უბრალოდ...

ნავი მიაპობს ტალღებს გრიგალში,ნისლიან ღამეს გრძნომორევში იფლობა ქალი,დღისით ,უკვალოდ იტყვის: ,,დრო არის გავფრინდეთ ცაში, ჩიტების სახლში’’..და გადაცურავს ყინულივით ზღვას.. მიწურულს ..ზამთრის.იგი თვალს ვერ წყვეტს

არაფრის სუნო, მე შენ მიყვარხარ(3)

საქმე იმაში იყო, რომ დიდი ხანია ვატყობ, რომ საბას სესილი შეყვარებია. თან უტყდება, ვერ მეუბნება, ალბათ ჩემი რეაქციის ეშინია. მე კი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს. მითუმეტეს, რომ ცოტახნის წინ სესილიც გამომიტყდა საბასადმი

24 თვე (პირველი თავი)

არაფერია მოგონებებზე უკეთესი და არც არაფერია მათზე უარესი. მინდა ყველაფერი დავივიწყო. ვითომ შევძლებ ის მოგონებები მივცე დავიწყებას, რომლებმაც ყველაზე დიდი ბედნიერება მაჩუქა? 24 განუმეორებელი თვე ერთად. ბევრი სიყვარული. ბევრი სიგიჟე, დათრობა,

ისევ...?

ადამიანები მიდიან მათ ადგილს კი სხვები იკავებენ.. ეს მუდმივი რუტინაა მაგრამ მთავარია შეუძლიათ თუ არა ი ადამიანებს წასული ადამიანებისგან დატოვებული სიცარიელის შევსება.. ვიღებთ გადაწყვეტილებებს რომლებსაც იმ მომენტში სწორად ვთვლით გვიწევს დაკარგვა

უცნაური დრამა

თავზარი დაგვეცა.დედა ტიროდა მამა ყვიროდა,მე ვდუმდი.ოჯახის მევალეები აღმოჩნდნენ ჩემი ძმის გამტაცებლები,რომლებმაც ტბაში ჩაახრჩვეს 4 წლის ბავშვი. მამა არ პატიობდა თავს ამ ამბავს. იმის მერე 16 წელი გავიდა და ისევ იმ ფიქრებში დავფრინავთ,რასაც ოჯახური

პლუვიოფილი (თავი პირველი)

გოგო უცნაურმა წკაპუნმა გააღვიძა, თვალების გახელაც არ დასჭირვებია ისე ამოიცნო მისი საყვარელი კოკისპირული წვიმის ხმა, ლოგინიდან თვალებმოჭუტული წამოდგა, თავის საყვარელ ყურცქვიტებში გაყო ფეხი, თანავ მხრები გაშალა, ახალ გაღვიძებულს სრულიად ბუნებრივად

ბაბუაწვერა, ანუ გაფანტული არსებობა (8)

_ არა ნანკა... დათა ვარ მე, ეშმაკი არ ვარ, უარესი ვარ შენნაირ ბავშვს რომ ცხოვრება დავუნგრიე, ბაბუაწვერასავით ნელ-ნელა ვუფანტავ ახლაც მთელს არსებობას და არასდროს ვაპატიებ ამას საკუთარ თავს. ეშმაკი არ ვარ მე, ეშმაკზე ცუდი ვარ ნანკა და თავსაც

გზა...1

ყველა მეკითხებოდა რატომ არ მყავდა შეყვარებული 17 წლის განმავლობაში, როცა უკვე 13 - 14 წლის გოგოები მეოთხე წრეზე მიდიოდნენ... ბედისწერა ყველასთვის სხვაგვარია... ზოგიც კარგი ზოგიც ცუდი... ჩემ შემთხვევაში ბედისწერა არაფერ შუშია... რადგან პირველად 15

... შენ - უჩემფერო ...

და შენი წასვლა, უსათუოდ ჩემი ბრალია. ჩემთან ვერ გხედავ, დღეს ეს ჩემთვის დიდი ნაკლია. წახვედი, მაგრამ კვლავ მიყვარდე ჩემი ვალია. შენ, რომ ვერ გწვდები სიგრძე კი არა, სიბრძნე მაკლია...

გრძნობადამცხრალნი... (თ.ჯ)

ჩვენ შევხვდით ერთურთს გრძნობადამცხრალნი, მოგონებები ერთად ავკინძეთ... ჩვენ შევხვდით ერთურთს და უარვყავით ჩვენი წარსული მივენდეთ ფიქრებს... აზრი მიეცა თითქოს ცხოვრებას, რაც ცხოვრებაში არ არის ხშირი... გამოვიკითხეთ ერთურთის ბედი, თურმე გყოლია ცოლი