მეორე სიცოცხლე (თავი I)

-არავის მეთვალყურეობა არ მჭირდება,-ქალის ცივი, თუმცა სუსტი ხმა გაისმა და ალექსიმ თავი ავტომატურად მიატრიალა ხმის პატრონისკენ. მოულოდნელად ელდა ეცა, სიფერმკრთალისა და აშკარა მოუვლელობის მიუხედავად, ელა ვაჩნაძე ნამდვილ ნიმფას ჰგავდა.

როცა

როცა არ გაქვს ახსნა შენს თავს რა ხდება, იბრძვი რომ წარსული ვერაფერს გახდება.

წყურვილი. დაბრუნება. [თავი 1]

- შენ შენს თავს აღარ გავხარ, - ამოიოხრა ქალმა და წაბლისფერი კულული თითზე დაიხვია, ფრთხილად არჩევდა სიტყვებს, - ჩვენ შენ გყავართ.. მე და ჩვენი ბიჭი, ჩვენ გვიყვარხარ და არ გვინდა ასეთ მდგომარეობაში გხედავდე ყოველ ღამეს.. ეს ძალიან მტკივნეულია და.. მე

ჯადოსნური ნასახლარი

პირველად მისი დანახვა ღრმა ბავშვობაში შევძელი,მაშინ როდესაც მიხაროდა ბაბუასთან სოფელში ჩასვლა.მისი სიკაშკაშე და სილამაზე ჩემს გონებაში ღრმად ჩაიბეჭდა,იმდენად ღრმად რომ არც არასდროს შემიწყვეტია მასზე ფიქრი.არც კი ვიცი თუ რას შევადარო.არა მგონია რაიმე

ნავსაყუდელი ( 2 )

- როგორც იქნა გაბედა და ის სურვილი აისრულა რაც მისი დანახვისთანავე გაუჩნდა, ნაწნავი დაუშალა და მხრებზე ტალღებად ჩამოშლილ თმაში შეუცურა თითები, არაფერი უთქვამს ლარას, უფრო მაგრად მოხვია მკლავები და გაიტრუნა...

კიდევ ერთხელ(თავი მეოთხე)

უყურებდა ფურცლებს, გაშეშებული, თვითონაც ვერ ხვდებოდა ასე რატომ იყო, მალევე მოვიდა გონს, და ლევანს მიუბრუნდა -ლევან მე წავალ - ოდნავ გაუღიმა, და მოსაცმელს დასწვდა -კარგი - უთხრა ლევანმა -კარგად - უთხრა, და შებრუნდა როდესაც ლევანმა შეაჩერა -

მწვანეთვალება იდიოტი ( სრულად )

არ ვიცი რა გრძნობამ, მაგრამ გიგის, რომელიც უკვე ოთახიდან აპირებდა გასვლას ხელო ჩავავლე მაჯაში და ჩემსკენ მოვზიდე, ფეხზე ავდექი, ის ჩემსკენ დაიხარა და ჩვენს შორის დისტანცია გააქრო. - არ შეგეხები სანამ თავად არ მომცემ ამის უფლებას!- მის თბილ სუნთქვას

ნავსაყუდელი ( 1 )

- ნავსაყუდელს გავხარ, ძნელად მისადგომს მაგრამ მყუდროს და სანდოს, ისეთ ადგილს სადაც გემები შედიან რომ ღუზა ჩაუშვან, სიმშვიდეში წყნარად იტივტივონ და ქარიშხლიანი ოკეანისგან მიყენებული ჭრილობები მოიშუშონ...

კიდევ ერთხელ(თავი მესამე)

გალუმპული შევიდა მყუდრო კაფეში, და როცა ნაცნობი სახე შენიშნა, ოდნავ გაიღიმა და მისკენ წავიდა -სულ დასველებხარ,გეთქვა მოგაკითხავდი - უთხრა კაცმა,და

სიცრუე,რომელიც არ ვიცოდი 23

-შენ...შენც ხედავ?თუ ზედმეტი მომივიდა? თვალებით კედელზე ვანიშნე,წამით გაახილა მაისურაძემ მინაბული თვალები და გაშრა,როცა მის წინ,კლუბის სუსტ განათებაში ჩემი სახე გაარჩია,ისევე გაშტერდა როგორც მე.