კაროლინა. (თავი პირველი)

სულს შინაგანად მიღრღნიდა და ახლაც არ მეშვება ის, რომ ამ ყველაფრის მიმართ უცხო ვარ...ბუნებაში ყველა არსებამ იცის თავისი ადგილი, ყველამ უწყის თავისი გზა, უყვართ ის და ბედნიერებიც არიან..ყველა ამ არსებას თავისი დანიშნულება აქვს და ყოველმა

მატარებელი !

მიემგზავრება მატარებელი თავისთვის ლაღადმიემგზავრება მატარებელი თავისთვის ლაღად სულ არ აწუხებს ამ ჩემს გულში თუ რა ტრიალებს მიქრის თავისთვის,უშფოთველი აუღელვებლად სულ არ ადარდებს მინდოდა თუ არა თურმე წამოსვლა. მიქრის იჩქარის და იტოვებს იმ განვლილ

რეალობა (თავი 1)

ჰმ... ახალი ისტორია, ჩემთვის დასაწერად ცოტა განსხვავეული... მეტი დიალოგი და იუმორი შეძლებისდაგვარად. ვეცადე კარგი გამოსულიყო... იმედია მოგეწონებად და კიდევ - დიდი ხანი გამომივიდა შესვენება.... მომენატრეთ!

ფიქრი, ოცნება და რეალობა...

მხოლოდ ერთი წუთით დახუჭა თვალები და ამ ერთი წუთის მანძილზე იმდენი რამ გაიხსენა... ფიქრები ოცნებებში აერია. ოცნებები - რეალობაში. რეალობა - ფიქრებში და ასე განუწყვეტლივ. ნელა ჩამოუვარდა ჯერ ერთი ცრემლი, შემდეგ - მეორე და ასე ნელ-ნელა იწყეს ცრემლებმა

"ჯვრისწერა"

მთვარემ დაიწერა ჯვარი სევდასთან და ისევ ამოევსო დარდით ღამეები. ეხლა ისე მინდა ახლოს დაგიგულო, თითქოს სულ არ მტკივა ღამე ნათენები. მთვარემ დაიწერა ჯვარი სევდასთან და მე ჩემს წმინდა გრძნობას ტანზე შემოვიცმევ, ქარში მოვიხურავ ჩვენს ძველს მოგონებებს

ლუციფერი (11)

- ანუ დამეხმარები ხო ? (დეამინმა საწყალი თვალები შეანათა მალკოტს) - ჯანდაბას შენი თავი დეამინ აქაურობას რა დაალაგებს შეხედე რა დღეში ვართ (მალკოტმა თვალი მოავლო, დანგრეულ სახლს) - ეს საახლი .. - ვიცი ვიცი (სიტყვა გააწყვეტინა მალკოტმა) ვიცი დეამინ ეს

ბაბუაწვერა, ანუ გაფანტული არსებობა (3)

_ შეგიძლია წახვიდე... მე არ მინდა, რომ შეგაწუხო... მაპატიე _ დღის განმავლობაში მეორედ ვუხდი ბოდიშს. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ მისთვის ტვირთი ვარ და თავს ვეღარ ვიკავებ ტირილისგან. ეს ასეა. კიდევ კარგი, ჩუმად ვტირი და ის უკან არ ბრუნდება. და

ოცნება სიზმარში..

მეძინა. ზოგადად თუ მესიზმრება რამე, ან ბანალური ან ძალიან ფენტეზია. ეს სიზმარი კი სასწაული იყო. ზუსტად არვიცი სად ვიყავი, დიდი ვაგონივით იყო, სადაც მე, ჩემი მეგობარი, ჩემი 'ოცნება' და კიდევ მისი ძმაკაცები იყვნენ. მიმართულება საით იყო არც ეგ

გამარჯობა პატარავ!-სრულად

გამარჯობა მე ვარ ანანო 10 კლასელი. მაღალი, ღია ყავისფერი თმებით და შავი თვალებით. ვცხოვრობ თბილისში და ვსწავლობ ერთ პატარა სკოლაში სადაც ყველა ყველას იცნობს და ემეგობრება. მყავს კლასელი-საუკეთესო მეგობარი დიანა,რომელთანაც გართობა ყველაფერს მირჩევნია.

სიყვრული და ტკივილი (2თავი)

-სანდრო სად არიან შენები? სულ როგორ აგვიანდებათ? (ალეკო) -აი ჩამოვიდნენ წავიდეთ მალე რა (სანდრო) -პრივეტ ალე, პრივეტ თამთა როგორ ხართ? -კარგად დათო შენ როგორ ხარ? -მეც რავი არამიშავს. აპა წავედით თორე გაცივდა ხინკალი.