომინდა თმებში ვწდომოდი და დამეგორებინა დაღმართზე. ნიკამ ძლივს

თავისუფალი ვარდნა 2

- რას იზამ წამოხვალ დღეს? მკითხა თეკომ ისე რომ ზედ არც შემოუხედავს და თან ამოუცნობი მზერა ისევ ნიკუშას გააყოლა. - არ ვიცი ჩემ გოგოებს უნდა ვკითხო. მეგის უეჭველი დაპატიჟებდა, მაგრამ ჯერ ჩემთვის არაფერი უთქვამს. - მე მითხრეს არავის პატიჟებს, ვისაც

ჩემი პრინცესა დაგარქვი (თავი მეშვიდე)

უიმეეე სად არიან აქამდე? - მოუსვენრობამ შემოუტია ლიკას. მე კი რაც მათი მოსვლის დრო ახლოვდებოდა მით უფრო მემატებოდა ნერვიულობა. ადვილი ხომ არ იყო დედამთილ-მამამთილის გაცნობა როდესაც აზრზეც კი ვიყავი როგორები იყვნენ ისინი. ვცდილობდი ნერვიულობა

სიყვარული და შურისძიება(თავი2)

-ჩემი სახელი და გვარია სოფო ჯანელიძე. ვარ 19 წლის. ორი წლის წინ უბედური შემთხვევის გამო დავკარგე 1 წლით უფროსი ძმა, მამა და 14 წლის და. ეს ჩემთვის რთული აღმოჩნდა, მაგრამ ყველაზე მეტად ეს რთული დედასთვის აღმოჩნდა,

ვაჩე ვიბლიანი თავი 4

ალბათ ყველას, ნუ ყველას თუ არა, უმეტესობას მაინც გქონიათ ცხოვრებაში ის შემთხვევა და გრძნობა, როდესაც თითქოს წამიერად ერთი განზომილებიდან მეორეში მოხვდი. გარემო, ადამიანები, ნივთები - ყველაფერი იგივეა,

სათაური

არათუ იწვები და იწვებიან შენი სხეულის შემადგენელი ატომები, არამედ ეს უკანასკნელი, უერთდება არაფერზე განლაგებულ სამყაროს, ვით ერთ ამაღელვებლად ზღაპრულ დილას, მზის სხივზე გაბრწყინებული მტვერი და მთვარეზე აღარ ილანდება უსაზღვროდ გაბედნიერებული მწუხარე

ბედის ბრალია!(1)

ყოველთვის იმას ვერ ვიღებთ რაც გვსურს,გზად უამრავი პრობლემები გვხვდება და რომელს გაუმკვლავდეთ აღარ ვიცით,მაგრამ მე მაინც მგონია რომ ყველაფერი ბედის ბრალია,ალბათ რაც მოხდა ის ისე უნდა მომხდარიყო,იქ მაღლა დაიწერა ყველას ბედი და ჩემიც. ყველაფერი მაშინ

ზღვითურთ [სრულად 3]

გზას მივუყვებოდი და თან რაღაცას ვღიღინებდი. მოკლე გზით გადავწყვიტე წასვლა, ამისთვის ვიწრო ჩაბნელებული ქუჩა უნდა გამეარა. სწორედ ამ ქუჩაზე შევუხვიდე და რამდენიმე ნაბიჯში რაღაც ხმები გავიგე. ნელა და ფრთხილად დავიწყე წინ სვლა

ნუ წახვალ დღეს (2)

- ნუ გეშინია, იდიოტები არიან- გოგონას უნდოდა ეპასუხა, რომ არ ეშინოდა , თუმცა ბიჭი მაშინვე მიბრუნდა:- დემეტრე , ეს შენ არ გეხება - უთხრა იმ ბიჭმა ,რომელიც ეღობებოდა ანას, გოგონა გაოცებული იდგა და უყურებდა ბიჭებს, თუ როგორ შემოხვეოდნენ