უბედურად ბედნიერი..

დღეს სამშაბათია გარეთ წვიმს...რათქმაუნდა მარტის თვეა ამ დროს კი სულ წვიმს,მიყვარს წვიმა ვზივარ ყავით და კალმით ხელში და ვცდილობ დავწერო ისტორია რომელმაც მთელი ჩემი ცზოვრება თავდაყირა დააყენა,არია და სრული ქაოსი გამოიწვია ჩემს სულში და სხეულში..

ერთხელ სიკვდილი სიცოცხლეს შეხვდა

ერთხელ სიკვდილი სიცოცხლეს შეხვდა, გაეცინა და სიცილით უთხრა: "რისთვისღა ჩუქნი სიცოცხლეს შენსას, ხომ იცი ერთხელ მივალ, წავართმევ, რისთვის აცოცხლებ წუთებს, საათებს ბოლოს ხომ იცი მე რომ წავართმევ"

შურისძიება

წყევლა გამარჯობა!მე მარი ვარ,18 წლის, საქართველოდან.საქართველოდან იმიტომ ვაზუსტებ რომ ვცხოვრობ ამერიკაში და აქვე ვსწავლობ.სკოლა დავამთავრე და კოლეჯში მიმიღეს.ოკვუდ ფოლსი ასე ქვია.

წერილი - პაატა ნაცვლიშვილი

ახლა ღამეა და ვარსკვლავები ზეცას ჭორფლივით აყრია შუბლზე... მე მაგიდასთან ვზივარ ძვირფასო, და ჩემს წინ სუფთა ქაღალდებს ვუმზერ. აწმყო, წარსული და მომავალი დამდგარან ჩემი ფიქრების ზღურბლზე. ძალიან მშვიდ და იდუმალ ღამეს ჩასძინებია ატმის მკლავებზე...

ჭირვეული სტუმარი (28 თავი) დასასრული

უცნაური ალიაქოთი იდგა აფციაურებთან, ამდენი ემოციისგან მოხუცს წნევამ აუწია, თამარი და ნინა წნევის აპარატითა და წამლებით დარბოდნენ და უფროს გოგოჭურს თავს დასტრიალებდნენ. ლევანი ისევ ეზოში დადიოდა და ნერვიულად სრესდა სიგარეტის ღერს, მე?! აღარ ვიცოდი რა

მიცვალებულის დღიურიდან

შენ ვერ მიხილავ და ნურც დამეძებ, სადღაც წამიღეს ბნელი მკლავებით. მე წუხელ მოვკვდი, შუაღამეზე, როდესაც კრთოდნენ ცის ვარსკვლავები.

მოგენატრები

... მოგენატრები სულის ფსკერამდე, ფიქრის კერამდე, გულის ტკენამდე... წარსულს ხატავენ სევდად მხატვრები და ტკივილამდე მოგენატრები! დღისით შეცნობის ფიქრს ეტყვი არას, კმარა წუხილი და დარდიც კმარა...

რეალობა (თავი 6)

-ვეშაპი მოგიყვანე, - დაბლიდან ამოსძახა ისე რომ ადგილიდან არ განძრეულა, - თუ კარგად მოიქცევი, წვიმაში „ფანტანსაც“ ამოუშვებს. ქეთო ადგილიდან მოწყდა და სულმოუთქმელად ჩაირბინა კიბეები. სადარბაზოდან გიჟივით გამოვარდა და მიშოს წინ გაჩერდა. მთელი ძალით

სულებთან მოსაუბრე 1

თუ რამეში ვერ გაერკვევით მომწერეთ... ოფელია მარტოობაა...დღეს ისეთი ამინდია მე და ოფელიას რომ გვიყვარს.... ოფელია მიხმოს თავის ბნელ სასახლეში... ის დიდი სიამოვნებით დამითმობს თავის ყინულის ტახტს და ნისლის გვირგვინს.... ზამთარი კი უფრო და უფრო

მჯერა, ერთად გაფრენასაც შევძლებთ (თავი 4)

ოხ კატო რას გიზამ შენ ხო არ იცი მისმა სიტყვებმა ლამის შემაწუხა ისე შემრცხვა, ვიფიქრე ეხლა გული წამივათქო და ანდრიას მხარს დავეყდენი რომ არ წავქცეულიყავი.